ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2563 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29
แบบอักษร

      “ทีนี้จะเรียกพี่ได้หรือยัง” มาร์คมองใบหน้าสาวน้อยที่แดงก่ำลามเรื่อยไปถึงลำคอ  แล้วอดก้มลงไปหอมแก้มอีกไม่ได้  หล่อนน่ารักและหวานมาก  ชักอยากชิมทั้งตัวแล้วสิ ว่าจะหวานขนาดไหน 

            “...........” หญิงสาวเม้มปากแน่น  เบือนหน้าหนี ทั้งโกรธทั้งอาย  ที่หวั่นไหวไปกับประสบการณ์แปลกใหม่ ที่เขายัดเยียดให้ 

            “หนูบัว  พี่สัญญาจะไม่ทำมากกว่าจูบ ขอโอกาสให้พี่ได้ไหมครับคนดี” มาร์คเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน  จับปลายคางหญิงสาวให้หันมามองหน้ากันตรง ๆ 

            บัวชมพู มองหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาสับสน หล่อนงุนงง ว่าเขาพูดเรื่องอะไรกันแน่  เขาจะใช่เล่ห์เพทุบายอะไรกับหล่อนอีก 

            “งั้นเรามานั่งคุยกันดี ๆ ได้ไหมคะ  ฉันหนัก” หญิงสาวใช้น้ำเย็นเข้าลูบ 

            “พูดใหม่สิ” 

            “คะ?” 

            “แทนตัวเองว่าหนูบัว” 

            “เอ่อ...คือ...” 

            “หนูบัวว่าเรามานั่งคุยกันดี ๆ นะคะ” 

            “อืม.....ค่อยน่ารักหน่อย” ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งพร้อมกับดึงมือหญิงสาวขึ้นมาด้วยกัน  ก่อนจะหอมแก้มอีกฟอดใหญ่ แต่ก็ยังกอดหญิงสาวไว้ไม่ยอมปล่อย ยังไงก็ขอตุนความชื่นใจเอาไว้ก่อน  

            “คุณมาร์ค......” หญิงสาวกุมแก้ม ทำตาดุ 

            “อ๊ะ......เรียกว่าไงนะ” ชายหนุ่มแกล้งปัดปลายจมูกเฉี่ยวแก้มนุ่ม 

            “เอ่อ....พี่มาร์ค” บัวชมพูถอนหายใจเฮือกใหญ่  สถานการณ์ ไม่ได้เอื้อให้หล่อนมีทางเลือกมากนัก 

“ว่ามาสิ หนูบัว...มีอะไร” ชายหนุ่มรับฟังอย่างใจเย็น  เพราะคิดว่าตัวเองเป็นต่อ 

            “พี่มาร์ค ไม่ควรทำแบบนี้กับหนูบัวนะคะ” บัวชมพู พยายามข่มอารมณ์เต็มที่ พูดจา กับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ยังไงซะ คืนนี้หล่อนต้องรอด 

            “ทำไมล่ะ ก็พี่รู้สึกยังไง ก็ทำอย่างนั้น” 

            “แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ” หญิงสาวอดกลั้น  ไม่ให้กระโจนเข้าทำร้ายคนที่ทำหน้าซื่อนั่น อย่างสุดกำลัง 

            “ถ้าอย่างนั้น ก็เป็นอะไรกันซะเลย ดีไหม” ชายหนุ่มทำหน้ามึน สรุปง่าย ๆ สายตากรุ้มกริ่ม 

            “พี่มาร์ค!...” บัวชมพูเผลอตวาดเขาเสียงดัง  คนอะไรจะหน้าด้านได้โล่ขนาดนี้ 

            “เป็นแฟนกันก่อนก็ได้  ถ้าไม่พร้อมเป็นเมียพี่” มาร์คพูดคล่องปรื๋อ 

            “เดี๋ยวค่ะ...ไปกันใหญ่แล้ว...หนูบัวจะไม่เป็นอะไรกับพี่มาร์คทั้งนั้น” บัวชมพูพูดด้วยเสียงหนักแน่น  เวลานี้หล่อนเพลียใจกับคนกะล่อนเหลือเกิน ความอดทนก็ใกล้จะสิ้นสุดเต็มที 

            “ทำไมล่ะหนูบัว  ก็พี่อยากเป็นนี่” มาร์ครุกสุดตัว พูดไม่รู้เรื่องยิ่งกว่าเด็กสามขวบ 

            “แต่เราไม่ได้รักกันค่ะ” 

            “งั้นก็เริ่มรักกันวันนี้เลย  โอเคไหม” ชายหนุ่มยิ้มเผล่ 

            “คุณมาร์คคะ....มันง่ายไปไหม” บัวชมพูโกรธจนหน้าแดง แต่ก็ต้องพยายามสงบจิตสงบใจพูดกับคนตรงหน้าให้รู้เรื่อง 

            ชายหนุ่มกอดอก  จ้องมองริมฝีปากจิ้มลิ้มนิ่ง จนเจ้าตัวเริ่มรู้สึกตัวว่าพลาดไปอีกแล้ว 

            “เอ่อ...พี่มาร์คขา...หนูบัวคิดว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้นสิคะ” บัวชมพู ปรับมาอยู่ในโหมดอ่อนหวานเหมือนเดิม เพราะถ้าขืนดื้อดึง อีตาบ้าจะต้องประทุษร้ายกับริมฝีปากอีกแน่ ๆ…จะจูบกันให้ปากเปื่อยไปเลยหรือไง  

            “ทำไมล่ะ  หรือว่าหนูบัวมีแฟนอยู่แล้ว” ชายหนุ่มจ้องตาสาวน้อยเขม็ง 

            “ไม่มีค่ะ” บัวชมพูไม่รู้ตัวเหมือนกัน ทำไมต้องรีบร้อนปฏิเสธขนาดนั้น 

            “ถ้าอย่างนั้น  เรามาเป็นแฟนกันนะ  ค่อย ๆ ทำความรู้จัก ค่อย ๆ รักกันก็ได้” มาร์ค จับมือบางมากอบกุมเอาไว้  มองมาด้วยสายตาเว้าวอนเต็มที่ จนมันออกจะเวอร์ไปด้วยซ้ำ  และบัวชมพูก็ไม่ได้รู้สึกอินไปกับเขาเลยสักนิด 

            “ก็ได้ค่ะ  แต่พี่มาร์คต้องเริ่มทำให้หนูบัวรู้สึกไว้ใจ และเปิดใจรักพี่ให้ได้ก่อนค่ะ” 

            “ตกลงครับ” ชายหนุ่มดีใจ 

            “ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มกันเลยนะคะ” 

            “ครับผม” 

            “กู๊ดไนท์ค่ะ” บัวชมพูลุกจากเตียงเพื่อเดินกลับห้องของตัวเอง 

            “อ้าว...หนูบัวจะไปไหนครับ” มาร์คผวา ลุกขึ้นมากอดสาวน้อยเอาไว้ ไม่ยอมให้ออกไปจากห้อง เพราะเขาหวังอย่างยิ่งว่าคืนนี้ เรือนร่างบอบบางและหอมกรุ่น จะต้องระทวยอยู่ในอ้อมกอดของเขาล้านเปอร์เซ็นต์ 

            “ปล่อยค่ะ” 

            “เราเป็นแฟนกันแล้วนะ หนูบัวต้องนอนห้องนี้สิ เราจะได้ทำความรู้จักกันให้มากขึ้นไงครับ” มาร์คพยายามหว่านล้อมและออดอ้อนเต็มที่ แถมโมเมอีกต่างหาก 

            “แต่หนูบัว ยังไม่ไว้ใจพี่มาร์คค่ะ อย่าข้ามขั้นสิคะ” บัวชมพูพูดเสียงเย็น 

            มาร์ค อึ้งไปนาน...อุตส่าห์หว่านเสน่ห์สุดตัวขนาดนี้  ยังไม่ยอมใจอ่อนอีก ผู้หญิงอะไรใจแข็งชะมัด 

            “ก็ได้ครับ  ให้พี่ไปส่งนะ” มาร์คจูงมือบัวชมพูมาส่งหน้าห้อง  แล้วก็จำใจต้องส่งเจ้าหล่อนกลับเข้าห้องโดยไม่กล้าแตะต้องอีก  กลัวจะเสียโอกาสที่เพิ่งได้รับ.....เอาวะ...อดีตเพลย์บอยอย่างเขาจะเผด็จศึกแม่กวางน้อยที่อยู่ใต้จมูกแค่นี้ ไม่ได้ ก็ให้มันรู้ไป…   

ความคิดเห็น