ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2563 10:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
30
แบบอักษร

       บัวชมพู  ยืนหัวใจเต้นโครมครามอยู่หลังประตูห้องนอน  วันนี้หล่อนเอาตัวรอดมาได้อย่างหวุดหวิด  แล้ววันต่อ ๆ  ไปจะรอดไหมเนี่ย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นมา อีตาบ้านั่นโดนตีเข่าจนสมองกระทบกระเทือนหรือไง  ถึงได้กลับตาลปัตรแบบนี้ 

 

          05.00 น. 

            หนุ่มสาวใจตรงกัน  ทั้งคู่เปิดประตูห้องนอนออกพร้อมกัน ด้วยชุดเตรียมพร้อมสำหรับการออกกำลังกาย 

            “พี่นึกว่าหนูบัวจะตื่นไม่ไหวเสียอีก” มาร์คบอกยิ้ม ๆ 

            “ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะคะ  หนูบัวก็ตื่นเวลานี้เป็นประจำ” 

            “ก็เมื่อคืนนอนดึก” 

            “รู้ได้ยังไงคะ” 

            “จริงหรือเปล่าล่ะ” มาร์คไม่ตอบ แต่ยื่นหน้าเข้าไปถามจนเกือบจะชนกับแก้มใส ๆ 

            “หลับสบายต่างหากค่ะ” 

            “....555.......โกหกไม่เนียนเลยที่รัก...ตาจะเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้วนะ” 

            “จริงเหรอคะ” บัวชมพูเอามือปิดตาโดยอัตโนมัติ ไม่ทันได้ฟังที่เขาเรียกว่าที่รัก 

            “พี่ล้อเล่นน่า..” มาร์คโอบเอวอ้อนแอ้น  พากันเดินไปที่ห้องออกกำลังกายด้วยกัน บัวชมพูไม่ได้ขัดขืน มัวแต่กังวลเรื่องความหมองคล้ำใต้ดวงตาของตัวเองอยู่ 

 

            ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ในห้องออกกำลังกาย นานเกือบสองชั่วโมง  บางเครื่องบัวชมพูยังไม่เคยใช้  ชายหนุ่มก็ช่วยแนะนำให้ ทำให้ทั้งคู่ได้คุยกันมากขึ้น  และมาร์คก็ไม่ได้มีทีท่าจะลวนลาม เกินเลย ทำให้หญิงสาวผ่อนคลายลงมาก 

  

            เช้าวันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวัน  หนุ่มสาวออกไปทำงานด้วยกันเหมือนเคย  แต่ที่ขาดหายไป คือเสียงทะเลาะถกเถียง  กลับกลายเป็นเสียงคุยกันกระหนุงกระหนิงเข้ามาแทนที่  มาร์คไม่หาเรื่องกวนประสาทเหมือนทุกวัน และเขามีประชุมแต่เช้า  ส่วนบัวชมพูนั่งเล่นอยู่ในห้องทำงานของเขา เพราะวันนี้เขามีประชุมผู้บริหาร  หล่อนจึงไม่ควรตามติดเข้าไปด้วย  ทั้งที่เขาก็เอ่ยชวน  แต่หล่อนก็พอรู้ว่าอะไรควรไม่ควร จึงได้แต่นั่งรอเงียบ ๆ อยู่ในห้องทำงาน 

            ลูซ แวะเข้ามาหาเพื่อนสนิท ตอนใกล้เที่ยง ชายหนุ่มยังไม่ออกจากห้องประชุม  จึงนั่งคุยกับบัวชมพูไปพลาง ๆ 

            “คุณบัวชมพู  มาที่นี่ครั้งแรกหรือเปล่าครับ”  

            “ค่ะ” 

            “ไม่เบื่อหรือครับ  ที่ต้องนั่งจับเจ่าเฝ้านายมาร์ค ทุกวัน” ลูซ ชวนหญิงสาวคุย ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝง  เพราะรู้ว่าเพื่อนเขาหวง 

            “ไม่นี่คะ” 

            “ถ้าอยากไปเที่ยวที่ไหน บอกผมก็ได้ครับ  ช่วงกลางวันผมว่างมากกว่านายมาร์ค  ยินดีพาเที่ยวได้ทุกที่ 

            “คงไม่ต้องรบกวนนายหรอก  ลูซ” มาร์คเข้ามาได้ยินพอดี  รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที 

            “เป็นไรวะเพื่อน  หน้าตาไม่สบายเลย  ไปผ่อนคลายกันหน่อยไหม” ลูซเข้ามาตบบ่าเพื่อนรักรู้ดีว่าช่วงนี้ นายมาร์คคงไม่ได้ปลดปล่อยที่ไหน นอกเสียจากกับสาวน้อยที่อยู่ใกล้มือ แต่ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะเจ้าหล่อนดูจะไม่ง่ายเหมือนผู้หญิงทั่วไป อาจจะเพราะหญิงสาวมาจากประเทศที่มีวัฒนธรรมและค่านิยม ที่ทำให้ผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัว 

            “นายมีอะไรหรือเปล่า” 

            “ไม่มี  แค่แวะมาหาคุณบัวชมพู” 

            “ไอ้ลูซ...” ชายหนุ่มเรียกเพื่อนจนแทบจะเป็นตะคอก 

            “พี่มาร์คคะ  คุณลูซเขาล้อเล่นค่ะ” บัวชมพูรีบระงับศึก 

            “ฮั่นแน่...ยังไงกันคู่นี้” ลูซมองทั้งสองคน สลับไปมา รู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไประหว่างสองคนนี้ 

            “ไอ้ลูซ.....ไม่ต้องมองแฟนฉันนานขนาดนั้น” มาร์คเดินมาโอบเอว หนูบัวของเขา ประกาศความเป็นเจ้าของ หญิงสาวแก้มแดงปลั่ง เขินอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน 

            “แฟน?” ลูซทำหน้า เหมือนได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก  คนที่หวงแหนความโสดอย่างนายมาร์ค  บอกว่ามีแฟน  มันดูไม่น่าเป็นไปได้ และที่สำคัญ สองคนนี้เพิ่งจะเจอกกันได้ไม่กี่วันเอง ไม่น่าเป็นไปได้.....ลูซมองตาเพื่อนอย่างกับจะค้นหาความจริงที่ก้นบึ้งของหัวใจ แต่ชายหนุ่มเฉไฉ หันหน้าไปมองใบหน้าหวานแทน 

            “เอ่อ...ยังไม่ใช่แฟนสักหน่อยค่ะ”บัวชมพูรีบปฏิเสธ ไม่เต็มเสียงนัก 

            “เหมือนกันนั่นแหละ  วันนี้ไม่ใช่ พรุ่งนี้ก็อาจจะใช่” มาร์คพูดจาเอาแต่ใจและก็มั่นใจสุด ๆ ด้วย 

            “นั่นไง  ว่าแล้วเชียว” ลูซไม่เชื่อแต่แรก 

            “แต่ยังไงก็ห้ามยุ่งกับหนูบัวของฉันก็แล้วกัน” มาร์ค ออกตัว กีดกันสาวน้อยอย่างโจ่งแจ้ง 

            “เออ...รู้แล้ว...ไปหาอะไรกินกันดีกว่า หิว..” ลูซ หมั่นไส้ไอ้เพื่อนขี้หวง 

  

            “หนูบัวอยากทานอะไรครับ” มาร์คหันมาถามหญิงสาวเสียงอ่อนหวาน  

            “แล้วแต่พี่มาร์คเถอะค่ะ” บัวชมพูรู้สึกว่าเขาเล่นใหญ่เกินเบอร์ไปหน่อย  หล่อนไม่มีทางเชื่อคนอย่างเขาเด็ดขาด เพราะทุกอย่างมันดูโอเวอร์แอคติ้งชอบกล 

            “พี่อยากกินหนูบัว” มาร์คก้มลงพูดอยู่ชิดใบหูเล็ก พอให้ได้ยินกันสองคน 

            “พี่มาร์ค....เดี๋ยวเหอะ” บัวชมพูตกใจ  ไม่คิดว่าเขาจะห่ามได้ขนาดนี้  ทั้งที่เพื่อนของเขาก็ยืนอยู่ด้วย ส่งผลให้ทั้งหน้าทั้งตัวแดงก่ำไปหมดแล้ว 

            “เฮ้อ...สงสัยฉันต้องไปหาอะไรกินคนเดียวแล้วล่ะมั้ง” 

            “มาเถอะน่า...แกก็ไม่ต้องทำเป็นอิจฉาฉันก็ได้ สาว ๆ ในสต๊อกของแกก็ตั้งเยอะแยะ เอ...หรือว่าแกคิดอะไรกับฉันอยู่หรือเปล่าวะ ลูซ” มาร์คยังมีอารมณ์แกล้งเพื่อน 

            “ไอ้มาร์ค อย่าพูดแบบนี้...ขนลุกว่ะ” 

            .........555........... 

ความคิดเห็น