email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 32. เป็นเจ้ามาตั้งแต่แรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 32. เป็นเจ้ามาตั้งแต่แรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 119

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2563 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32. เป็นเจ้ามาตั้งแต่แรก
แบบอักษร

“ข้าไม่เคยเห็น”

“หืม?”

ระหว่างเดินทางซอลมินและแทซันทั้งคู่นั่งอยู่บนหลังม้ามีทหารหลวงขี่ม้าตามมาไม่ห่าง ซอลมินหันไปทางคู่สนทนาด้วยความแปลกใจหลายชั่วโมงเค้าทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยจนกระทั่งแทซันงึมงัมอะไรบางอย่างขึ้นมา

“ข้าไม่เคยสงสัยในการตัดสินใจ หรือขัดต่อคำสั่งของท่าน”

“เจ้าเป็นองครักษ์และเพื่อนที่ดี ข้ามั่นใจในข้อนั้น”

“ข้าไม่เคยเห็นท่าน หวั่นไหวต่อหญิงงามจนข้านึกว่าท่านจะตายด้านไปเสียแล้วองค์ชาย”

“นี่เจ้า! หึ ห่วงแต่เจ้าเถอะ จนป่านี้แล้วข้าก็ไม่เคยเห็นเจ้าสนใจหญิงใด ไม่ใช่ว่าเจ้าหมดความเป็นชายไปเสียเองหรือ? ฮ่าาา”

“ฮ่าๆ ข้าเห็นด้วยกับท่าน”

ซอลมินและแทซันต่างก็หลุดขำแบบไม่ปิดบังทำเอาเหล่าทหารที่ติดตามมาด้านหลังหันมองหน้ากันงงๆ

“เป็นเรื่องน่าแปลกใจยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นสายตาที่ท่านมองคังอียู สายตาที่ข้าไม่คิดว่าจะได้เห็นที่บ้านตระกูล คัง”

“.....!”

ซอลมินนิ่งไปชั่วขณะนึกย้อนไปในวันที่เขาได้ติดตามอียูไปที่บ้านของนาง นึกไปแล้วการกระทำที่ไร้เหตุผลเช่นนั้นเขาเองก็ไม่เข้าใจ จนกระทั่งทุกอย่างเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“เป็นเรื่องน่ายินดีที่อียูทลายหินในหัวใจท่าน แม้ว่าข้าจะรู้อยู่แก่ใจว่านี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นวายอีกมาก แต่ข้ากลับไม่สงสัยในการตัดสินใจของท่าน”

“ทำไมเจ้าถึงกังวลเช่นนั้นสหาย?”

แทซันชักสีหน้าหลบสายตาจากซอลมิน เขารู้ดีว่าผู้ที่หวังร้ายต่อองค์ชายมีมากมายนัก การที่คังอียูเป็นหนึ่งในคนสำคัญ อาจทำให้เขากับองค์ชายทำการยากขึ้น อียูนางกำลังกลายเป็นตัวแปรที่ยากจะควบคุม

“ข้าคงกังวลมากเกินไป อย่างไรเสียนางก็เป็นพระชายาที่ท่านเลือก งานของข้าก็จะหนักขึ้นอีกสิน่าาา”

“เงินที่ข้าให้เจ้าคงน้อยไปอย่างนั้นหรือ?”

“น้อยไป”

“จะ เจ้านี่มัน!”

แทซันตอบกลับทันควันทำเอาซอลมินถึงกับตกใจชักสีหน้าอย่างหมั่นไส้ เจ้าคนกำเริบเสิบสาน

“งานนี้จบลงข้าคงต้องส่งคำร้องขอขึ้นค่าแรงเสียหน่อย”

“หึ แล้วข้าจะรอคำร้องนั้นจากเจ้าในคราวหลัง”

“ฮ่าๆๆ”

“นั่น ควันไฟใช่ไหมท่านราชองครักษ์?!”

“....!!”

เสียงของทหารคนนึงที่ตามหลังมาพูดขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปบนฟ้า ทุกคนรวมทั้งซอลมินหันมองตามที่ทหารบอก ควันไฟมากมายกำลังพวยพุ่งขึ้นท้องฟ้า นี่เป็นสัญญาณว่าข้างหน้าอาจมีเพลิงไหม้หรือไม่ก็...

“องค์ชาย ทางข้างหน้าอาจมีอันตรายกระหม่อมคิดว่าเราควรเลี่ยงไปอีกทางจะดีกว่า”

ราชองครักษ์อีแทรีบควมม้าตรงเข้ามาแจ้งเหตุแก่ซอลมิน

เลี้ยงไปทางอื่นอย่างนั้นหรือ ข้าเดินทางตามร่องรอยของกลุ่มคนมาตั้งแต่ต้น ควันไฟเพียงเท่านนี้ทำไมข้าจะต้องเปลี่ยนเส้นทาง

“ข้าจะไปดูให้เห็นกับตา”

“แต่องค์ชาย!!”

“ย๊า!!”

ซอลมินไม่แม้แต่จะฟังคำค้านของราชองครักษ์อีแท เขารีบสะบัดบังเหียนควบม้าตรงไปยังควันไฟน่าสงสัยนั่นทันที ทิ้งให้เขาหน้าเสียกับการถูกเมินอย่างไม่ใยดี

“นายท่าน!”

“ตามไปอารักขาองค์รัชทายาท!”

“ขอรับ!!”

ลึกๆแล้วก็แอบสมน้ำหน้าอยู่ในใจ ท่านวิ่งตามหาใครกัน? วิญญาณอย่างนั้นหรือ หากฟ้าเป็นใจท่านอาจจะได้เจอนางในนรกก็เป็นได้

ราชองครักษ์อีแทแสยะยิ้มอย่างผู้กุมความลับเหนือซอลมินก่อนจะควบม้าตามไป

“อร๊ากกก!! ช่วยด้วย!!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

ใช้เวลาเพียงไม่นานซอลมินและเหล่าทหารหลวงก็มาถึงจุดที่เกิดควัญไฟมากมาย ภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน ชายบาดเจ็บหนักกำลังวิ่งหนีตายเมื่อเห็นซอลมินเขาจึงเข้าไปเกาะขาพร้างร้องเรียกให้ช่วยอย่างทรมาน

“เอามือของเจ้าออกไปก่อนที่ข้าจะ..!!”

“ไม่เป็นไร ที่นี่เกิดอะไรขึ้น?”

แทซันตะวาดแว๊ดใส่คนด้านล่างพร้อมกับซักดาบออกจากฝักในทันที แต่ต้องหยุดเอาไว้เพียงเท่านั้นเพราะซอลมินยกมือห้ามไว้

“โจร มีโจรบุกมาทำร้ายเรา อ๊ากกก!”

“.....!!”

“องค์ชาย?!”

ทหารหลวงที่เห็นเหตุการณ์จึงรีบวิ่งเข้ามารวบชายบาดเจ็บออกจากการจับต้องพระวรกายองค์รัชทายาทในทันที

ซอลมินหันมองไปยังด้านหน้าและเห็นว่าเหล้าชายชุดดำปิดหน้าปิดตาก็พอเดาที่ชายบาดเจ็บบอกถึงโจรที่พูดถึง

“ช่วยพวกเขา”

“พะยะค่ะองค์ชาย!”

เมื่อได้ยินซอลมินออกคำสั่งแทซันไม่รอช้ารีบควบม้าเข้าไปตะลุมบอนในทันทีตามด้วยทหารหลวงติดตามอีกจำนวนหนึ่ง

ซอลมินไม่ยอมอยู่นิ่งแม้ว่าราชองครักษ์ไม่เห็นด้วยที่องค์ชายจะเข้าไปต่อสู้ด้วยพระองค์เอง ถึงจะเป็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์ไม่มีหน้าทีต้องจับดาบอย่างทหารหรือองครักษ์ แต่ไม่ใช่กับซอลมิน เขาทั้งเก่งกาจในเรื่องศิลปะการต่อสู้ทั้งประชิดและอาวุธต่างๆ ถึงศัตรูรายล้อมไร้ทหารป้องกันก็ไม่หวั่น

แทซันหายเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้ที่ดุเดือด ซอลมินสังสารโจรไปหลายสิบคนจนสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย โจรหลายคนล้าถอยหนี บางคนยังคงเดินหน้าสู้จนตัวตาย

“ว้ายยยยยยย!!!!”

“....!!!!!”

เสียงหวีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นอยู่ไม่ไกล้ไม่ไกลหากแต่เพียงเสียงที่ได้ยินนั้นคุ้นหูจนซอลมินหยุดเดินหันมองหาต้นตอของเสียงอย่างร้อนรน

“อียู!!”

ร่างสูงออกวิ่งอีกครั้งไม่ได้สนใจรอบข้างพยายามมองหาที่มาของเสียง เพราะถ้าเป็นอียู นางอาจตกอยู่ในอันตราย

“ฮ่าๆๆๆ”

ซอลมินหยุดชะงักกับเสียงหัวเราะของใครบางคนชวนให้หงุดหงิดดังมาจากด้านท้ายของเกวียนขนของ

มีอะไรน่าขำนัก ฆ่าคนบริสุทธิ์อย่างโหดเหี้ยมมันน่าขำนักหรือยังไง?!

สองเท้าหยุดนิ่งตกตะลึงเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือชายชุดดำกำลังใช้มือดึงทึ้งผมของอียูพร้อมกับหัวเราะชอบอกชอบใจ

การกระทำไวกว่าความคิด มือหนาคว้าดาบตรงเข้าไปหาโจรในทันที

“ฮ่าๆๆ ทำไมแกถึงไม่ฆ่าฉันตั้งแต่แร อะ กะ แก!!!!”

ซึบ!!

พรึบ!! ตุบ!!

เพื่อให้มันได้รับรู้รสชาติของความเจ็บปวดหลังถูกแทงข้างหลังผ่านหัวใจทะลุอกด้านซ้าย ซอลมินชักดาบออกจากร่างของโจรอย่างช้าๆ ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยความโกรธอย่างที่ใครก็ไม่อาจขวางได้

พรึบ!

“อียู! คังอียู!!”

“.....”

ร่างสูงทิ้งดาบลงพื้นรีบเข้าไปคว้าร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขน เขาพยายามเขย่าตัวอียูเบาๆให้นางได้สติแต่ไร้การตอบกลับและสลบไป

“ไม่เป็นไร ข้ามารับเจ้าแล้ว”

“.....”

ซอลมินรอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าความพยายามของเขาได้จบสิ้นลง เขากระชับอ้อมแขนช้อนร่างบอบบางของอียูขึ้นพาออกไปยังที่ปลอดภัยโดยมีทหารหลวงคอยอารักขาตลอดทาง

“อือ~”

“คะ คุณหนูฟื้นแล้ว ข้าจะไปกราบทูลองค์ชาย!”

“ได้ๆ!”

อียูเริ่มขยับตัวตื่นขึ้นจากอาการเมื่อยล้าไปทั้งตัว จีมินนั่งอยู่ด้านล่างข้างกับเตียงไม้กุมมือข้างหนึ่งของอียูเอาไว้ภายในกระโจมหลังใหญ่

“เกิดอะไรขึ้น จีมินพวกเจ้าปลอดภัยใช่ไหม?”

“ปลอดภัยเจ้าค่ะ เราสองคนปลอดภัยดี คุณหนูเจ็บตรงไหนไหมเจ้าคะ?!”

“อือ ข้าเจ็บแขนจัง”

“โธ่ ข้าต้องหัวขาดแน่เลยที่ดูแลคุณหนูไม่ดี!!”

อียูยกแขนทั้งสองข้างขึ้นดูและเห็นว่าเป็นรอยฟกช้ำจากกระถูกกระแทกด้วยรังไม้ที่โดนโจรเตะใส่ จีมินเริ่มร้องไห้เพราะรู้สึกผิดต่อความบกพร่องของตน อียูขยับเข้าใกล้หญิงสาวรับใช้พรางส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าเจ็บกว่าข้าอีกนะอย่าลืมสิ”

“ฮึกๆ!”

พรึบ!!

“....!!”

“.....!!”

เสียงใครบางคนสะบัดผ้าม่านกระโจมให้เปิดขึ้นแสงจากภายนอกส่องเข้ามาเผยให้เห็นถึงร่างสูงที่ดูคุ้นตายืนเด่นอยู่ตรงหน้า

“องค์ชาย!”

“....”

ซอลมินไม่พูดอะไรมีเพียงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้อียูเรื่อยๆ จีมินที่มองอยู่หันมาก้มหัวคับนับแค่องค์ชายแล้วหมุนตัวเดินออกจากกระโจมไปอย่างรู้งาน

“ท่าน ทำไมถึงอยู่ที่!..”

หมับ!!

ร่างสูงเร่งฝีเท้าเข้าประชิดตัวคนถามสองแขนแข็งแรงคว้าอียูเข้ามากอดไว้ราวกับกลัวว่านางจะหายไป มือหนาค่อยๆเชยคางคนที่นั่งอยู่ให้ขึ้นมองก่อนจะค่อยๆเลี่ยนใบหน้าหล่อลงไปจุมพิตด้วยความอ่อนโยน

ปากนิ่มขยับไปตามแรงจูบและความถวิลหา กลิ่นหอมจางๆจากอียูทำเอาซอลมินเองแทบเก็บกั้นอารมณ์ไม่อยู่ ในสมองของอียูโล่งไปหมดเรี่ยวแรงที่มีถูกซอลมินดูดกลือไปเสียอย่างนั้น

คนตัวสูงผละออกจากการจูบอ้อยอิ่งอย่างเสียดาย แต่หากนานไปกว่านี้เขาคงหยุดตัวเองไม่ได้แน่ อียูเมื่อเป็นอิสระจึงลอบถอนหายใจหอบหนักจากการถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัวจนเผลอกลั้นหายใจ

“ใบหน้าของเจ้า”

“หืม...!!”

ซอลมินใช้นิ้วเรียวสวยกรีดเอาเส้นผมสลวยออกจากใบหน้าขาวเผยให้เห็นถึงรอยขีดเล็กๆเท่าแมวข่วน แต่นั่นก็ถือเป็นเรื่องใหญ่เพราะนี่คือความบกพร่องของเขาเอง

“ไม่เป็นไรเพคะ เดี๋ยวก็หาย”

“....”

อียูเอื้อมมือมาจับมือหนาพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างสบายใจ ใบหน้าหล่อที่เคยเห็นมักจะไม่แสดงสีหน้าใดแต่หลับดูเป็นห่วงเป็นใยเสียปิดบังไม่ได้

“ท่านพบข้าได้อย่างไร?”

“ข้า ตามรอยคนพวกนั้นมา และอาจเจอเจ้า”

ซอลมินยกแขนข้างนึ่งขึ้นให้อียูได้เห็นถึงกำไรเส้นเล็กที่ตนเก็บเอาไว้กับตัวตลอด อียูนิ่งอึ้งเพราะนึกว่ามันได้หายไปเสียแล้ว

“ข้ามาเพื่อรับเจ้ากลับ”

“....!!”

อียูชักสีหน้าเศร้าพรางหลบสายตา กลับไปแบบไหนกัน ข้าควรถามเขาออกไปดีไหมนะ หากข้าถามจะเป็นการไร้มารยาทหรือเปล่า แต่ถ้ากลับไปแล้วเป็นสนมคนหนึ่งของเขา ข้าก็ไม่เอา

“ข้าขอถามอะไรท่านได้หรือไม่?”

“อืม”

“ท่านได้เลือก พระชายาไปแล้วใช่หรือไม่?”

“ใช่”

“....!!!!”

เลือกไปแล้ว เลือกไปโดยที่ไม่มีเราอยู่ในพิธี เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นข้าสินะ ข้ามัวหวังอะไรอยู่

ซอลมินเห็นท่าทีของอียูเปลี่ยนไปราวกับกำลังจะร้องไห้อย่างไรอย่างนั้น เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่านะ หรือเขาตอบคำถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาทำร้ายจิตรใจนางมากเกินไป

“อะ ฮึม ในวันนั้นข้าได้ตัดสินในเลือกพระชายาของข้าด้วยตนเองอย่างชัดเจนแล้ว พระชายาของข้าก็คือ..!!”

“ไม่ใช่ข้า ใช่หรือไม่?!”

“....!”

ยังไม่ทันที่ซอลมินจะพูดจบอียูก็พูดขึ้นอย่างเสียมารยาททันที หากเป็นคนอื่นข้าก็ไม่อยากรู้ว่านางผู้นั้นเป็นใคร ข้าอยากรู้เพียงเป็นข้าหรือไม่ก็พอแล้ว

ซอลมินเริ่มเห็นปฏิกิริยาบางอย่างของอียูและเริ่มรู้สึกได้ถึงพลังแห่งความหึงอยู่ภายในนั้นจนทำให้ใบหน้าหล่อถึงกับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“เป็นเจ้า คังอียู เป็นเจ้ามาตั้งแต่แรก”

“....!!!!”

ความคิดเห็น