ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2563 14:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
28
แบบอักษร

หลังจากน้องชายกลับไปแล้ว  มาร์คยังนั่งกอดอกใบหน้าเรียบเฉยอยู่ด้านนอก ชายหนุ่มแอบมองสาวน้อยเป็นระยะ  ในขณะที่บัวชมพู เก็บนู่นเก็บนี่ไปเรื่อยเปื่อย  คงจะเป็นนิสัยของหล่อนสินะ รักความเป็นระเบียบเหลือเกิน หรือไม่ก็อาจจะเขินจนต้องหาอะไรทำ  เสร็จแล้วก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนโดยไม่ยอมพูดกับเขาสักคำ คงจะไปอาบน้ำเช่นเคย  ชายหนุ่มนั่งรออย่างใจเย็น อย่างไรเสียหล่อนก็ต้องมาส่งเขาเข้านอนก่อนอยู่ดี 

            “คุณมาร์คคะ มานอนอะไรตรงนี้” บัวชมพูส่งเสียงเรียกเขาเบา ๆ เมื่อหล่อนอาบน้ำเสร็จและกลับออกมาเพื่อดูความเรียบร้อย ก็เห็นชายหนุ่มหลับพับอยู่กับเก้าอี้ 

            มาร์คลืมตาขึ้นมองดวงหน้างามผุดผ่อง ที่อยู่ห่างแค่คืบ เพราะเจ้าหล่อนก้มลงมาหา จนได้สัมผัสกับกลิ่นหอมชื่นใจนั้นอีกครั้ง   ชายหนุ่มนึกอยากจะรวบเรือนร่างบางเข้ามากอดใจจะขาด แต่ก็ต้องอดใจไว้  ไม่อย่างนั้น จะหาทางเข้าใกล้หล่อนได้ยากขึ้นไปอีก 

“หนูบัว  พี่ง่วง” มาร์คตีมึน  เปลี่ยนสรรพนามตัวเองเรียบร้อย 

            “ก็ไปนอนสิคะ” บัวชมพูสะดุดหู กับสรรพนามที่เปลี่ยนไปของเขา และเสียงอ่อนหวาน แต่คร้านจะทักท้วง  เพราะคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาทำอะไรก็ได้  ที่เธอคาดไม่ถึง 

            “ไปส่งพี่หน่อยนะ” มาร์คเปลี่ยนเข้าสู่โหมดอ้อน หน้าตาเฉย 

            “คุณหายดีแล้วนี่คะ” หญิงสาวเลิกคิ้วสงสัย 

            “ยังไม่หายจุกไม่หายปวดเลย  สงสัยนั่งนานเกินไป ถึงได้เป็นขึ้นมาอีก” ชายหนุ่มพยายามหาข้ออ้าง ทำหน้าเหยเก  ไม่เหมือนตอนอยู่กับน้องชาย ที่ทำเป็นตีหน้ายักษ์ 

            “ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวค่อนข้างมั่นใจว่าเขาอ้อนเกินเหตุ แต่ก็ตัดรำคาญ  ไปส่งซะจะได้จบ ๆ หล่อนจึงส่งแขนให้เขาจับแล้วก็ช่วยพยุงคนตัวโตพาไปส่งถึงเตียงนอน 

            มาร์คกอดหญิงสาวแน่น  กดจมูกก้มลงสูดดมความหอมจากเรือนผมนุ่ม ตลอดเวลาที่ค่อย ๆ เคลื่อนกายกลับเข้าห้องนอน 

            “อุ๊ย......คุณมาร์ค” บัวชมพูอุทานออกมาด้วยความตกใจ ที่โดนเกี่ยวเอวล้มลงไปบนตัวเขาเหมือนเมื่อตอนเช้า  แต่ครั้งนี้ หล่อนมั่นใจว่าไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน 

            “ปล่อยนะคะ....คุณมาร์ค” หญิงสาวขึ้นเสียง ขึงตาดุ พยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแข็งแกร่งนั้น  ทั้งที่ความหวังน้อยเต็มที  คนป่วยที่ไหนจะมีเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างนี้ 

            “ไม่ปล่อย...เราต้องมาตกลงกันก่อน” มาร์คบอก พร้อมกับรัดร่างอรชรแน่นขึ้น 

            “มีอะไรต้องตกลงกันอีกคะ” 

            “เรียก พี่มาร์คก่อน” ชายหนุ่มจ้องมองดวงตากลมโต  หวานซึ้ง 

            “ไม่.....ปละ.....” บัวชมพูพูดไม่ทันจบ ก็โดนพลิกลงใต้ร่างหนาอย่างรวดเร็ว  ริมฝีปากอิ่มถูกครอบครอง  จากคนเอาแต่ใจ บดเคล้าดูดคลึง ชวนมึนงง ร่างบางสั่นสะท้าน ลมหายใจสุดท้ายแทบจะปลิดปลิว เขาจึงได้ยอมถอนหน้าออก ให้หล่อนได้กอบโกยเอาอากาศเข้าปอด 

            “ทำบ้าอะไรของคุณ” บัวชมพูโดนตรึงทั้งแขนขา ไม่มีโอกาสได้ช่วยเหลือตัวเองนอกจากปากที่เพิ่งจะได้รับอิสรภาพ 

            “จูบ...ไม่รู้จักเหรอ ลองใหม่ก็ได้” มาร์คไม่รอให้หล่อนตอบ เขาก้มลงฉกชิมความหวานจากกลีบปากสีแดงฉ่ำ ริมฝีปากหยักหนา ขบเม้มโลมไล้ หลอกล่อจนหญิงสาวเผยอปากให้เรียวลิ้นร้ายกาจ  ได้เข้าไปสำรวจโพรงปากนุ่ม ทุกซอกทุกมุม ยั่วเย้าเรียวลิ้นเล็กให้เผลอตอบสนองแบบไม่ประสีประสา ใจหนึ่งอยากจะต่อต้าน แต่อีกใจก็อยากลองประสบการณ์แปลกใหม่และที่สำคัญคือ หล่อนไม่ได้นึกรังเกียจแม้แต่น้อย แขนที่ได้รับอิสระ กลับโอบรัดเบียดชิดร่างหนาโดยไม่รู้ตัว   และเมื่อมือใหญ่สอดเข้าไปหาก้อนเนื้อนุ่ม อวบหยุ่น แม้ยังไม่ทันได้ขยับ แค่เพียงสัมผัส หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง สติเริ่มกลับคืนหล่อนดิ้นรน ทุบหลังไหล่ของเขาเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้เป็นอิสระจากอ้อมกอดแข็งแกร่งราวกัลปอกเหล็ก  

ความคิดเห็น