ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2563 14:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
28
แบบอักษร

อนาวิน กลับจากไร่หลังจากทั้งคู่ออกไปแค่แป๊บเดียว ชายหนุ่มตกใจที่จู่ ๆ คนไข้ก็หายไป เขาเข้าไปสำรวจดูทั้งในห้องนอน ห้องครัวก็ไม่พบ ไม่มีใครให้ถามด้วย นอกจากเจ้าสำลี หรือหล่อนจะออกไปเดินเล่น ก็ไม่น่าจะไปไหนได้ไกล ...ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ...อนาวิน ลงจากบ้านจะไปหาเจ้าครก ก็พอดีกับเจ้าตัวปั่นจักรยานมาถึงพอดี 

“ครก เห็นนายหญิงไหม”  

“เห็นนั่งรถออกไปกับคุณภีม เมื่อตะกี้นี่เองครับ”  

“อ้อ...”  

“เจ้านายมีอะไรหรือเปล่าครับ”  

“ไม่มีหรอก จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ” ชายหนุ่มย่ำเท้าตึง ๆ กลับขึ้นไปบนบ้าน เข้าไปหยิบไอแพดออกมานั่งดูที่ระเบียงหน้าบ้าน 

 

ทางด้านภีมวัจกับเกวลินนั่งคุยกันอย่างถูกคอ และดื่มด่ำกับรสชาติกาแฟกันจนเป็นที่พอใจ จึงชวนกันกลับไร่ แต่พอขึ้นมาบนบ้านปุ๊บก็สัมผัสกับบรรยากาศมาคุปั๊บ 

อนาวิน นั่งหน้าตูม เหมือนโกรธใครมาเป็นชาติ แถมไม่เงยหน้าจากไอแพดในมือสักนิด ทำราวกับไม่สนใจว่าใครจะไปจะมา เกวลินเลือกที่จะเลี่ยงเข้าครัวไปเงียบ ๆ ผู้ชายบ้าอะไร อารมณ์แปรปรวนอย่างกับผู้หญิงที่อยู่ในช่วงวันนั้นของเดือน 

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณภีม เกวช่วยเหลือตัวเองได้สบายมาก” เกวลินยิ้มให้ภีมวัจน์ ที่ตามเข้ามาจะช่วยพยุง หล่อนปฏิเสธแล้วก็บุ้ยใบ้ให้เขาเข้าไปหาคนหน้าบูด บางทีอาจจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นก็ได้ 

“แน่ใจนะครับ”  

“แน่สิคะ พรุ่งนี้ไปเที่ยวอีกยังไหว” หญิงสาวทำเป็นใจดีสู้เสือ 

“หมายถึง ต้องเอาชีวิตรอดจากวันนี้ไปให้ได้ก่อนนะ” เลขาหนุ่มกระซิบบุ้ยใบ้ไปทางเจ้านายหนุ่ม แล้วก็หัวเราะพร้อมกันเบา ๆ อย่างรู้กัน 

“ถ้าอย่างนั้น ฝากคุณภีมถือถ้วยกาแฟไปให้คุณวินด้วยนะคะ เผื่อคาเฟอีนอาจจะทำให้บรรยากาศดีขึ้น” เกวลินหันไปชงกาแฟและส่งให้คุณเลขาถือไปบริการถึงที่ ส่วนตัวเองก็เข้าครัวมาเตรียมอาหารเย็นไม่ได้รีบร้อน ล้าง ๆ หั่น ๆ แพ็คไว้ก่อนถึงเวลาค่อยปรุงร้อน ๆ อีกตั้งนานกว่าจะได้เวลาอาหารเย็น หล่อนแค่เข้ามาลี้ภัยเท่านั้นเอง 

 

หญิงสาว นั่งเด็ดพริกขี้หนู แต่ใจเหม่อลอยไปถึงบ้านสวน ป่านนี้เจ้าตัวแสบจะทำอะไรให้พ่อกินนะ น่าสงสารทุกคนที่ขาดแม่ครัวฝีมือชั้นเยี่ยมอย่างหล่อนไป คงจะผอมโซกันน่าดู...ยิ่งคิดก็ยิ่งคิดถึง....... 

“ทำอะไรน่ะ”  

“เอ่อ....คุณวิน ....คุณภีมกลับแล้วหรือคะ” เกวลินไม่ได้ตอบคำถาม ก็ถ้าตาไม่บอดก็ต้องรู้ว่าหล่อนกำลังทำอะไรอยู่ 

“กลับแล้ว ทำไม...อยากจะอ้อนขอให้เขาอยู่ต่อล่ะสิ” ชายหนุ่มกอดอกถามพาล ๆ สายตาคมดุตวัดมองใบหน้าเรียว อยากหาเรื่อง 

“นี่คุณวิน พูดเหมือนหวง...ตกลงหวงใครกันแน่คะ...ฉัน หรือว่าคุณภีม” เกวลินส่งค้อนอันเบ้อเร่อไปให้ ผู้ชายอะไร ปากคอเราะร้าย สมควรแล้วที่ปลีกตัวมาอยู่ที่นี่ ลดมลพิษในเมืองกรุงลงได้เยอะ 

“เพ้อเจ้อ...”  

“หรือไม่จริง...คุณกล้ายอมรับไหมล่ะ ว่าอารมณ์เสียที่ฉันออกไปกับคุณภีมน่ะ” ไม่อยากจะทน หล่อนยอมให้เขาโขกสับมากไปแล้ว 

“ใช่ ผมอารมณ์เสีย”  

“นั่นไงฉันว่าแล้ว... ผิดจากที่ฉันคิดไว้ที่ไหน”  

“แต่ไม่ใช่เพราะหึงหวงแน่นอน” อนาวินชี้แจงหน้าตึงเปรี๊ยะ 

“แล้วยังไงคะ”  

“เธออยู่ที่นี่ในฐานะอะไร” ชายหนุ่มย้อนถาม 

“เมีย” ตอบได้ทันทีไม่ต้องคิด 

“มันสมควรหรือเปล่า ที่จะเร่ไปให้ผู้ชายคนอื่นประคับประคอง ถึงเนื้อถึงตัวไปอวดชาวบ้านแบบนั้น”  

“แต่คุณภีม..ไม่ใช่...”  

“ไม่ใช่อะไร”  

“ไม่ใช่...ผู้ชายแท้ ๆ ...ฉันคิดกับเขาแบบเพื่อนสาว”  

“ฮึ...แล้วคนอื่นจะรู้กับพวกเธอด้วยไหมล่ะ”  

“อืม...ก็จริง” เกวลินคิดตาม ก็เห็นตามนั้น หล่อนไม่ใช่ผู้หญิงงี่เง่า เอาแต่ตะแบงหวังเอาชนะอย่างเดียว เมื่อมีเหตุผลพอหล่อนก็ยอมรับได้..... จึงได้รับคำเสียงอ่อย 

“ทีนี้รู้หรือยัง ว่าเพราะอะไรฉันถึงไม่พอใจ”  

“เกวขอโทษ....นะ....นะคะ” แววตาละห้อย ยิ่งกว่าตอนเจ้าสำลีอ้อนขอกินขนมเสียอีก…กล้าทำกล้ารับ...ในเมื่อผิดก็ขอโทษ.... 

“ก็ได้...แต่คุณต้องทำความดีไถ่โทษ” แววตาวิบวับ หาเรื่องแกล้งยัยตัวแสบได้ ถือเป็นสิ่งที่น่ารื่นรมย์ที่สุดแล้ว 

ความคิดเห็น