ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2563 14:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16
แบบอักษร

      “คงจะแพ้ผงซักฟอก ดีขึ้นหรือยัง มีตรงไหนอีกหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามเสียงอ่อน พลางสำรวจแขนขาว่ามีส่วนใหนเป็นอะไรอีก 

            “อยากไปเที่ยวจนต้องลงทุนทำขนาดนี้เลยเหรอ” ชายหนุ่มกระเซ้า 

            “นายจะผิดสัญญาไม่ได้นะ” 

            “ตกลง ว่าแต่ขี่ม้าเป็นหรือเปล่า” 

            “ขี่ม้าด้วยเหรอ....ว้า... ขี่ไม่เป็นอ่ะ” หญิงสาวตื่นเต้นในตอนแรก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าขี่ม้าไม่เป็น 

            “เสียดาย อุตส่าห์ให้คนเตรียมม้าไว้แล้วสองตัว” 

            “ไม่เป็นไร ฉันเกาะหลังนายไปก็ได้ เหมือนซ้อนมอเตอร์ไซด์ไง” หญิงสาวหาทางออก ยังไงซะ การขี่ม้าชมไร่ก็น่าสนุกกว่า นั่งรถเป็นไหน ๆ 

            “ หึ..หึ..” ตะวันหัวเราะ เด็กเอ๋ยเด็ก 

            ตกลงเย็นนั้น ชายหนุ่มเป็นฝ่ายทำกับข้าวให้คนตัวบางกิน เพราะไม่อยากให้หล่อนหยิบจับอะไร บรรยากาศดูชื่นมื่นกว่าที่ผ่าน ๆ มา แม้กระทั่งถึงเวลานอน ใบหม่อนก็ได้ครอบครองเตียงกว้างแต่เพียงผู้เดียว ในขณะที่ตะวันลงไปปูที่นอนอยู่ข้างเตียงเงียบ ๆ 

            ใบหม่อนชะโงกมอง คนตัวโตที่นอนอยู่ข้างล่าง หล่อนยังนอนไม่หลับ อยากจะชวนเขาคุยถึงโปรแกรมเที่ยววันพรุ่งนี้ 

            “นาย....หลับแล้วเหรอ” ใบหม่อนเรียกคนข้างล่างเบา ๆ หญิงสาวชะโงกมองจนผมยาวรุ่ยร่ายลงไประอยู่บนช่วงอกของเขาโดยไม่รู้ตัว บวกกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนผม มันรบกวนอารมณ์หนุ่ม สร้างความปั่นป่วนให้กับตะวันไม่น้อย 

            “อืม...” ชายหนุ่มทำเสียงเหมือนรำคาญแล้วก็พลิกตัวหันหลังให้ 

            “อีตาบ้า...อย่ามาหันหลังใส่ฉัน แบบนี้ไม่ได้นะ” ใบหม่อนหงุดหงิด ที่เขาทำเหมือนหล่อนเป็นคนน่ารำคาญ 

            “................” ตะวันนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ 

            “หันมาพูดให้รู้เรื่องนะ” หญิงสาวเอื้อมมือดึงร่างหนาจนสุดแขน ในขณะที่ตะวันหันกลับมากะทันหัน จึงทำให้ใบหม่อนเสียหลัก ตกลงไปนอนทับอยู่บนร่างชายหนุ่ม ซึ่งเขาก็รัดร่างบางนั้นไว้ อย่างว่องไว ใบหม่อนดิ้นขลุกขลักรู้ตัวว่าพลาดแล้ว 

            “ปล่อย” 

            “เธอลงมาหาฉันเองนะ” ชายหนุ่มพูดอยู่ชิดริมหู ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้ม ทำเอาใบหม่อนตัวอ่อน หมดแรงจะดิ้นรนผลักไส ตะวันพลิกร่างบางลงด้านล่าง ก้มลงควานหาความหวานจากกลีบปากนุ่มที่เขาเคยได้สัมผัสมาครั้งหนึ่งแล้ว คราวนี้เขาค่อย ๆ สัมผัสด้วยความนุ่มนวล อ่อนหวาน ก่อนจะตัดใจปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ 

 

            “กลับขึ้นไปได้แล้ว แล้วก็นอนซะ ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือนไม่ได้นะ” ตะวันดุเสียงเข้ม นอนกัดฟันกรอด ยัยเด็กบ้า...เกือบหาเรื่องให้เขาเสียคนเสียแล้วสิ 

 

            ใบหม่อนตะกายขึ้นเตียงแข้งขาอ่อน นอนห่มผ้าหลับตาเงียบอย่างว่าง่าย แต่ในใจเต้นตึกตัก แทบจะระเบิด หล่อนตื่นเต้นกับประสบการณ์แปลกใหม่ที่เขาพาไปรู้จัก ถึงแม้แค่เพียงนิดเดียว แต่ก็ทำให้หญิงสาวรู้ว่าช่างแตกต่างจากคราวที่แล้วราวฟ้ากับเหว 

            

               “พี่ตะวัน...เสร็จหรือยังคะ” เสียงใส ๆ ลากยาวอ่อนหวานของใบหม่อน  ดังมาจากด้านล่าง หล่อนยืนอยู่ข้างรถ เป็นการบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าหล่อนพร้อมมาก ได้โปรดลงมาไว ๆ 

            ตะวันเดินลงมาพร้อมหมวกแก๊ปในมือเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าสาวน้อยในระยะกระชั้นชิด จนรู้สึกถึงไออุ่นและกรุ่นกลิ่นอาฟเตอร์เชฟ ที่ให้ความรู้สึกแปลก ๆ สร้างความปั่นป่วนขึ้นในใจของใบหม่อน สาวน้อยที่คิดว่าไม่มีใครรัก โดยเฉพาะตอนที่ เขาสวมหมวกใบนั้น และพยายามขยับปรับสายจนพอดีกับศีรษะได้รูปสวย พร้อมกับรวบเรือนผมนุ่มละเอียดดั่งแพรไหมเนื้อดีนั้น เข้าไปในสายรัดด้านหลัง ด้วยความใส่ใจ 

            “เสร็จแล้ว พอดีไหม” ตะวันถามเสียงนุ่ม ใช่เพียงแต่ใบหม่อนที่รู้สึกหวั่นไหว เขาเองก็ใจอ่อนยวบเมื่อได้ยินหญิงสาวเรียกว่าพี่ตะวัน เหมือนครั้งที่หล่อนเป็นเด็กหญิงตัวน้อย ๆ วิ่งตามพร่ำเรียกหาแต่พี่ตะวัน จนเขาจดจำชื่อของเด็กหญิงมาตั้งชื่อไร่แห่งนี้ 

 

            ตะวันพาใบหม่อนมาที่คอกม้า ในขณะที่พู่ ลูกน้องคนสนิท มาเตรียมม้าให้ตั้งแต่เช้าตรู่ เขาตื่นเต้นที่วันนี้จะได้เห็นนายผู้หญิงใกล้ ๆ สักที 

            “พร้อมแล้วครับนาย...นายผู้หญิง...สวัสดีครับ..ผม ไอ้พู่ คนสนิทของเจ้านายครับผม” พู่ยิ้มหน้าระรื่น ยกมือไหว้นายผู้หญิง แนะนำตัวเองเสร็จสรรพ 

            “สวัสดีจ๊ะ นายพู่” หญิงสาวตอบเสียงหวาน ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ประเมินแล้วน่าจะเป็นเพื่อนกันได้ อายุอานามคงไม่ต่างจากหล่อนเท่าไหร่ 

       “ไม่นึกเลยว่าจะมีนางฟ้ามาเดินดินให้ไอ้พู่ได้เห็น” พู่ยิ้มเรี่ยราด ดวงตาเล็กยิบหยี 

            “น้อย ๆ หน่อยไอ้พู่ เดี๋ยวโดนเตะ” ตะวันปราม 

            “คำก็เตะ สองคำก็เตะ ระวังนะเจ้านายผมเป็นพวกนิยมความรุนแรง” พู่พูดกับใบหม่อน พร้อมกับวางระเบิดไว้ลูกเบ้อเร่อ 

       “จริงเหรอพู่” ใบหม่อนตาโต หรือพู่จะพูดจริง 

            “ไอ้พู่หุบปากได้แล้ว” ผู้เป็นนายขึ้นเสียง ไอ้ตัวแสบถึงกับคอย่น หุบปากสนิท 

            “ไปเถอะ เดี๋ยวจะร้อน” ชายหนุ่มหันมาชวนใบหม่อน 

            “ขึ้นยังไง...อุ้ย...” หญิงสาวเดินเข้าไปหาม้าตัวใหญ่ อย่างหวาด ๆ กำลังจะถาม เพื่อหาทางขึ้นไปบนหลังเจ้าสีน้ำตาลเข้ม ไม่ทันขาดคำ ตะวันก็ยกตัวหล่อนขึ้นไปนั่งบนหลังม้าได้อย่างสบาย ๆ แล้วเขาก็ตามขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ใบหม่อนนั่งคร่อมเจ้าน้ำตาลอย่างทะมัดทะแมง  ไม่มีความกลัวหลงเหลือเลยสักนิด ในเมื่อหลังพิงกำแพงล่ำบึ๊กของตะวัน อบอุ่น ปลอดภัย คือคำจำกัดความในยามนี้ 

ความคิดเห็น