Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เกือบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2559 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกือบ
แบบอักษร

เกือบ

 
การสอบผ่านไปได้ด้วยดี สำหรับผมอ่านะ ตอนนี้ผมกำลังนั่งรถยนต์ซึ่งมีคนขับหน้าตาดีร่างสูงที่ขยันยิ้มตลอดเวลา อย่างนักรบ
 
เราเลี้ยวรถเข้ามาในตัวบ้านซึ่งผมได้บอกครอบครัวแล้วว่าจะติวก่อนสอบ ซึ่งคงกลับบ้านอีกทีหลังสอบ 
 
"วันนี้ราชันย์มันทำอะไรทานน้า"
เสียงนักรบพูดขึ้นทำลายความเงียบก่อนจะค่อยๆชะลอรถเพื่อเอาเข้าไปจอดข้างรถของราชันย์ ปกติเวลาสอบพวกเขาจะชอบไปด้วยกันเพียงแต่รอบนี้มันพ่วงผมมาอีกหนึ่งคน นักรบเลยเอารถมาอีกคัน ทั้งๆที่ ที่จอดรถก็ออกจะกว้างขนาดนี้
 
"พี่ว่า..ต้มจืดแหง วันนั้นวาโยบ่นอยากกิน"
ผมคิดพลางเดินตามนักรบเข้าไปในบ้านได้กลิ่นหอมๆของต้มจืดจริงๆด้วย 
 
"แม่นว่ะ"
นักรบยิ้มให้ผมและหยุดรอผมเดินไปให้เท่าเขา ก่อนจะเอามือหนาของตัวเองมาจับมือผม ผมเงยหน้ามองนักรบแบบงงๆ
 
"รางวัลคนเก่งไง นี่ปกติใครจะจับมือผมผมคิดชั่วโมงละห้าพันนะครับ"
ผมอมยิ้มขำก่อนจะปล่อยให้เด็กนั่นจับต่อไปเงียบๆ 
 
เราหยุดยืนอยู่หน้าห้องครัวที่อยู่ในส่วนของสวนหลังบ้าน ทางเดินรอบข้างเปิดไฟสีส้มสลัวๆสวยงาม 
 
"นักรบ.. ทำไมต้องเอาห้องครัวมาไว้ตรงนี้ด้วยอ่ะ"
ผมถามขึ้นมาก่อนจะพลักประตูและเดินเข้าไป
 
"ตอนแรก ห้องครัวอยู่ตรงห้องหนังสือ แล้วห้องดาวมีประตูอีกฝั่งซึ่งพวกผมฉาบปูนไปแล้ว ตอนแรกมันเป็นห้องหนังสือ แต่ไอ้วาโยมันงอแงให้พาไปดูท้องฟ้าจำลองบ่อยๆ พวกผมขี้เกียจขับรถพามันไป เลยช่วยกันสร้างห้องดาวขึ้นมา และย้ายห้องครัวมารับธรรมชาติตรงนี้ดีกว่า"
 
นักรบเล่าออกมาผมพยักหน้าตามและนั่งลงข้างๆนักรบ วาโยยิ้มแฉ่งหยิบชามต้มจืดมาวาง ผมเลยจะลุกไปช่วยหยิบอย่างอื่นด้วยแต่วาโยโบกมือก่อน
 
"นั่งนั่นแหละพี่ไทล์ ต้องเลี้ยงขอบคุณสักหน่อย ที่พี่เก็งข้อสอบให้อ่ะ ออกโคตรเยอะรับรองรอบนี้ผมไม่เป็นเบ๊ใครแน่"
วาโยพูดและหยิบจานผัดผักมาวางด้วย ก่อนจะตามมาด้วยหมูทอดกระเมียม กุ้งมะนาวและอีกหลายอย่างที่พรีเมียมและซีต้าร์ช่วยหยิบมาวาง
 
"กูนะ เป๊ะสุดแล้ว"
พรีเมียมพูดและหยิบกุ้งมะนาวขึ้นกิน
 
"สัสพรี วางครับวาง ไปล้างมือ"
ราชันย์เดินมาเป็นคนสุดท้าย พวกเราจึงลุกไปล้างมือ กินกันไปคุยกันไป แลกเปลี่ยนหลายๆอย่างด้วยกัน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่มนิดๆ จึงแยกย้ายกันไปอายน้ำจะได้มาติวรวมเพราะพรุ่งนี้สอบอีกสองวิชาสุดท้ายซึ่งเป็นวิชาทั่วๆไป ส่วนผมมีแล็ปแค่ตัวเดียวก็หมดแล้ว
 
"ไปติวห้องดาวมะ"
ซีต้าร์เสนอ ออกมาเมื่อเรายืนกันอยู่หน้าหัองติว ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย จึงย้ายกันมาที่ห้องดาว 
 
ตอนนี้ก็เป็นเวลาตีหนึ่งนิดๆแล้ว ผมอ่านหนังสือไปสัปหงกไปด้วยความเพลีย
 
หมับ!
เหมือนมีมือมาจับหน้าผากผมเอาไว้ก่อนที่มันจะโดนเข้ากับโต๊ะอีกครั้ง ผมค่อยๆพยุงหัวตัวเองขึ้นมาและเงยหน้าขึ้นมอง 
 
"ง่วงหรอ"
นักรบถามออกมาในมือยังคงถือหนังสืออยู่ ผมพยักหน้าว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ 
 
"อื้ออ ง่วงอ่ะ"
ผมตอบออกไปก่อนจะฟุบลงอีกครั้ง
 
"ขึ้นไปนอนด้านบนป่ะ ผมพาไป"
นักรบยื่นมือมาให้ผมจับ ผมยันกายขึ้นมาด้วยความงัวเงีย
 
"เดี๋ยวไปเองได้ ติวต่อเถอะ"
ผมพูดและกำลังจะเดินออกไป
 
"พี่ไทล์ ผมไปด้วย ไม่ไหวแล้ว"
วาโยพูดขึ้นมาและเดินมาเกาะแขนผมไว้
 
"โย เดี๋ยวกูไปด้วย"
ราชันย์วิ่งมาอีกคนและจับตัววาโยไป วาโยชักสีหน้านิดหน่อย แต่ก็เดินขึ้นบันไดมา ผมบิดลูกบิดประตูห้องนักรบเข้าไปก่อนจะปิดลงและเดินไปถลาลงเตียงนอนทันที
 
เช้านี้ที่แสนสดใส พรีเมียมทำอาหารเช้าง่ายๆ แพนเค้กราดน้ำผึ้งกับนมหนึ่งแก้ว ของผมและวาโย ส่วนพวกเขาแค่กาแฟก็พอ เราเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยทันเข้าห้องสอบก่อนเวลาถึงครึ่งชั่วโมง
 
"นักรบ"
ผมเรียกร่างสูงที่อยู่ข้างผม นักรบก้มหน้าลงมามองผมนิดหน่อย
 
"ตั้งใจทำข้อสอบละ เดี๋ยวสอบเสร็จแล้วพี่จะรออยู่แถวๆนี้"
ผมบอก นักรบคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะเอามือมาวางบนหัวผมและยีนิดหน่อย ผมปัดมือหนาออกก่อนจะทำหน้ายู่ใส่
 
"ผมยุ่งหมดแล้ว"
ผมพูดออกไป นักรบหัวเราะนิดหน่อย
 
"พี่ก็สู้ๆนะ ผมเป็นกำลังใจให้"
นักรบยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้วให้ผม 
 
"งั้นไปแล้วนะ"
ผมชี้ไปยังตึก ของปีหก นักรบยกมือขึ้นโบกให้ผม เราต่างเดินไปที่ตึกของใครของมัน 
 
 
กริ้ง!
เสียงกริ่งดังขึ้นในข้อสอบข้อสุดท้ายของแล็ปกริ่ง ผมวางปากกาลงด้วยความมั่นใจ ก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง 
 
"เย้! สอบเสร็จสักที"
เรนเดียร์พูดกับผม พลางยิ้มกว้าง 
 
"หิวรึเปล่า"
ผมถามเพื่อนตัวเล็กของผมออกมา ก่อนจะเอาอุปกรณ์การเขียนลงกระเป๋า เรนเดียร์เองก็ทำเหมือนกันก่อนจะพยักหน้าให้ผม
 
"หิวสิ เมื่อคืนกินไปนิดเดียวเอง"
เรนเดียร์บ่นอุบและเอากระเป๋าขึ้นมาสะพาย ผมรอเรนเดียร์สะพายกระเป๋าและพากันเดินไปที่โรงอาหารรวมของมหาวิทยาลัย
 
"อาหารตามสั่งมะ"
เรนเดียร์ชี่ไปที่ร้านประจำ ผมพยักหน้าเห็นด้วยและเอากระเป๋าไปวางที่โต๊ะก่อน และพากันเดินไปสั่งอาหาร ผมสั่งข้าวผัดกุ้ง ของเรนเดียร์สั่งกระเพราทะเลพิเศษแถมไข่ดาว ผมอมยิ้มกับอาการหิวเว่อร์ของคนตัวเล็ก ก่อนจะพากันเดินไปที่โต๊ะ
 
"หิวๆ"
เสียงสดใสของพรีเมียมดังมาไม่นานพวกราชาก็มาล้อมตัวผม
"หิวจังเลย"
เสียงนักรบดังขึ้นพลางก้มเอาหน้าหล่อๆมาแทรกกลางระหว่างผมกับเรนเดียร์ เรนเดียร์ผงะไปอีกข้าง นักรบเพียงหัวเราะนิดๆ
 
เพี๊ยะ 
ผมตีไปที่ไหล่แกร่งไม่แรงนักที่ไหแกล้งเพื่อนผม 
 
"พี่เดียร์นี่ตกใจง่ายนะครับ"
ซีต้าร์แซวออกมา พลางนั่งลงตรงข้ามกับเรนเดียร์
 
"ดูเพื่อนนายทำสิ"
เรนเดียร์บ่นนิดหน่อยและก้มลงกินข้าวต่อ นักรบย้ายตัวเองมานั่งอีกข้างของผม
 
"หิวจังเลยน้า"
นักรับยังคงลอยหน้าพูดและเอามือขึ้นมาเท้าคางมองหน้าผม ผมตักข้าวในจานและจ่อไปที่ปากของนักรบ
 
"อ้าปากสิ"
ผมพูดเร่ง นักรบอ้าปากและงับข้าวที่ผมป้อนก่อนจะเคี้ยวไปยิ้มไป
 
"สาธุ ขอให้ติดคอตาย"
เสียงแช่งออกมาจากปากของพรีเมียม เจ้าตัวหันขวับมาทางผมทันที
 
"ป้อนผมมั้งสิครับพี่ไทล์"
พรีเมียมกระพริบตาปริบๆ มองหน้าผม ผมยิ้มขำก่อนจะบ้าจี้ตักข้างขึ้นมา
 
ผลั๊วะ!
"พอเลยเหี้ยพรี ลามปาม ไป! ลุกอยากแดกอะไร ไปซื้อกับกูนี่"
นักรบเอื้อมมือไปตบหัวของพรีเมียมเสียงดังพลางเดินอ้อมไปดึงคอเสื้อนักศึกษาของพรีเมียม ร่างสูงสองคนพากันเดินออกไป 
 
"พี่กินไรอ่ะ"
ซีต้าร์ถามเรนเดียร์ออกมา เรนเดียร์รีบๆเคี้ยวรีบกลืนก่อนจะตอบ
 
"ผัดกระเพราทะเลไข่ดาว"
เรนเดียร์ตอบก่อนจะก้มลงไปทานต่อ ซีต้าร์ยกยิ้มมุมปาก และลุกเดินออกไปตามหลังพรีเมียมและนักรบ
 
"จะแดกอะไร"
เสียงราชันย์ตามมาติดๆ 
 
"เอาแบบพี่ไทล์ก็ได้"
วาโยตอบออกมา และนั่งลงอีกฝั่งที่ไม่มีกระเป๋าจอง
 
"อีกวิชาเดียวก็เป็นไทแล้วโว้ย"
วาโยบ่นแลัวฟุบลงไปกับโต๊ะ เรนเดียร์วางช้อนส้อมลงหลังจากกินเสร็จแล้ว
 
"ข้อสอบยากหรอ"
เรนเดียร์ถามออกมา ผมชี้มาที่ตัวเอง เรนเดียร์ส่ายหน้าหวือและชี้มาที่วาโย ผมเลยสะกิดร่างบางที่ฟุบหน้าอยู่
 
"หืม"
วาโยเงยหน้าขึ้นมาและมองมาที่ผมแบบงัวเงีย
 
"เรนเดียร์จะคุยด้วย"
ผมชี้ไปที่เพื่อนข้างตัว และนั่งทานข้าวต่อไป
 
"เมื่อกี้พี่ว่าไงนะ"
วาโยถามออกมา 
 
"ข้อสอบยากหรอ"
เรนเดียร์ถามซ้ำและย้ายตัวเองไปนั่งข้างวาโย ก่อนจะหยิบกระเป๋าของราชันย์ย้ายมาข้างผมแทน เรนเดียร์คงชอบวาโยละมั่ง ชอบแบบถูกชะตา เห็นอยากคุยตั้งแต่วันนั้นแล้วแถมยังแอบจิ้มตัววาโยอีก
 
"ก็ยากนิดนึง แต่ขี้เกียจอ่านหนังสือมากกว่า พี่สอบเสร็จแล้วก็สบายสิ"
วาโยบ่นอุบอิบตามปกติ
 
"งั้นก็สู้ๆนะ"
เรนเดียร์พูดและยิ้มให้กับวาโย วาโยผงะไปนิดหน่อยและพยักหน้าช้าๆ
 
จึกๆ
เรนเดียร์จิ้มแขนบางไปนิดหน่อย วาโยมองหน้าเรนเดียร์อย่างไม่เข้าใจ
 
"ขอจับแก้มหน่อยสิ ทำไม...เอ่อ..น่ารักจัง"
"ห๊าาา!!"
เสียงผมและวาโยอุทานออกมาพร้อมกันหลังจากเรนเดียร์พูดประโยคนั่นเสร็จ เรนเดียร์มองหน้าผมองคนสลับกันไปมาและทำท่าจะลุกออกไป
 
หมับ!
วาโยโผเข้ากอดเรนเดียร์ก่อนจะหอมแก้มไปหนึ่งฟอด
 
"ฟอด! โอ๊ยย ผมนึกว่าผมรู้สึกอยู่คนเดียว ตัวพี่นิ่มจังอ่ะ อยากเอาไปนอนกอด คิกๆ"
วาโยพูดและจับแขนเรนเดียร์เล่น เรนเดียร์หัวเราะคิกคักออกมา และนั่งคุยกับวาโยระหว่างรอพวกนั้นกลับมา ราชันย์ทำหน้าเซ็งๆเมื่อโดนแย่งที่แถมวาโยไม่สนใจราชันย์อีกด้วย 
 
เมื่อทานเสร็จผมก็เดินไปส่งนักรบที่และเด็กๆพวกนั้นที่ตึกเรียน 
 
"สู้ๆนะ"
ผมบอกนักรบและส่งยิ้มไปให้
 
"พวกผมละพี่ไทล์"
พรีเมียมพูดออกมา นักรบจึงไปดึงหัวพรีเมียมและตีไปก่อนจะลากกันขึ้นตึก
 
"ไปแล้วนะครับ"
วาโยพูดบอกเรนเดียร์ เรนเดียร์โบกมือให้วาโยและทำเป็นสองนิ้วไปให้
 
"สู้ๆนะ"
เรนเดียร์ยิ้มและเดินมาเกาะแขนผม
 
"เราไปเดินเล่นที่ห้างรอเด็กพวกนี้มั้ย"
เรนเดียร์เสนอออกมา ผมพยักหน้าเห็นด้วย ไปเดินห้างเล็กๆข้างๆนี่ก็คงได้ สอบตั้งสองชั่วโมง
 
"ไทล์ .."
เสียงเรียกชื่อผมดังขึ้นผมหันกลับไปมองเจอกับร่างสูงที่ผมไม่เจอหน้ามาหลายเดือนแล้ว 
 
"ครอส"
ผมอุทานด้วยความตกใจ ครอสดูผอมลงไปมากครอสดูไม่ใส่ใจเท่าไหร่ สายตาคู่นั้นมีแววลังเลนิดหน่อย ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา 
 
"ผมขอคุยด้วยหน่อยสิ"
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}