หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่มีเหตุผล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.2k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2559 11:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่มีเหตุผล
แบบอักษร

 

ไม่มีเหตุผล

 

            “นายเป็นแฟนของแสนดีใช่ไหม” มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมที่หน้าห้องหลังจากที่ต้นหญ้าเพิ่งเรียนคาบทำขนมหวานเสร็จ

            “มีอะไรหรอครับ” ต้นหญ้าถามกลับระหว่างรอกิงที่กำลังคุยกับอาจารย์อยู่

            “ไม่คิดว่าแสนดีจะคบผู้ชายแหะ” เธอพูดขึ้นอย่างเย้ยหยัน

            “จะมาพูดแค่นี้ใช่ไหมครับ^^

            “ฉันจะมาบอกว่าให้นายเลิกยุ่งกับเขาเถอะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเขาถึงคบกับนาย แต่ฉันว่าเขาคงไม่คิดจะจูบผู้ชายอย่างนายหรอก” เธอพูดออกมาอีกก็จริงอย่างที่เธอพูดเพราะเราคบกันมาได้หกเดือนแสนดียังไม่เคยจูบต้นหญ้าเลยสักครั้งทั้งที่ถ้าเป็นผู้หญิงที่ควงด้วยแค่วันเดียวก็ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

            รังเกียจ?’ ไม่สิถ้าไม่ชอบจริงๆก็น่าจะปฏิเสธตั้งแต่ตอนที่ขอคบ แล้วเหตุผลอะไรที่แสนดีถึงยอมคบกับต้นหญ้า

            “ถ้าเข้าใจแล้วก็เลิกกับเขาซะ” เธอทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินจากไปโดยที่ไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าแสนดีก็ยืนฟังอยู่หลังเสามาตั้งแต่ต้น

            “โทษทีนะรอนานหรือเปล่า” กิงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องถามขึ้น

            “ไม่หรอก”

            “เป็นอะไรหรือเปล่า” กิงถามเมื่อเห็นใบหน้าของต้นหญ้าเศร้าลงต่างจากตอนออกจากห้องครั้งแรก

            “ไม่เป็นไร อ่าวดีมาได้ไงเนี่ย” ต้นหญ้าทักร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้ามา

            “คลานมา” คำตอบเหมือนเมื่อคืนเป๊ะ -_-

            “งั้นเราไปก่อนนะ” ต้นหญ้าบอกลากิงแล้วเดินไปหาแสนดีที่ยืนรออยู่ “นี่ผมทำขนมมาให้ชิมด้วยนะ”

            “ไม่เอา” แสนดีตอบทันควันแบบไม่ต้องคิดถึงจะรู้ว่าไม่ค่อยชอบของหวานแต่ต้นหญ้าอุตส่าห์ทำสองรอบ รอบแรกส่งอาจารย์ตามสูตร รอบที่สองตั้งใจทำแบบไม่หวานมาก

            “มันไม่หวานมากสักหน่อยT-T

            “ไม่กิน” แสนดีเดินหนีไปต้นหญ้าจึงถือบกล่องขนมแล้ววิ่งตามไปติดๆและพยายามตื้อให้ชิม แต่ร่างสูงก็ปฏิเสธทุกครั้ง

            “แค่คำเดียวเองนะ”

            “ฉันแพ้น้ำตาล”

            “นายชอบกินหวาน-_-

            “แต่ฉันไม่ชอบขนมหวาน”

            “คุกกี้ไม่ใช่ขนมหวานสักหน่อย คุกกี้ก็คือแป้งอบกรอบๆ” ต้นหญ้าเถียงออกมาข้างๆคูๆหวังว่าแสนดีจะยอมกิน

            “วางไว้ข้างหลัง” แสนดีพูดขึ้นเพื่อตัดปัญหาแต่ต้นหญ้ากลับยิ้มออกมาอย่างดีใจ อย่างน้อยแสนดีก็รับมันไว้แหละ

            “วันนี้วันอะไร” ต้นหญ้าถามออกมาระหว่างที่แสนดีกำลังขับรถ

            “วันอังคาร”

            “หมายถึงวันที่เท่าไหร่” ร่างเล็กพูดออกมาอีก

            “14

            “แล้วมันวันอะไรเล่า” ต้นหญ้าชัดเริ่มหงุดหงิดเมื่อคนข้างๆจำวันสำคัญไม่ได้

            “วันอังคาร”

            “วันอังคารก็วันอังคาร” ร่างเล็กขี้เกียจที่จะเซ้าซี้ต่อก็เลยหน้าออกไปนอกกระจก ทั้งที่ดอกกุหลาบกับช็อกโกแลตที่วางเกลื่อนอยู่หลังรถแสดงให้เห็นว่ามีคนให้มา

            “คืนนี้ไปสนามแข่งนะ” เขาจอดรถที่หอพักของต้นหญ้าแล้วพูดขึ้น

            “อื้ม” ต้นหญ้าตอบสั้นๆก่อนจะเดินลงจากรถไป โดยที่ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ร่างเล็กงี่เง่าเกินไปไหมที่อยากได้อะไรที่มันพิเศษในวันวาเลนไทน์ อะไรก็ได้ที่ทำให้ต้นหญ้ารู้ว่าตัวเองยังสำคัญกับแสนดีบ้าง

            “ใจร้าย” ต้นหญ้าอยากจะร้องไห้แต่มันก็ร้องไม่ออกเพราะก่อนที่คบกันก็เตรียมใจไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ แต่พอเจอเข้าจริงๆมันก็แอบเสียใจไม่ได้

            “ไหนอ่ะช็อกโกแลต” เจแปนรีบกระโดดเข้ามาถามทันทีที่แสนดีลงจากรถ ร่างสูงชี้ไปที่เบาะหลังเจแปนจึงรีบเปิดประตูเข้าไปทันที

            “ทำเหมือนมึงไม่ได้” พีรันบ่นทำให้เจแปนหันมาส่งยิ้มให้

            “ก็เด็กไอ้ดีมันมีแต่ลูกคุณหนูนี่หว่า มึงดูกล่องนี้ไอ้สัสของนอกนะเว้ย” เจแปนหยิบช็อกโกแลตBelgian ขึ้นมาโชว์ แล้วก็คว้าแต่ช็อกโกแลตยี่ห้อแพงๆมาไว้เต็มแขน

            “แล้วมึงวาเลนไทน์มึงให้อะไรน้องแว่นวะ” เจแปนเงยหน้าขึ้นมาถามคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างรถ

            “ยังไม่ได้ให้”

            “โห่ น่าสงสารชิบหาย ระวังน้องเขาจะทนความเลวของมึงไม่ไหวก็แล้วกัน”

            “ปากดีไม่ต้องแดก” แสนดีกำลังจะแย่งช็อกโกแลตคืนแต่เจแปนหลบไปทันแล้วเอาไปฝากไว้กับพีรันแทน

            “แหย่นิด แหย่หน่อยทำเป็นโกรธ” เจแปนทำปากเบ้ใส่อย่างกวนๆ

            “จะว่าไปกูก็ไม่เคยเห็นใครคบกับมึงได้นานขนาดนี้เลยนะ กูเห็นมากสุดก็เดือนนึง” พีรันพูดขึ้นบ้างแล้วแกะช็อกโกแลตที่อยู่ในมือกิน

            “ไม่น่าถามก็ไม่มีใครทนมันได้ไง ทั้งด้านชา หยาบคาย ชอบใช้ความรุนแรง เอาแต่ใจ แล้วที่สำคัญแม่ง เหี้ยช็อกโกแลตกู” เจแปนร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อหันกลับไปแล้วเห็นพีรันกินช็อกโกแลตอย่างอร่อย

            “มีคุกกี้ด้วยหรอวะ” พีรันถามเมื่อเห็นกล่องคุกกี้ห้าชิ้นถูกห่อใส่กล่องเล็กๆมาอย่างดี

            “เออ กูเจอมาหลังรถน่าตาหน้ากินเชียวเหมือนทำเองด้วยนะเว้ย” คำพูดของเจแปนทำให้แสนดีหันไปมองก่อนที่กล่องคุกกี้จะโดนเจแปนเกะออก

            “อันนี้แดกไม่ได้”

            “โหววววว หวงว่ะ ใครให้มากันน๊า” เจแปนยกเสียงสูงเมื่อเห็นว่าแสนดีแย่งกล่องคุกกี้กลับไปไว้ในมือของตนเอง

            “เสือก” แสนดีทิ้งบุหรี่แล้วขยี้ลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ

            “กูว่าน้องแว่นแหงมๆ” เจแปนหันไปกระซิบกับพีรันเบาๆพีรันก็พยักหน้ารับเพื่อบอกว่าใช่แน่ๆ

            “คืนนี้มึงแข่งกี่โมง”

            “สามทุ่ม”

            “เออ” แสนดีตอบแล้วขับรถออกไปทันทีทำให้เพื่อนทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างงงๆ ระหว่างทางแสนดีแวะที่ร้านดอกไม้

            “ดอกกุหลาบสีขาวช่อหนึ่งครับ” เจ้าของร้านยิ้มรับแล้วเดินไปหยิบดอกไม้ออกมาจัด ส่วนแสนดีก็นั่งรออยู่ในร้าน ผ่านไปเกือบสิบนาทีเจ้าของร้านก็ถือช่อดอกกุหลาบขนาดใหญ่ออกมา พอคิดเงินเสร็จแสนดีก็ขับรถไปที่พอพักของต้นหญ้า แสนดีเดินขึ้นไปถึงห้องที่ต้นหญ้าพักแล้วเคาะประตู

            “ดี” ต้นหญ้าเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเป็นแสนดี ร่างสูงแทรกตัวเข้าไปในห้องแล้วนั่งลงบนเตียง

            “ของผมใช่ป่ะ” ต้นหญ้ายิ้มแก้มแตกเมื่อเห็นแสนดีถือช่อดอกกุหลาบสีขาวเข้ามาด้วย

            “อืม”

            “ขอบคุณนะ” ร่างเล็กโผลเข้ากอดแสนดีด้วยความดีใจเพราะไม่คิดว่าจะได้ดอกกุหลายจากแสนดี มันเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับวันวาเลนไทน์ของต้นหญ้าเลย

            “ฉันเปียก” แสนดีพูดทำให้ต้นหญ้าเด้งตัวออกด้วยความตกใจเพราะลืมไปว่าตัวเองเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

            “ขอโทษนะ” ต้นหญ้ารีบหยิบเสื้อผ้าแล้วเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำ

            “แล้วไหนบอกว่าจะไม่สนามแข่งไง”ร่างเล็กเดินมานั่งลงข้างๆหลังแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย

            “เดี๋ยวค่อยไป” แสนดีตอบทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ต้นหญ้ามองคนที่นอนอยู่แล้วนึกไปถึงเรื่องเมื่อตอนเย็นที่ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้น

            “ทำไมดีถึงยอมคบกับผมล่ะ”

            “ทำไมถึงถาม”

            “แค่อยากรู้” ต้นหญ้าพูดขึ้นอีกเมื่อเห็นแสนดีเงียบไป “ก็ดีไม่เคยคบกับผู้ชายมาก่อน แล้วทำไมถึงยอมคบกับผม”

            “ไม่มีเหตุผล”

            “แล้ว”

            “จะถามอะไรนักหนา” แสนดีลุกขึ้นมานั่งด้วยน้ำเสียงติดดุทำให้ต้นหญ้าสะดุ้งตัวความตกใจ

            “ขอโทษ” ต้นหญ้าก้มหน้าลงแล้วพูดขึ้น

            “ทำไมชอบพูดคำว่าขอโทษจังวะ”

            “ก็ทำไมดีชอบหงุดหงิดล่ะ”

            “ก็นายมันน่าหงุดหงิด น่ารำคาญ”

            “ขอโทษ” ร่างสูงถอนหายใจออกมาอย่างหนักก่อนจะเดินออกไปสูบบุหรี่นอกระเบียงเพื่อดับอารมณ์ที่ครุกกรุ่นอยู่ข้างใน จนบุหรี่หมดมวนถึงจะกลับเข้ามาในห้อง

            “ดีรังเกียจผมใช่ไหม” ต้นหญ้าถามขึ้นเมื่อแสนดีกลับเข้ามาในห้อง ว่าแล้วว่าต้องคิดมากเรื่องนี้ร่างสูงมองต้นหญ้าที่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้า

            “บ้าบอ”

            “แล้วทำไมเราถึงไม่เคยจูบกันเลยล่ะ ถ้าไม่ได้รังเกียจแล้วทำไมกัน”

            “อยากขนาดนั้นเลยหรือไง” ร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับก้าวเท้ายาวเข้ามาใกล้จนต้นหญ้าถอยหลังด้วยความตกใจ

“ว่าไง?” แสนดีไล่ต้อนร่างเล็กจนแผ่นหลังบางติดกำแพง

“ไม่ใช่อย่างนั้น” ต้นหญ้าแก้ตัวออกมา

“แล้วอย่างไหน” ร่างสูงเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของทั้งสองคน ต้นหญ้าหลับตาปี๋ด้วยความกลัวหัวใจของร่างเล็กเต้นแรงจนแสนดีรู้สึกได้

“ถ้าอยากจูบก็ลืมตาสิ” น้ำเสียงแผ่วเบาถูกส่งผ่านจากริมฝีปากหนาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆจากแสนดี ร่างเล็กค่อยๆลืมตาก่อนที่ริมฝีปากจะถูกขโมยไปจากคนตรงหน้า ริมฝีปากหนาดูดกลืนอย่างแผ่วเบาเพียงแค่นี้ก็ทำให้หัวใจของต้นหญ้าเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม แสนดีกัดริมฝีปากของต้นหญ้าให้ยอมเปิดออกแล้วใช้ลิ้นอุ่นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดอย่างเอาแต่ใจ คนที่ไม่เคยจูบมาก่อนพยายามจูบกลับอย่างเงอะงะแต่กลับทำให้ความต้องการของแสนดีเพิ่มขึ้น ร่างสูงถอนริมฝีปากออกทำให้ต้นหญ้ารีบเอาอากาศเข้าปอดอย่างรวดเร็ว

“จะทำอะไรน่ะ” ต้นหญ้าร้องขึ้นเมื่อแสนดีผลักตัวเองนอนลงบนเตียงก่อนจะทาบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็นจูบที่ร้อนแรงและดุดันกว่าเดิมแสนดีบดขยี้ริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาลูบไล้หน้าท้องเนียนก่อนจะละริมฝีปากลงมากดจูบที่ซอกคอจนเกิดรอย ยิ่งได้กลิ่นครีมอาบน้ำยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวของร่างสูงได้เป็นอย่างดี

“กลัวรึไง” แสนดีละริมฝีปากจากซอกคอมากระซิบที่ข้างหูของร่างเล็ก เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างตัวสั่นเล็กน้อย

“กลัว” ต้นหญ้าตอบออกมาตรงๆเพราะรู้สึกกลัวขึ้นมา

“คราวหลังก็อย่าคิดอะไรไม่เข้าเรื่อง” แสนดียอมผละออกจากร่างเล็กแล้วลุกขึ้นนั่ง ต้นหญ้ารีบเด้งตัวขึ้นทันทีพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ต้นหญ้าเผลอสังเกตเห็นเป้ากางเกงของแสนดีมันนูนขึ้นมาคงเป็นเพราะกำลังมีอารมณ์อย่างว่า

“ให้ช่วยไหม”

“ช่วยอะไร” แสนดีหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย ต้นหญ้าขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะสัมผัสลงไปที่เป้ากางเกงของตัวเอง

“ผมทำเป็น” ต้นหญ้ารู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

“เอาสิ” แสนดียกยิ้มขึ้นต้นหญ้าจึงใช้มือปลดตะขอกางเกงของแสนดีออกพรางรูดซิบลงจนเผยให้เห็นแท่งร้อนที่นูนออกมาจากกางเกงชั้นใน ต้นหญ้าจับแท่งร้อนของแสนดีของมาก่อนจะขยับมือรูดรั้งเบาๆจนร่างสูงเริ่มหายใจแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ใช้ปาก อืม” ร่างสูงออกคำสั่งต้นหญ้าจึงเลียที่แท่งร้อนที่ตอนนี้ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ถึงต้นหญ้าจะไม่เคยทำแต่ก็น่าจะทำได้ เมื่อคิดได้อย่างนั้นต้นหญ้าจึงเลียที่ปลายหัวสีแดงก่อนจะอมมันแล้วขยับขึ้นลงโดยที่พยายามไม่ให้ฟันเผลอไปขูดแท่งร้อนของร่างสูง

“อ่าเด็กดี” แสนดีชมออกมาอย่างพอใจเมื่อร่างเล็กอมแท่งร้อนของเขาสลับกับเลียอยู่อย่างนั้น

“อย่าฝืน” ร่างสูงพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าต้นหญ้าพยายามจะกลืนแท่งร้อนของเขาจนหมด แต่ดูเหมือนมันจะยากเกินไปสำหรับมือใหม่ ร่างเล็กจึงใช้มือช่วยในส่วนที่เหลือ

“ซีดเร็วอีก ต้นหญ้า อืมอย่างนั้น” ต้นหญ้าเพิ่มความเร็วตามที่แสนดีบอกจนเจ้าตัวครางออกมาอย่างพอใจจนแท่งร้อนกระตุกเกร็งปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมา

“แค่กๆ” ต้นหญ้าสำลักออกมาก่อนจะถอนปากออกแล้วกลืนน้ำที่เหลือลงไป ร่างเล็กหน้าแดงด้วยความอายพร้อมกับหยดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเต็มใบหน้ากรอบแว่นมีไอน้ำเกาะอยู่จนต้นหญ้าต้องถอดมันออดมาเช็ดกับเสื้อของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่จะเช็ดเสร็จก็ถูกร่างสูงจู่โจมโดยการจูบเบาๆที่หน้าผาก ก่อนจะเลื่อนลงมาดูดที่ริมฝีปากเบาๆก่อนจะผละออก

“จูบบ่อยๆก็ดี” แสนดีจัดการเก็บแท่งร้อนของตัวเองให้เข้าที่เพราะกลัวว่ามันจะตื่นขึ้นมาอีก

“ไม่ให้จูบแล้ว” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วใส่แว่นเหมือนเดิมเพราะมันมองเห็นไม่ค่อยชัดเวลาถอดแว่นออก

“หึ” แสนดีหัวเราะในรำคอทำเหมือนจะห้ามได้ถ้าเขาอยากจะทำ

“ขอบคุณที่ไม่บังคับผม” ต้นหญ้าพูดถึงเรื่องเมื่อกี้ถ้าแสนดีจะทำมากกว่านั้นก็ทำได้แต่ร่างสูงเลือกที่จะหยุดเพราะต้นหญ้าบอกว่ากลัว อย่างน้อยก็ทำให้ต้นหญ้ารู้ว่าแสนดียังแคร์ความรู้สึกของร่างเล็กอยู่บ้าง

“ฉันไม่ได้ใจดีตลอดหรอกนะ เพราะฉะนั้นอย่าหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า”

“อื้ม จะไม่ยอมให้ดีจูบแล้ว” ต้นหญ้าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย แล้วนายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันห๊ะ!” แสนดีตะโกนใส่อย่างอารมณ์เสีย แสนดีคนเดิมกลับมาอีกแล้วทั้งที่เมื่อกี้ยังใจดีอยู่เลย แต่อย่างว่าคนใจร้ายยังไงก็ใจร้ายอยู่ดีแหละ

“ผมไปสนามแข่งด้วยสิ”

“จะไปทำไม”

“อยากไปดูรถแข่ง”

"ที่นั่นกิ๊กฉันเยอะ”

“อื้มสัญญาว่าจะไม่วุ่นวาย” ต้นหญ้าชูสามนิ้วพร้อมกับยิ้มขึ้น

 

“ตามใจ” แสนดีพูดขึ้นแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องต้นหญ้าก็หยิบกระเป๋าตังกับโทรศัพท์แล้ววิ่งตามออกไป

 

 

 

 

โอ๊ยยยยย ฟินระเบิดระเบ้อ ไรท์แต่งไปจิกหมอนไปอ่ะ แบบกรี๊ดดดดด ละมุนนนนนน http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Yellow-Head00002.gif เวลาแต่งนิยายหลายเรื่องมันปวดหัวจิมๆนะ แถมยังทำให้อัพช้าอีก แต่ข้อดีของมันก็คือเวลาที่คิดอีกเรื่องไม่ออกก็วนกลับมาแต่งอีกเรื่อง ไม่ต้องหมกหมุ่นมานั่งคิดให้ปวดหัวhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000217.gifเอ๊ะๆ พระเอกของเราไม่ได้แสนดีเหมือนชื่อนะคะ แต่นายเอกของเรายังคงคอนเสปน่ารักใสๆเหมือนเดิมไปยันจบน่ะ ดรามงดราม่าไม่มี้ (ขึ้นเสียงสูงแป๊ป)

 

ถ้าชอบก็ช่วยกดโหวต กดถูกใจ และก็คอมเม้นกันเยอะๆนะคะhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gif

ความคิดเห็น