ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2563 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29
แบบอักษร

“โอ้โห...อะไรกัน...แบบนี้ฉันก็ขาดทุนย่อยยับ” เผลอตัวบ่นปากยื่นยาว  

“คุณลงทุนอะไรไม่ทราบ ถึงได้บ่นว่าขาดทุน”  

“ก็ความสุขส่วนตัวของฉันไง ที่ต้องมาหดหายหลังจากต้องมาติดแหง็กอยู่ที่นี่กับคนอย่างคุณ”  

“ฮึ...ผมว่าคุณค้ากำไรเกินควรไปด้วยซ้ำ สินค้าเกรดบี แต่ขายในราคาพรีเมี่ยม ผมว่าคุณพ่อผมคงจะหูตาฟ้าฟางแน่ ๆ เลย” อนาวินไล่สายตาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกับกำลังประเมินสินค้า 

“มันจะมากไปแล้วนะ ปากหรือนั่นน่ะ อย่ากงอย่ากินมันเลย เย็นนี้ตัวใครตัวมัน...ฮึ่ม” เกวลินประกาศอย่างโกรธจัด หนอย มาว่าฉันเป็นสินค้าเกรดบีเหรอ อีตาบ้า หญิงสาวคว้าไม้เท้าได้ จึงโขยกเขยกเดินหนีไปอย่างรีบร้อน 

“ค่อย ๆ เดินสิคุณ เดี๋ยวก็ล้ม..” อนาวินตะโกนตามหลัง 

“โครม! ....ว้าย.....” พูดไม่ทันขาดคำ เกวลินก็ลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้า ตกใจ หน้าตาเหลอหลา ลงมานั่งได้ไงวุ้ย... เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เจ็บไม่เท่าไร แต่อายสิเรื่องใหญ่ 

 

“คุณนี่มัน.....เฮ้อ...คนสวยแล้วเซ่อซ่า ซุ่มซ่าม ยังพอน่าเอ็นดู แต่นี่คุณ.....ไม่น่าจะใช่” อนาวินบ่นพลางส่ายหน้าเบื่อ ๆ แต่ก็ตรงเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มก้มลงช้อนอุ้มคนเจ็บพาเดินเข้าห้องนอน 

“ปล่อย! ..ไม่ต้องมาอุ้ม” เพราะความโกรธยังแน่นอก แถมโดนด่าซ้ำซาก จึงทำเหมือนไม่เห็นความปรารถนาดี ก็ไม่ใช่เพราะเขาหรือไง หล่อนถึงได้โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง จนพลาดลงไปนั่งขายหน้าอยู่เมื่อกี้นี้น่ะ... 

“จะให้ปล่อยตรงนี้จริง ๆ เหรอ”  

“เออ......ว้าย.......อีตาบ้า” อนาวินบ้าจี้ ทำท่าจะปล่อยแต่ก็อุ้มขึ้นมาใหม่ มันรวดเร็วจนใจหาย หล่อนผวากอดคอเขาไว้แน่น ขืนหล่นไปครั้งนี้ คงดูไม่จืด 

“มากอดผมทำไม อย่ามาอ่อย”  

“ไม่ได้อ่อย”  

“ก็ที่ทำอยู่เนี่ย เรียกว่าอ่อย”  

“เอ๊ะ! ก็บอกว่าไม่ได้อ่อยยังไงเล่า” เถียงคอเป็นเอ็น แต่เรื่องอะไรจะปล่อยมือ เกวลินยังคล้องคอเขาไว้แน่น ไม่ใช่เพราะความพิศวาส แต่กลัวตกล้วน ๆ  

“เฮอะ...น่าเชื่อตายล่ะ นักฉวยโอกาส”  

“จะบ้าเหรอ โรคจิตหรือไง ชอบแกล้งดีนักกับสตรีที่อ่อนแอน่ะ”  

“...ฮ่า...ฮ่า.....คุณน่ะเหรออ่อนแอ”  

“อย่างน้อยฉันก็ป่วยอยู่” ยังเถียงข้าง ๆ คู ๆ  

“รู้ว่าป่วยก็เจียมตัวหน่อย ไม่ใช่เที่ยวตะลอน ๆ ออกไปข้างนอก”  

ทั้งคู่เถียงกันมาจนถึงเตียงนอน อนาวินจะวางหญิงสาวลง แต่หล่อนไม่ยอม บอกให้เขาไปส่งหน้าห้องน้ำ 

“อะไรอีกล่ะ”  

“ฉันยังไม่ได้ล้างมือ เริ่มจะแสบแล้วด้วย เมื่อกี้เด็ดพริกขี้หนูตั้งเยอะ” เกวลินบอกเขาเสียงอ่อย 

“แล้วก็เอามือมาถูคอผมนี่นะ”  

“ก็ฉันลืม”  

อนาวินทำเสียงจึ๊กจั๊กขัดใจ มองมาด้วยสายตาคาดโทษ แต่ก็อุ้มหญิงสาวไปส่งถึงหน้าห้องน้ำ ก่อนจะกลับออกไปเอาไม้เท้ามาส่งให้ พร้อมกับถุงใบใหญ่ให้สวมที่เท้าป้องกันน้ำอีกชั้นหนึ่ง ชายหนุ่มปล่อยให้เกวลินใช้ห้องน้ำในห้องตามสบาย เป็นอันว่าทั้งคู่ ตัดสินใจอาบน้ำเสียเลย ส่วนตัวเขาเองออกไปอาบน้ำห้องข้างนอกเพราะเริ่มแสบ ๆ ร้อน ๆ แถวต้นคอเหมือนกัน  

ถึงแม้ร่างกายจะสดชื่นแต่ก็หาได้ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวลดลงแม้แต่น้อย เกวลินยังไม่หายโกรธ ครั้งนี้หล่อนโกรธมาก ถึงแม้หล่อนจะชอบรูปลักษณ์ภายนอกของเขา แค่เพียงเขาจะพูดจาดี ๆ ให้เกียรติกันในฐานะเพื่อนมนุษย์ หล่อนก็คิดว่าทำใจให้รักและพร้อมจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นกับเขาได้ไม่ยาก แต่นี่เขาพูดจาดูถูกกันเกินไปแล้ว แม้ว่าสถานการณ์ระหว่างเขากับหล่อน มันก็ชวนคิดไปได้แบบนั้นเหมือนกัน เพราะสิ่งที่กำลังทำอยู่นี้ ก็แลกกับเงินก้อนใหญ่จริง ๆ แต่ใครเลยจะรู้สิ่งที่อยู่ในใจ เท่าตัวหล่อน...หากพูดออกไปก็เหมือนการแก้ตัว...สู้นิ่งเงียบเสียดีกว่า 

ความคิดเห็น