คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียเก็บซาตานเถื่อน : ชิงตัว

ชื่อตอน : เมียเก็บซาตานเถื่อน : ชิงตัว

คำค้น : เมียเก็บซาตานเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2559 05:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียเก็บซาตานเถื่อน : ชิงตัว
แบบอักษร

 

......ชิงตัว

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

กรี๊ด!!!!!!!!!! เคล้ง!!! เคล้ง!!!

เสียงกรีดร้องของโซเฟียดังลั่นคฤหาสน์แต่ก็ไม่มีใครที่จะทำให้เธอหยุดลงได้แม้แต่น้อย ข้าวของราคาแพงตกแตกกระจ่ายเต็มพื้นบ้านไปหมดแต่เธอก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยสิ่งที่ทำให้เธอโกรธมากก็คือเซทหายไปจากห้องนี้ หายไปอย่างไร้ร่องรอยใดๆทั้งสิ้น

"โซเฟีย!!"

เสียงตวาดดังขึ้นทำให้เธอรีบหันกลับไปมองแทบจะทันที พ่อเซทเดินเข้ามาในห้องที่สภาพไม่น่าจะเป็นห้องเท่าไรนักเขาไม่ได้สนใจสิ่งของที่แตกหรือโดนทำร้ายไป แต่สิ่งที่เขาสนใจก็คือหลานสาวที่เคยเรียบร้อยแต่ตอนนี้กำลังทำนิสัยที่ไม่ได้เรียกว่าคุณหนูเลยแม้แต่น้อย

"คุณพ่อคะ พี่เซท!พี่เซททิ้งโซเฟียไปแล้ว!"

หญิงสาวรีบเข้าไปกอดพ่อของเซทเอาไว้พร้อมกับบีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสารถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็คงทำร้ายเซทและก็คงบีบบังคับลูกชายของเขามากขึ้นกว่าเดิม แต่ตอนนี้เขารู้ทุกอย่างหมดแล้วมันคงกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีก

"โอ๊ย!! คุณพ่อ!!"

"ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ! ที่นี้ไม่ต้อนรับคนสำส่อนอย่างเธอ!"

เพียงแค่ได้ยินคำนี้โซเฟียแทบไม่มีแรงยืน คำพูดนี้มันแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าคนตรงหน้ารู้เรื่องที่เธอได้ทำเอาไว้ทั้งหมดทั้งที่เธอแน่ใจแล้วแท้ๆว่าคงไม่มีใครรู้เห็นเรื่องนี้ พ่อเซทเห็นท่าหญิงสาวคงไม่ยอมรับผิดในสิ่งที่ตัวเองได้ก่อเอาไว้จึงให้ลูกน้องคนสนิทของเขา

กรี๊ด!!! เคล้ง!!

โซเฟียกรีดร้องออกมาสุดเสียงพร้อมน้ำตาก่อนจะรีบปัดโน๊ตบุ๊คของอีธานทิ้งอย่างไม่สนใจว่ามันจะแพงหรือมีอะไรอยู่ในนั้นอีกแล้ว แค่นี้มันก็ชัดเจนทุกอย่างไม่ว่าจะภาพหรือเสียงก็ตาม โซเฟียกรีดร้องจนเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตามีเพียงนิโคบอดี้การ์ดของหญิงสาวที่รีบเข้ามารับตัวเอาไว้

"ถึงยังไงก็ควร.."

"พาออกไปก่อนที่กุจะทำอะไรไปมากกว่านี้!!!"

ยังไม่ทันที่นิโคจะได้พูดอะไรจบเสียงตวาดลั่นก็ดังขึ้นทำให้เจ้าตัวรีบพาเจ้านายสาวของเขาออกจากห้องถ้าขืนพูดไปมากกว่านี้คงจะเป็นอะไรก็ได้ ถึงแม้ว่าอยากจะพูดอะไรออกมาเพื่อปกป้องเจ้านายแต่มันคงไม่มีอะไรที่ฟังขึ้นได้อีกแล้ว เพราะหลักฐานทุกอย่างมันชัดเจนจนไม่มีคำพูดไหนลบล้างได้อีกแล้ว

 

นิโควางโซเฟียลงบนเตียงนุ่มเมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ของเธอ ตลอดเวลานิโคอยู่ดูแลเจ้านายสาวอย่างดีที่สุดเธอเป็นทั้งเจ้านายและคนรัก ไม่ว่าเธอจะเลวร้ายมากแค่ไหนแต่นิโคก็ยังรักเธอไม่เปลี่ยนแปลง หญิงสาวค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างอ่อนล้าก่อนที่ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดจะวนกลับเข้ามาในความคิดของเธอ

กรี๊ด!!!

"คุณหนูครับ!"

นิโคจับโซเฟียเอาไว้เมื่อดูเหมือนว่าเธอจะยังยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ สิ่งที่เธอได้พบเจอมาทั้งหมดมันเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปจนหมดสิ้นนั้นหมายถึงว่าเธออาจจะต้องหย่ากับเซทด้วยหมายกัน หญิงสาวร้องไห้ออกมาจนหมดสติไปมีเพียงนิโคที่คอยดูแลไม่ห่างกายถึงแม้ว่าลูกน้องอย่างนิโคจะทุ่มเทมากแค่ไหนเธอก็คงไม่มองมาที่เขา

"พักผ่อนเถอะนะครับ"

มือหนาลูบแก้มนวลของหญิงก่อนจะเดินออกจากห้องเมื่อมีคำสั่งจากพ่อของโซเฟียให้ไปพบที่ห้อง ถึงแม้ว่านิโคจะรู้ว่าอาจจะไม่ได้กลับมาหญิงสาวอีกแล้วแต่ก็ต้องไปในเมื่อเขาเองก็มีส่วนผิดด้วยเหมือนกัน

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

บางคนบอกว่าช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดคือช่วงเวลาที่ตระวันจะลับข้ามฟ้ามันเป็นเวลาที่ผืนน้ำกับท้องฟ้าจะเปลี่ยนเป็นสีเดียวกันชีวิตคนเราบางครั้งอาจมีช่วงหนึ่งที่รู้สึกว่างดงามเหลือเกินเราจะมีความสุขกับมันถึงแม้ว่าจนลืมไป ว่าเวลาที่ดวงตะวันอยู่ที่ปลายฟ้าจะไม่นานนักและหลังจากนั้นทุกอย่างก็จะมืดลง ถึงแม้ว่ามันจะมิดลงแต่ดวงตะวันจะขึ้นมาใหม่ในทุกๆวันแต่ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปกี่วันเซทก็ยังไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เขายังคงอยู่ในขีดอันตรายและไม่มีใครสามารถที่จะเข้าไปหาหรือเข้าไปใกล้ๆเขาเลยแม้แต่น้อยซ้ำยังต้องใช้เครื่องช่วยหายใจมันยิ่งทำให้ใจของเอเจแย่ลงในทุกๆวัน มาร์ตินทำได้แค่อยู่ข้างๆเอเจเพราะถ้าหากเซทกลับมาเมื่อไรเมื่อนั้นมันก็คงจะหมดหน้าที่ของเขาที่สำคัญไปกว่านั้นเขาจะไม่มีโอกาสได้อยู่เคียงข้างไม่มีโอกาสที่จะทำอะไรให้เอเจอีกแล้ว ตอนนี้มันคงเป็นเวลาของเขาแต่เมื่อไรที่มันหมดลงเขาเองก็พร้อมที่จะยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นแม้ว่ามันจะทรมานมากแค่ไหนก็ตามแต่มันเป็นทางที่เขาเลือกแล้ว ไม่มีใครไม่มีความสุขเมื่อได้ทำในสิ่งที่คนรักมีความสุขแต่มันจะทรมานมากกว่าที่ต้องเห็นเขารักกับคนอื่นแต่มาร์ตินก็พร้อมที่จะรับความเจ็บปวด ในเมื่อคนไม่ใช่มันก็คงไม่ใช่ ถึงแม้ว่าจะใช่แค่ไหนแต่ในเมื่อมาร์ตินเจอกับเอเจในเวลาที่ไม่ใช่เขาเองก็คงต้องคิดว่ามันไม่ใช่

"เอเจคุณควรจะกินอะไรบ้างนะ"

หลายวันมานี้เอเจไม่ค่อยกินเลยเลยสักนิดกินได้ก็ไม่มากมันทำให้มาร์ตินอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ ถึงแม้ว่าเอเจจะรับรู้ความเป็นห่วงของมาร์ตินแต่มันก็ไม่ได้ทำให้มีกำลังเดินต่อเลยแม้แต่น้อยในเมื่อคนที่เอเจรักยังคงนอนอยู่บนเตียงแบบนี้

"เซท!"

เสียงตะโกนโหกเหวกเข้ามาทำให้เอเจและมาร์ตินรีบหันไปมองยังต้นเสียงแทบจะทันที ผู้เป็นพ่อของเซทรีบเข้ามาดูลูกชายด้วยความเป็นห่วงแต่ไม่ว่าจะห่วงมากแค่ไหนก็ทำได้แค่ยืนมองจากด้านนอกเท่านั้น เอเจมองคนเป็นพ่อที่มีท่าทางห่วงลุกชายของเขามากยิ่งทำให้เอเจรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกถ้าไม่ใช่เพราะเอเจเซทก็คงไม่ต้องมานอนอยู่ในที่แบบนี้ ซ้ำยังไม่รู้ด้วยว่าเซทจะมีโอกาสรอดกลับมาหรือป่าวเพราะกระสูนที่ยิงเขามันโดนจุดสำคัญไป

"ผมขอโทษนะครับ"

เอเจคุกเข่าลงข้างๆพ่อของเซทอย่างรู้สึกผิดถึงแม้เอเจจะรู้ว่าต้องให้ขอโทษมากแค่ไหนเซทก็คงไม่กลับมาอยู่ดี ไม่ว่าจะอยากจะตายแทนหรืออยากจะเป็นคนไปนอนอยู่ตรงนั้นมากแค่ไหนมันก็ทำไมได้ในเมื่อความจริงคนที่นอนอยู่บนเตียงสีขาวตอนนี้มันกลายเป็นเซท

"ลุกขึ้นเถอะ"

เอเจเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับที่เอเจคิดเอาไว้มากทั้งที่เขาน่าจะต่อว่าเอเจหรือไม่ก็อาจจะตวาดใส่แต่ทุกอย่างมันกลับตาลาปัดไปหมด ถึงแม้ว่าพ่อของเซทจะไม่เอาเรื่องอะไรกับเอเจแต่มันกลับทำให้เจ้าตัวรู้สึกแย่มากขึ้นกว่าเดิม เอเจมองผ่านกระจกใสอย่างมีความหวังไม่ว่าจะต้องไปนานแค่ไหนแต่ถ้ามันทำให้เซทกลับคืนมามันคงจะดีไม่น้อยแต่นี่เขากลับนอนนิ่งไม่รู้สึกตัวอยู่แบบนี้

"ตื่นขึ้นมาสิครับเซท"

มาร์ตินยืนมองหยดน้ำตาของเอเจด้วยความรู้สึกที่สุ่มอยู่เต็มอกของเขา ถ้าหากมาร์ตินไม่ดึงเอเจออกจากตรงนั้นเซทก็คงไม่ต้องมีสภาพแบบนี้แต่อย่างน้อยเอเจก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ มันดีแล้วหรอ? ที่เอเจไม่บาดเจ็บอะไรแต่สิ่งที่เอเจต้องเจ็บก็คือหัวใจของเขาไม่ว่าเมื่อไรหัวใจดวงน้อยของเอเจมันบอบช้ำจนเกินกว่าที่คนอย่างมาร์ตินจะเข้าไปช่วยเหลือ มาร์ตินเดินถอยห่างร่างบางออกมาอย่างช้าๆถึงแม้ว่าจะรู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหนแต่ก็ต้องฝืนทนมันเอาไว้ให้ได้มากที่สุดเพื่อคนที่เขารัก

 

รถลีมูซีนมันเงาจอดรอมาร์ตินเข้ามานั่งโดยที่มาร์โก้เองก็ยืนรอพี่ชายเขาเหมือนกัน ถึงแม้ว่ามาร์โก้อยากจะให้พี่ชายของเขาหลุดออกจากความเจ็บปวดมาแค่ไหนแต่ก็ทำไมได้เพราะถ้ามาร์ตินไม่เดินออกมาเองก็คงจะต้องเจ็บปวดแบบนี้ตลอดไป

"กลับกันเถอะครับพี่"

"..."

มาร์ตินไม่ตอบอะไรน้องชายเลยแม้แต่น้อยแต่กลับเงยหน้าขึ้นมองตึกของโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ต่อจากนี้มาร์ตินจะเดินหายไปจากชีวิตของเอเจและเซทพวกเขาจะได้มีความสุขด้วยกันสักที และเขาก็ยังหวังอีกว่าเอเจจะมีความสุขที่ได้อยู่กับเซทมากกว่าเขา คนขับรถเปิดประตูรถให้ลูกชายแห่งตระกูลไคลฟ์เข้าไปนั่งก่อนที่เขาจะเข้าประจำที่ของตัวเอง รถค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากบริเวณโรงพยาบาลอย่างช้าๆโดยที่เคนยืนมองอยู่อย่างเงียบๆ เสียงหึดังขึ้นในลำคอพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของเขาต่อจากนี้ก็คงไม่มีใครมาขัดขวางเขาได้อีกแล้ว

"เอเจจะต้องกลับไปกับพี่!"

มือหนากำเอาไว้แน่นก่อนที่ลูกน้องของเขาจะเดินเข้าไปดูต้นทางโดยที่เคนเองก็ไม่รู้ว่าพ่อของเซทเดินทางมาถึงแล้ว เคนยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นเอเจยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น

"กลับไปกับพี่เถอะคนดี"

 

แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำให้เอเจลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียแถมยังรู้สึกมึนหัวพอสมควรเมื่อหันมองรอบด้านมันกลับไม่ใช่โรงพยาบาลที่เอเจอยู่ แต่กลับกลายเป็นที่ที่เอเจรู้สึกคุ้นมันพอสมควรก่อนที่ร่างสูงของเคนจะเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

"ตื่นแล้วหรอครับคนดี"

"อย่ามาแตะต้องตัวผม!"

เอเจปัดมือของเคนออกอย่างรังเกียจภาพที่เคนทำร้ายเซทมันยังติดตาได้ไม่ลืมแล้วแบบนี้หรอที่จะเอเจเข้าใกล้กับคนที่ทำร้ายคนรักแบบนี้ เคนยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะก่อนจะหันกลับมามองเอเจด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ออกว่าอีกคนกำลังคิดอะไรกันแน่

เพี้ย!!!

มือหนาฟาดลงบนแก้มของเอเจอย่างแรงตามอารมณ์โกรธของเคน เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาทำร้ายคนแสนดีแบบเอเจแต่ในเมื่อมันไม่ทางเลือกและดูท่าเอเจจะยังไม่ชอบขี้หน้าเขา แบบนี้มันก็คงใช้ไม้อ่อนไม่สำเร็จ!

"ทำไม! อยากเป็นเมียไอ้เซทจนตัวสั่นหรือไง!!!"

"..."

เอเจก้มหน้ากำมือแน่นกับคำพูดของเคนคำพูดที่ดูถูกอย่างที่สุด พี่ชายที่แสนดีแต่ตอนนี้กลับร้ายจนไม่น่าให้อภัยแบบนี้หรือนี้อาจจะเป็นเหตุผลที่เซทแย่งตัวเอเจกลับไป แต่มารู้ตอนนี้มันคงจะสายเกินกว่าจะแก้

"รู้เอาไว้!!"

"โอ๊ย!!"

มือหนาของเคนบีบเข้าที่แก้มนวลของเอเจอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บไปหมดแต่ก็ต้องพยายามฝืนทนเอาไว้ในเมื่อเอเจเองก็เคยผ่านมันมาแล้วแต่ครั้งนี้มันคงจะไม่เหมือนกัน สายตาของเคนตอนนี้แลดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูกแต่ก็ต้องทนเพราะมันคงไม่มีทางที่จะหนีไปจากที่นี้ได้อีกแล้วเคนเริ่มเล่าเรื่องของเขากับเซทให้เอเจฟัง ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังลั่นขึ้นยิ่งทำให้เอเจรู้สึกกลัวคนตรงหน้าไม่น้อย

"แล้วมึงก็ต้องกลายเป็นของกู!!"

...แควก!!!

"โอ๊ย!! ปล่อยผมนะ!! เซท!! เซทช่วยผมด้วย!!"

เคนกระชากเสื้อตัวบางของเอเจขาดอย่างไม่สนใจพร้อมกับกดร่างบางให้นอนลงกับเตียงได้อย่างง่ายดายเอเจพยายามดิ้นหนีมือหนาให้ได้มากที่สุด แต่มันอาจจะเป็นเพราะยังมีฤทธิ์ยาเหลืออยู่บ้างเลยทำให้เอเจไม่ค่อยที่จะมีแรงต่อสู้เท่าไรนักแถมเอเจก็ไม่ได้ร่างกายแข็งแรงเหมือนก่อน

"โอ๊ย!"

"นอนนิ่งๆเถอะที่รัก"

หมัดหนักๆชกเข้าที่ท้องเอเจอย่างแรงจนรู้สึกจุกเรี่ยวแรงที่เคยมีกลับหดหายไป เอเจได้แต่นอนนิ่งปล่อยให้เคนได้ทำตามใจของเขาเมื่อไรที่เคนพอใจก็คงจะปล่อยเอเจไป แต่ตอนนั้นเอเจก็คงจะไม่มีหน้ากลับไปเจอเซทได้อีกแล้วในเมื่อร่างกายของเอเจกำลังจะกลายเป้นของคนอื่น เซทเองก็คงรับไม่ได้กับร่างกายอันแสนสกปรกแบบนี้หยดน้ำๆไหลออกจากดวงตาคู่สวยอีกครั้ง เคนเริ่มขบเม้มคอขาวของเอเจพร้อมกับฝากรอยแดงเป็นจ้ำๆไว้วงใหญ่ซ้ำรอยที่เซททำเอาไว้ เสียงหึดั่งขึ้นในลำคออย่างผู้ชนะต่อจากนี้เอเจจะต้องเป็นเมียเดียวของเขาและเซทเองก็ต้องแพ้เคนไปในที่สุด

"อ..อย่าทำ..อื้อ!!"

ริมฝีปากหนาครอบครองเรียวปากนุ่มของเอเจเอาไว้อย่างหื่นกระหาย รสจุบที่เอเจได้รับมันดิบเถื่อนและดุดันทำให้เอเจนึกถึงรสจูบของเซทและสิ่งเดียวที่เอเจทำได้ก็คือ พร่ำขอโทษเซทอยู่ในใจเท่านั้นเพราะมันคงจะหนีรอดจากเคนไม่ได้ ลิ้นหนาเกี่ยวตะวัดลิ้นเล็กไปมาอย่างหยอกล้อเอเจพยายามปิดปากตัวเองเอาไว้ให้ได้ที่สุดแต่กลับต้องเปิดปากมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อมือหนาของเคนบีบที่แก้มอย่างแรงจนน้ำตาเล็ด!

..ปัง!!!!

 

เสียงปืนดังขึ้นทำให้เคนชักสีหน้าออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อคิดว่าลุกน้องของเขาอาจจะทำปืนลั่น ทำให้ร่างสูงเดินไปเปิดประตูเพื่อต่อว่าลูกน้องเขาอย่างเพื่อให้เงียบเสียงลง แต่สิ่งที่เห็นก็คือลูกน้องของเคนล้มลงนอนบนพื้นกันจนหมด

"เป็นอะไรกันวะ!"

เคนสบถออกมาอย่างหัวเสียทำให้เขาไม่ทันได้สังเกตเห็นร่างสูงของเซทที่เข้ามาด้านหลังเพื่อล็อคตัวเขาเอาไว้ แต่มีหรอที่คนแข็งแรงกว่าจะแพ้คนที่ยังแผลเต็มตัวแบบเซทได้

"มึงนี่ตายยากดี!"

"ป..ปล่อยเอเจไป อั๊ก!!!"

ยังไม่ทันที่เซทจะได้พูดเรื่องที่เขาอยากจะพูดให้จบ เคนก็กระทืบเข้าที่กลางแผลของเซทอย่างแรงจนเลือดสีแดงสดไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ยิ่งทำให้เคนยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อรู้สึกว่าคนของเซทจะยังไม่รู้ว่าผู้เป็นนายกำลังจะตาย เมื่อเอเจเห็นร่างสูงที่รอคอยมาตลอดก็รีบฝืนร่างกายของตัวเองไปยังเซทเอาไว้

"ผมยอม!! อย่าทำเขา! ผมยอมทุกอย่าง! ปล่อยเขาไปผมขอร้อง!"

"..."

เสียงหึดังขึ้นในลำคอของเคนก่อนที่เขากระชากแขนของเอเจให้ลุกขึ้นมาหาเขาได้อย่างง่ายดาย เอเจได้แต่มองเซทที่ยังคงนอนจมกองเลือดของเขาถ้าเซทไม่ต้องมาช่วยเอเจเขาก็คงจะไม่ต้องเจ็บตัวมากขนาดนี้ เคนโยนร่างของเอเจกลับขึ้นไปบนเตียงก่อนจะหันไปมองร่างของเพื่อนรักอย่างเซนก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

"กูจะให้มึงดูเมียมึงที่กำลังจะเป็นเมียกูไอ้เซท!"

"อ..เอเจ"

เซทพยายามประคองสติตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุดถึงแม้ว่าภาพที่เห็นตรงหน้าจะเริ่มเลื่อนลางมากขึ้นก็ตามที เสียงร้องไห้สะอื้นเบาๆแต่เซทกลับได้ยินมันอย่างชัดเจนพร้อมกับภาพที่มืดสนิทลง 'เอเจผมขอโทษ' นั้นคือสิ่งที่เซทอยากจะบอกให้เอเจได้รู้แต่มันก็เป็นเพียงความคิดหนึ่งเท่านั้นเพราะหลังจากนี้เอเจก็คงจะเป็นของเคนไปแล้วและเซทก็คงจะไม่ได้พบเจอเอเจอีกแล้ว

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/1579165671-member.jpg

 

ความคิดเห็น