OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : EP.03 ชอบยิ้ม [2/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 597

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2563 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.03 ชอบยิ้ม [2/2]
แบบอักษร

EP.03  

ชอบยิ้ม  

[2/2] 

 

 

                [พอแล้ว เมื่อยแก้ม ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่เรายิ้มก็ทำให้พีชยิ้มตามได้แล้วอะ นี่พีชชอบรอยยิ้มเราจริง ๆ เหรอ เราว่าตอนเรายิ้มหน้าเราจืดออก เฉิ่มด้วย]

                “ชอบ น่ารักออก”

                ผมก็บอกไปตามความรู้สึกว่าแต่มันกลับมีบรรยากาศบางอย่างก่อตัวขึ้น ผมหลบตาเขา ไม่สามารถมองหน้าไนน์ผ่านการวีดีโอคอลได้เลย แค่พลั้งปากพูดคำว่า ‘ชอบ’ ออกไปแต่ทำให้ผมเคอะเขินจนมือไม้อยู่ไม่สุข

                [พีชเป็นคนแรกเลยนะที่บอกว่าชอบรอยยิ้มเรา ประทับใจจัง]

                “ก็ไนน์ยิ้มน่ารัก”

                [ฮืออออ เลิกชมได้แล้ว เราเขินนนนนนน]

                สาบานให้ฟ้าผ่าตายเลยนะ ผมไม่เคยชมใครน่ารักมาก่อนในชีวิต แฟนคนไหนที่เคยคบมาก็ไม่เคยชมแบบที่ในใจคิดตามที่พูดจริง ๆ น่ะ ไนน์เป็นคนแรกเลยที่ผมรู้สึกว่าเขายิ้มน่ารักแล้วชมออกมาจากใจจริง

                แต่พูดก็พูดเถอะ ผมก็เขินว่ะ!

                มีแฟนมาตั้งกี่คน ทำไมพอเป็นคนนี้ถึงเพิ่งประหม่าวะ ทั้งที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ

                “พรุ่งนี้ไนน์ไปไหนไหม?”

                [พรุ่งนี้หยุด หยุดศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ วันจันทร์เรียนบ่ายโมง ว่างทุกวันเลยถ้าพีชจะชวนเราไปไหนเราไปได้หมด เราใจง่าย ฮ่า ๆ]

                “อยากเจอเราเหรอ?”

                [ก็... อยากมีเด็กพาไปเที่ยว แต่ถ้าเด็กไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ]

                “ไม่ชอบให้เรียกว่าเด็กอะ ม.5 ก็ไม่เด็กแล้วปะ เรามีประสบการณ์มากกว่าไนน์อีกจะบอกให้”

                [ก็พีชเด็กกว่าเราตั้ง 3 ปี แล้วอะไรที่ว่าประสบการณ์เยอะกว่า เราโตกว่าเราต้องเรียนรู้อะไรได้มากกว่าพีชสิ]

                “อย่างน้อยเราก็มีแฟนมาเยอะกว่าไนน์นะ”

                [มีเยอะกว่าแล้วยังไง สุดท้ายพีชก็คบกันไม่รอดสักคนไม่ใช่เหรอ ไม่อยากลองเปลี่ยนมาคบคนโตกว่าบ้างหรือไง]

                “ว่าไงนะ?”

                [แบร่ ๆ ไม่พูดซ้ำหรอก!]

                ฮึ่มมม...ผมนี่มันเขี้ยวความทะเล้นของไนน์มาก ถ้าอยู่ใกล้ ๆ จะบีบให้แก้มช้ำเลย ไนน์ไม่เหมือนคนที่โตกว่าผมสามปีเลยจะบอกให้ เขามีความเป็นเด็ก มีความใสซื่อบางอย่างที่ผมเองก็มองว่าเขาซื่อบื้ออยู่เหมือนกัน

                ผมชอบช่วงเวลาที่เราได้คุยกันแบบนี้จัง ชอบมองเขายิ้มให้ผม มันเป็นรอยยิ้มที่จริงใจไม่เสแสร้งเลยสักนิด ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขายิ้มออกมาเองหรือตอนที่ผมขอให้เขายิ้ม ผมก็ได้รับรอยยิ้มที่จริงใจกลับมาทุกครั้ง อย่างน้อยความสดใสของไนน์ก็มาลบล้างเรื่องน่าหงุดหงิดที่ผมเจอเมื่อครู่ไปได้จนหมด

                ไอ้ตาลยิ้มหยอกเย้ากับพี่ไทม์ได้ ผมก็ทำได้เหมือนกัน มันมีรอยยิ้มพี่ชายที่แสนดี ผมก็มีรอยยิ้มแบบที่ผมชอบมาคอยส่งยิ้มให้

                ดีจังเลยเนอะ เวลาได้คุยกับใครสักคนแล้วรู้สึกสบายใจ มีคนให้โทรหา คอยถามสารทุกข์สุกดิบกันทุกวัน

                “พรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วจะไปหา ไนน์จะอยู่หอหรืออยู่บ้านล่ะ”

                [อยู่หอนี่แหละ พีชจะมาหาเหรอ งั้นพรุ่งนี้อยากกินอะไรเดี๋ยวเราพาไปกิน แถวนี้ของกินอร่อยเยอะเลยนะ]

                “ไนน์ทำกับข้าวเป็นไหม?”

                [ทำได้เป็นบางอย่างนะ เมนูผัดกับทอดอะทำได้อยู่ แต่ถ้าเมนูต้มเราทำไม่ได้เลย พีชถามทำไมเหรอ?]

                น่าจะเอะใจตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าผมถามทำไมน่ะ เฮ้อ ซื่อบื้อจัง หลอกถามอะไรก็บอกหมด ไม่ระวังตัวเลย แต่ก็ช่วยไม่ได้ในเมื่อมันเข้าทางผมพอดี

                “พรุ่งนี้ทำให้กินหน่อยได้ไหม อะไรก็ได้”

                [จะให้เราทำไปให้พีชที่ไหน โรงเรียนเหรอ? หรือห่อกลับบ้าน?]

                “จะขึ้นไปกินบนห้อง”

                [เห้ย บ้า พีชจะขึ้นมาบนห้องเราทำไม]

                “ไม่ได้จะทำอะไรไม่ดี แค่อยากกินข้าวด้วย”

                [เราไปกินร้านข้างนอกก็ได้นี่ ห้องไม่ได้จัดอะ ขี้เกียจ]

                “นะค้าบบบบ ไนน์ให้พีชขึ้นไปกินข้าวด้วยคนน้า นะ ๆ ๆ”

                ตลกตัวเองชะมัดที่จู่ ๆ ต้องมาอ้อนคนอื่นแบบนี้ ผมไม่เคยทำเลยนะ แต่สัญชาติญาณมันบอกผมว่าถ้าผมอ้อนเขา เขาจะยอม แล้วผมไม่ได้หวังจะทำอะไรไม่ดีกับเขาบนห้องสักหน่อย แค่อยากรู้จักไนน์ให้มากขึ้นกว่านี้ อยากรู้ว่าเขาใช้ชีวิตยังไง ความเป็นอยู่เป็นแบบไหน

                [พีชจะไม่ทำอะไรเราใช่ไหม?]

                “ถ้าไม่แฟน ไม่ทำ”

                [รู้เหรอหมายถึงอะไร?]

                “รู้ดิ ไนน์กลัวโดนเราปล้ำใช่ไหมล่ะ”

                [แสนรู้จริง ๆ แต่ก็นั่นแหละ พูดดักไว้ก่อน เห็นเราผอมแบบนี้เราแรงเยอะนะ ขืนแรงคนตัวใหญ่กว่าพีชเราก็ทำมาแล้ว]

                ผมฟังแล้วถึงกับต้องขมวดคิ้ว หมายถึงยังไงนะ จะใช่สิ่งที่ผมคิดหรือเปล่า แบบว่าเคยมีใครจะปล้ำไนน์แล้วเขาขืนแรงสู้เอาตัวรอดมาได้อย่างนี้หรือเปล่า?

                “ใคร? มันทำไม่ดีกับไนน์เหรอ?”

                [อือ คนคุยเก่า เราโดนเหวี่ยงขึ้นเตียงแบบไม่เต็มใจ แต่เราก็ดิ้นสู้จนหนีออกมาได้ ถ้าเราไม่เรียนมวยมาตอนเด็กเราอาจจะไม่รอดก็ได้ ป่านนี้มันได้เราไปแล้ว]

                “แล้วถ้ากับเราไม่เป็นแบบนั้นล่ะ สมมติว่าเราได้ไนน์แบบที่ไนน์เต็มใจ ไนน์จะว่าไง?”

                [พีชชชช ไม่เอาไม่พูดแบบนี้สิ ถ้าพีชทำแบบที่เราไม่เต็มใจเราคงผิดหวังมากเลยนะ]

                ดูแววตาของไนน์ตอนนี้สิ อย่างกับเด็กสามขวบกำลังอ้อนวอนไม่ให้พรากของรักไป ดีใจนะที่ไนน์ไว้ใจผมมากพอที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวแบบนั้นออกมาได้ แล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้กับความรักนวลสงวนตัวของเขา ซึ่งผมเข้าใจเรื่องแบบนั้นดีว่ามันควรเกิดขึ้นในขณะที่เต็มใจกันทั้งสองฝ่าย ผมเองก็... ไม่เคยมีเซ็กส์กับใครหรอกครับ ทำปากเก่งไปอย่างนั้นแหละ กลัวไนน์ว่าผมเด็กอีกอะ

                “ที่กลัวผิดหวังเพราะคาดหวังกับเราไว้สูงเลยเหรอ? ดีใจนะเนี่ย แต่คิดถูกแล้ว เราไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก”

                [เราดูสนิทกันเร็วเนอะ ถ้ามันไปได้ต่อก็คงดี]

                “คิดเหมือนกัน ถ้าได้เป็นเจ้าของรอยยิ้มของไนน์จริง ๆ คงดี”

                [แล้วตกลงพีชจีบเราปะ?]

                “ถ้าจีบตอนนี้จะติดปะล่ะ?”

                [อืม... ตอบไม่ได้ ลองจีบมาก่อนดิ]

                “ถ้าลงทุนแล้วไม่คุ้มเราไม่ลงหรอกนะ”

                [เราจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ปะ พีชเพิ่งม.5 เอง เราอยู่ปี 2 แล้ว กลัวติดคุก ฮ่า ๆ]

                “ไม่ต้องกลัว เราจะก้าวออกจากคุกไปหาไนน์เอง”

                พอผมพูดจบไนน์ก็ส่งยิ้มหวานกลับมาแบบที่น่ารักมาก มากจนผมนั่งไม่ติด ผุดลุกผุดนั่งไม่เป็นตัวของตัวเอง เขาคงประทับใจที่ผมพูดอะไรแบบนี้ออกไป ผมได้แสดงความชัดเจนไประดับหนึ่งแล้วนะว่าผมกำลังจะเข้าหาเขามากกว่านี้ ท่าทีของไนน์ที่ตอบโต้มาคือเขาเองก็ยินดีที่จะให้ผมเข้าไปในพื้นที่ของเขา

                พูดอีกแบบคือผมจีบเขาได้ เขายอมให้ผมจีบแล้ว...

                เราคุยกันต่ออีกพักหนึ่งพ่อกับน้าเตยก็กลับบ้านมาพอดี เมื่อถึงเวลากินข้าวผมจึงต้องวางสายจากไนน์ก่อน ทว่าหลังจากนั้นไม่ถึงนาทีไนน์ก็ส่งรูปตอนเขายิ้มหวานมาให้ผม แถมยกมือขึ้นบีบแก้มตัวเองด้วยข้างหนึ่ง น่ารักมากอีกแล้ว รอยยิ้มหวานแบบที่ผมชอบ

ยิ่งรู้จักไนน์ยิ่งรู้สึกว่าเขายิ้มหวานขึ้นทุกวัน มันหวานชนิดที่ว่าผมสามารถตักข้าวเปล่ามานั่งกินพร้อมกับมองรูปเขายิ้มไปด้วยได้เลยอะ มันมีรสชาติทางจิตใจ งงไหม แบบมองแล้วหัวใจพองโต รสชาติในปากมันหวานขึ้นมาเองอย่างบอกไม่ถูก

                จะดีแค่ไหนกันนะ ถ้าผมได้เป็นเจ้าของรอยยิ้มของเขาขึ้นมาจริง ๆ

 

________________________ 

แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

 

TALK 

ถ้าจีบติดแล้วอย่าทำไนน์เสียใจน้าาาาา ว่าแต่ไอต้าวพีชคือคลั่งรักมากกกกก แบบมากกกกกกกก 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #อย่าทิ้งพีช 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 ชุด ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ตุลาคม 

 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

 

ความคิดเห็น