คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนี้รักมาเฟียเถื่อน : ใส่ร้าย

ชื่อตอน : หนี้รักมาเฟียเถื่อน : ใส่ร้าย

คำค้น : หนี้รักมาเฟียเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2559 05:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนี้รักมาเฟียเถื่อน : ใส่ร้าย
แบบอักษร

 

....ใส่ร้าย

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนทำให้อาร์มงัวเงียตื่นขึ้นมาแต่ก็ต้องตกใจเพราะว่าอัลเบิร์ตยังคงนอนอยู่ข้างกายที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือเขายังคงนอนกอดอาร์มเอาไว้ ถึงแม้ว่าจะพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของอัลเบิร์ตแต่ก็เหมือนว่าเขาจะกอดอาร์มแน่นขึ้นมากกว่าเดิม อาร์มรู้สึกกลัวขึ้นมากลัวว่าฮานิจะเข้ามาเจอภาพแบบนี้แล้วมันจะทำให้พี่สาวไม่พอใจและอาร์มคงจะเจ็บตัวมากกว่าเดิมแบบนั้นอาร์มก็คงไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น

"จะดิ้นทำไม!"

"ค..คุณ"

น้ำเสียงเข้มพูดออกมาอย่างไม่พอใจก่อนที่อัลเบิร์ตจะปล่อยมือออกจากร่างกายของอาร์ม การกระทำของคนตรงหน้าทำให้อัลเบิร์ตไม่พอใจเล็กน้อยมันเหมือนกับว่าเขาเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจจนอาร์มไม่อยากเข้าใกล้ แต่อาร์มก็เอาแต่ก้มหน้าไม่สบตากับเขาแม้แต่น้อยมันยิ่งทำให้ความคิดของเขาชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิม

"ทำไม! มึงเกลียดผัวตัวเองหรือไง!!"

"โอ๊ย!!"

มือหนาบีบแก้มนวลอย่างแรงให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาแต่อีกคนก็ยังพยายามที่จะหลบสายตาเขาอยู่ดี อัลเบิร์ตเพิ่มแรงบีบมากขึ้นจนอาร์มไม่อาจห้ามน้ำตาของตัวเองได้เลยทำได้เพียงปล่อยให้หยดน้ำตาไหลออกมาแทนคำตอบ ท่าทางของอาร์มทำให้อัลเบิร์ตไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่ออีกคนไม่ยอมที่จะหันมาพูดกับเขาดีๆทำได้แค่สะบัดมือหนาออกจากแก้มของอาร์ม

"อาบน้ำซะมึงต้องไปดูแลผู้หญิงที่กูรัก!"

"..."

อัลเบิร์ตเน้นคำอย่างหนักแน่นแต่อาร์มก็ไม่ได้มีอาการให้เห็นเลยแม้แต่น้อยมันกลับทำให้อัลเบิร์ตหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ร่างสูงเดินออกจากห้องไปทั้งอารมณ์แบบนั้นพร้อมกับปิดประตูอย่างแรงโดยที่ไม่ห่วงเลยสักนิดว่าประตูมันจะพังลงมาหรือเปล่า เมื่อได้อยู่คนเดียวอาร์มก็พยายามห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาก่อนที่จะรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ที่อยู่ในตู้

"คุณมันใจร้าย"

 

อาร์มยืนมองตัวเองหน้ากระจกพร้อมกับรอยยิ้มสมเพชตัวเอง ทั้งที่เขาบอกเองแท้ๆว่าเคยเกลียดอาร์มแต่ทำไมมันไม่ยอมปล่อยอาร์มให้เป็นอิสระในเมื่อเขาได้ตัวพี่สาวอย่างฮานิมาแล้ว แล้วทำไมยังต้องจับอาร์มเอาไว้เหมือนคนมีความผิดแบบนี้ อาร์มสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินลงมาด้านล่างเห็นอัลเบิร์ตและฮานินั่งอยู่ด้วยกัน

"พี่ชายฮับ"

"ตัวเล็ก"

อาร์มยิ้มออกมาเมื่อเจอเข้ากับเด็กน้อยไอน้ำเขาทั้งน่ารักจนอยากจะกอดเอาไว้ตลอดเวลา อาร์มส่งยิ้มให้ไอน้ำคงมีเพียงเด็กคนนี้ที่ใจดีและเขาเองก็คงไม่ใจร้ายเหมือนอัลเบิร์ต

"ไอน้ำไม่ชอบพี่คนนั้นเลยฮะ"

"..."

อาร์มหันไปมองตามสายตาของไอน้ำจนมาหยุดที่อัลเบิร์ตและฮานิ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างใสซื่อเหมือนไม่มีความร้านกาจเลยแม้แต่น้อยแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานมันคืออะไร? อาร์มและไอน้ำเดินลงมาชั้นล่างก็ได้ยินเสียงของทั้งคู่หัวเราะด้วยกันอย่างมความสุขมันเหมือนกับว่าโลกของพวกเขามีเพียงสองคนมันทำให้อาร์มเกิดความรู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก

"นั้นใครหรอคะ?"

"เด็กที่จะมาดูแลคุณไงฮานิ"

คำพูดของฮานิทำให้อาร์มสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา การที่หญิงสาวแกล้งจำน้องชายไม่ได้มันอาจจะมีเหตุผลอะไรก็ได้เพราะงั้นอาร์มเลยได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ ไอน้ำกระตุกมือของอาร์มให้หันกลับไปมองเขา

"ไปเล่นด้วยกันนะฮะ"

"ได้สิครับ"

อาร์มยิ้มบางๆออกมาก่อนจะหันมองอัลเบิร์ตและฮานิอีกครั้งก่อนจะรีบเดินตามเด็กน้อยไอน้ำไปยังสระน้ำของกลางคฤหาสน์หลังนี้ อัลเบิร์ตเองก็ยังคงมองตามทั้งสองคนอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนักทั้งที่เขาคิดว่าอาร์มน่าจะมีท่าทางแปลกๆให้เห็นบ้างแต่กลับไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

ทั้งสองคนนั่งเล่นอยู่บนโต๊ะข้างริมสระน้ำอย่างมีความสุขอาร์มไม่คยคิดว่าจะมีความสุขหลังจากที่เจอเรื่องเลวร้ายมาขนาดนี้ การที่ได้พบกับไอน้ำมันเหมือนกับว่าชีวิตที่เคยเจ็บปวดกำลังมีแรงเดินต่อเพราะเด็กคนนี้ ไอน้ำยิ้มให้อาร์มอย่างไร้เดียงสา

"ทำอะไรกันอยู่หรอคะ?"

"พ..พี่"

"ไม่ต้องมายุ่ง!"

ไอน้ำเดินไปบังหญิงสาวเอาไว้ก่อนที่หล่อนจะเดินมาถึงตัวอาร์ม สิ่งที่ไอน้ำทำไม่ใช่แค่อาร์มที่สงสัยฮานิเองก็สงสัยไม่น้อยทั้งที่เธอไม่ได้ถามไอน้ำแม้แต่น้อยและถ้าหากหล่อนลงมือกับไอน้ำมันก็อาจจะเป็นผลเสียกับเธอก็ได้

"พี่มาเล่นด้วยไงคะ"

"พี่อาร์มฮะเราไปเล่นที่อื่นกันเถอะ"

มือเล็กๆหันกลับไปฉุดมืออาร์มอย่างแรง สายตาที่ไอน้ำมองยังฮานิแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบหญิงสาวเท่าไรนัก อาร์มทำได้แค่เดินตามเด็กน้อยไปแต่ยังไม่ทันได้เดินไปไกลเท่าไรนักฮานิก็เดินเข้ามาฉุดมืออาร์มอย่างแรง

...เพี้ย!! เพี้ย!!

"อย่าทำฉันเลยนะคะ! ช่วยด้วย!"

"พี่ทำอะไรของพี่!"

...ตุ้ม!!

"ฮานิ!!"

อัลเบิร์ตกระโดดลงน้ำเพื่อลงไปช่วยหญิงสาวเพราะหล่อนว่ายน้ำไม่เป็น อาร์มและไอน้ำที่ยังยืนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ได้แต่ยืนมองอย่างไม่เข้าใจแต่ถึงจะไม่รู้เรื่องอะไรอาร์มก็คงไม่รอดอยู่ดี

"ไปกันเถอะฮะ"

"..."

เด็กน้อยกระตุกมืออาร์มอย่างแรงอีกครั้งแต่มันก็ไม่ได้ทำให้อาร์มรู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้อาร์มรู้สึกตัวชาไปหมดจนขยับไม่ได้หูมันอื้อจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย อัลเบิร์ตอุ้มฮานิขึ้นมาจากน้ำก่อนที่จะช่วยปั้มหัวใจและผายปอดให้เธอจนเธอได้สติ

"ทำบ้าอะไร!!"

"ป๊าฮะพี่ชายไม่ได้ทำอะไรเลยนะฮะ"

ไอน้ำรีบวิ่งเข้ามาบังอาร์มเอาไว้แต่ไอน้ำก็เด็กเกินไปที่จะเข้ามายุ่งเรื่องนี้ทำให้ลูกน้องของอัลเบิร์ตมาอุ้มไอน้ำออกจากตรงนี้ ฮานิค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะสำลักน้ำออกมาจนหมดหญิงสาวยังคงแกล้งบีบน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากอัลเบิร์ตและมันก็ได้ผลพอสมควร

"ทำไมต้องทำกับฉันถึงขนาดนี้"

"ไม่เป็นอะไรแล้วนะฮานิ"

มือหนาลูบผมฮานิอย่างอ่อนโยนโดยที่มองยังอาร์มด้วยสายตาเหมือนอยากจะฆ่าอาร์มให้ตายตรงนั้น อาร์มได้แต่ยืนอึ้งไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปเพราะเวลานี้อัลเบิร์ตคงเชื่อในสิ่งที่เขาเห็น

"ผมขอโทษ"

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

ท้องฟ้าที่เคยสวยงามตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นมิดสนิทไร้ซึ่งแสงจากดวงดาวและพระจันทร์ เสียงโครมครามในห้องดังขึ้นจนคนด้านนอกต่างเสียวสันหลังไปตามๆกัน ฮานิยังคงนอนอยู่บนเตียงเพราะไร้เรี่ยวแรงที่จะขยับไม่ใช่เธอไม่มีแรงถึงขนาดนั้นแต่เพราะหล่อนต้องการที่จะกำจัดน้องชายอย่างอาร์มออกไปให้พ้นทางของเธอถึงแม้ว่ามันจะเป็นวิธีที่สกปรกก็ตาม เวลานี้อาร์มแทบจะขยับตัวไม่ได้เลยสักนิดทั้งเจ็บระบมไปทั้งตัวแต่อัลเบิร์ตก็ไม่ยอมปล่อยอาร์มเลยแม้แต่น้อย มือหนากระชากเส้นผมของอาร์มอย่างแรงก่อนจะเหวี่ยงร่างของอาร์มปะทะเข้ากับผนังห้องอย่างแรง

"ฮึก!!"

"ขนาดเขาเป็นพี่มึง!! มึงยังจะฆ่าเขา!!"

อัลเบิร์ตไม่ได้ฟังคำพูดของอาร์มลยแม้แต่น้อยเพราะสิ่งที่อาร์มพูดออกมามันก็เหมือนกับข้อแก้ตัว ข้อแก้ตัวของคนที่ไม่ยอมรับผิดอะไรเลยสิ่งที่เขาเห็นมันไม่ใช่กับคำพูดของอาร์ม แล้วแบบนี้จะให้เขาเชื่อได้ยังไง!

"ฆ..ฆ่าผมสิ"

"..."

คำพูดของอาร์มก่อนที่สติจะหลุดไปทำให้อัลเบิร์ตถึงกลับยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ ฆ่างั้นหรอ? คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปมเมื่อได้ยินสิ่งที่อาร์มพูดออกมา อารมณ์โกรธของเขาหายไปอย่างไม่มีสาเหตุใบหน้าหวานที่เติมไปด้วยรอยนิ้วมือของอัลเบิร์ตยังหลงเหลือคราบน้ำตาเอาไว้ให้เห็น ร่างสูงก้มลงไปกอดร่างของอาร์มเอาไว้อย่างห่วงแหน

"กูฆ่ามึงไม่ได้!"

อัลเบิร์ตไม่เข้าใจความคิดของตัวเองเท่าไรนักทั้งที่เขาเคยทำร้ายใครต่อใครมามากมายแล้วทำไมเขาถึงไม่ฆ่าอาร์มทิ้งซะ! หรือไม่เขาก็น่าจะปล่อยอาร์มให้เป็นอิสระ แต่เพียงแค่เขาคิดว่าอาร์มจะหายไปจากอัลเบิร์ตเขากลับยอมไม่ได้ ไม่ว่ายังไงอาร์มก็ต้องอยู่กับเขาที่นี้ อัลเบิร์ตอุ้มร่างไร้สติของอาร์มเข้าห้องน้ำก่อนจะถอดเสื้อผ้าของอาร์มออกเพื่อทำความสะอาดเลือดสีแดงสดออกจากร่างกายของอาร์ม เพียงแวบแรกที่อัลเบิร์ตเห็นใจของเขากลับถูกอัดบีบอย่างแรงลมหายใจกระตุกขาดช่วงร่างกายเปื่อยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมากมายและรอยพวกนั้นคงไม่พ้นมือของอัลเบิร์ต

"ฉ..ฉันขอโทษ"

อยู่ๆน้ำเสียงที่เคยหนักแน่นกลับสั่นขึ้นมาเล็กน้อย หัวใจที่เคยคิดว่ามันไม่ทางที่จะรู้สึกเจ็บปวดกลับเจ็บอย่างไม่มีสาเหตุแถมเหมือนเขากำลังจะขาดใจตายตรงนั้นด้วยซ้ำแต่อัลเบิร์ตก็ยังพยายามชำระร่างกายของอาร์มอย่างเบามือ

"เป็นอะไรวะ"

อัลเบิร์ตสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อมือของเขากลับสั่นอย่างไม่มีสาเหตุแบบนี้ อัลเบิร์ตเงยหน้าขึ้นมองหน้าของอาร์มก่อนจะหันกลับไปคว้าผ้าขนหนูห่มร่างของอาร์มก่อนจะพากลับมานอนบนเตียง

"มึงห้ามเป็นอะไรทั้งนั้น"

แววตาของอัลเบิร์ตลดความแข็งกระด่างลงอย่างเห็นได้ชัดแถมน้ำเสียงก็สั่นอีกด้วย ร่างสูงรีบออกจากห้องอย่างรวดเร็วก่อนที่อาการของเขามันจะแปลกไปมากกว่านี้

 

หลังจากที่ออกมาจากห้องของอาร์มอัลเบิร์ตก็เดินตรงมาหยุดที่หน้าห้องของฮานิเขาลังเลอยู่สักพักก่อนที่จะเดินกลับมาชั้นล่าง ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตัวเองแปลกไปทั้งที่เขาไม่น่าจะลังเลเพื่อเขาไปดูหญิงสาวเลยสักนิด

"ป๊าฮะ"

ไอน้ำเดินมาหยุดใกล้อัลเบิร์ตดวงตาของเด็กน้อยงัวเงียอย่างเห็นได้ชัด มือหนาคว้าร่างของไอน้ำมานอนบนตักของเขาก่อนที่จะลูบผมไอน้ำเบาๆเหมือนเป็นการกล่อมเด็กน้อยให้หลับ

"พี่ชายไม่ได้ทำพี่สาวนะฮะ"

"ว่าไงนะ"

ไอน้ำพูดแค่นั้นก็จะเผลอหลับไปเพราะเหนื่อยจากการวิ่งเล่นทั้งวัน สิ่งที่ไอน้ำพูดออกมาทำให้อัลเบิร์ตขมวดคิ้วจนแทบจะผูกโบว์ได้เลย แน่นอนว่าทุกคนคงจะเชื่อคำพูดของเด็กเพราะเด็กไม่เคยโกหกอยู่แล้วแต่เด็กบางคนก็ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไรแล้วแบบนี้อัลเบิร์ตควรจะเชื่อแบบไหนกันแน่

"เดวิด"

"ครับนาย"

เดวิดอุ้มร่างของไอน้ำกลับขึ้นห้องเหลือเพียงอัลเบิร์ตที่ยังคงนั่งคิดกับเหตุการณ์ทั้งหมด ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่มือหนาเขี่ยก้นบุหรี่เบาๆก่อนจะจะพ่นควันออกมาเป็นวงใหญ่ๆ

"ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่"

ยิ่งคิดมันก็ยิ่งปวดหัวและยังหาคำตอบไม่ได้ในเมื่อสิ่งที่เขาเห็นมันก็คืออาร์มทำร้ายฮานิและผลักหล่อนตกน้ำ คำพูดกับการกระทำเขาควรจะเชื่อแบบไหนกันแน่ อัลเบิร์ตพยายามคิดหาคำตอบอยู่นานหลายชั่วโมงแต่ก็ยังหาบทสรุปไม่ได้เลยสักนิด

"คุณอัลเบิร์ตควรพักได้แล้วนะครับ"

"เดวิด"

น้ำเสียงของอัลเบิร์ตมีความกังวนอยู่เล็กน้อยทำให้เดวิดรู้สึกสงสัยแต่ก็รอผู้เป็นนายพูดออกมา แต่สุดท้ายอัลเบิร์ตก็เอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาแถมยังโบกมือไล่เดวิด เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเงยหน้ามองประตูห้องของอาร์มไม่รู้ว่าอีกคนจะเป็นยังไงบ้างแต่อัลเบิร์ตกลับยอมไม่ได้ที่จะปล่อยตัวอาร์มไปแบบนี้

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000214.gif เอาตอนเดียวกันเนอะไรท์ง่วงอ่าhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000214.gif

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/1656479904-member.jpg

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น