email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 31.ข้ามารับเจ้าแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 31.ข้ามารับเจ้าแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 104

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2563 22:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31.ข้ามารับเจ้าแล้ว
แบบอักษร

“ทำไม ถึงทำหน้าแบบนั้น ข้าไม่ใช่ผีนะ?!”

“....!!”

อียูสังเกตได้ถึงสีหน้าท่าทางที่แปลกไปยากที่มองมายังตนเอง ข้ายังไม่ได้พูดอะไรสักคำหรือว่าเขากำลังยุ่งอยู่

“ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่าน”

“ข้าต้องพาเจ้ากลับไป”

หมับ!!

“เอ๋! ดะเดี๋ยวสิ”

ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรไปแซฮุนก็คว้าแขนของอียูเดินดุ่มๆนำหน้าไปไม่พูดอะไรอีก สร้างความตกอกตกใจให้แก่หญิงสาวเข้าไปอีก

“แซฮุน! หยุดก่อน ข้าบอกให้ยุดยังไงเล่า!”

“...!!”

ได้ผล แซฮุนยอมหยุดและปล่อยให้ข้อมือเล็กเป็นอิสระ อียูถอยห่างออกจากคนตัวสูงเล็กน้อยพรางขมวดคิ้วเป็นปมนางไม่เข้าใจการกระทำของเขาในตอนนี้เลย

“เกิดอะไรขึ้น ท่านจะพาข้าไปไหน?!”

“ทำไมถึงไม่บอกอะไรกับข้าเลย เจ้าคิดว่านี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยของเจ้าเองคนเดียวอย่างนั้นหรือ?”

“อะไรกัน! ข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูด?”

อยู่ๆคนตัวสูงก็หันมาเผชิญหน้ากับอียูด้วยใบหน้าบึ้งตึงเสียงแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“จะเข้าใจหรือไม่ ข้าจะต้องพาเจ้ากลับพระราชวังเดี๋ยวนี้”

“ไม่นะ ข้ายังกลับไม่ได้!”

“ข้ารับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ไหว ไม่ใช่เพราะหน้าที่หรือเรื่องภายในวัง แต่เป็นเพราะที่นี่ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไป หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า....”

“...!!”

“คนของข้า คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรอีกมากมาย รวมถึงตัวข้าเองอาจต้องตายอย่างไม่มีทางเลี่ยง ข้ายอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้”

“ข้า...ไม่เข้าใจที่ท่านพูดสักคำ ทำไมต้องมีคนตายเพราะข้า ข้าเพียงแค่..!!”

“อ๊ากกกก!!! ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วยย!!!”

“ท่านแม่ทัพ!!! แฮกๆๆ!!!”

เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือรวมไปถึงเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากที่ไกลๆ ทหารนายหนึ่งรีบวิ่งหน้าตาตื่นมาทางเราด้วยอาการหวาดกลัวสุดขีด

“เกิดอะไรขึ้น?!”

“โจร! เราถูกโจ......!!”

ฟิ่วว ชึบ!!

ตุบ!

เหตุการณ์เกิดขึ้นไวมากจนตั้งตัวไม่ทันทหารที่วิ่งมาบอกข่าวยืนนิ้งตาเหลือกของเหลวสีแดงฉานค่อยๆซึมออกมาจากบริเวณหน้าอกด้านซ้ายของชายคนนั้นก่อนที่เขาจะล้มตัวลงไปกองกับพื้น

อียูยกมือสองข้างขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจภาพเบื้องหน้าคือชายชุดดำปิดหน้าปิดตานั่งอยู่บนหลังม้าในมือถือคันธนูเอาไว้ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน

ผลัก! ตุบ!!

แซฮุนรีบพุ่งตัวคว้าอียูเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของต้นไม้ใหญ่อย่างทุลักทุเลอียูนั่งหันหลังพิงต้นไม้ตัวแข็งอย่างไม่มีสติโดยมีร่างสูงของแซฮุนบดบังเอาไว้แขนหนึ่งข้างหนึ่งยันต้นไม้เพื่อประคองตัว

“พวกมันมาเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้”

“เขา! เขาตายแล้วหรอ?!!”

“อียู เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”

“อะ อือ”

พรึบ!!

แซฮุนหุนหันวิ่งออกจากต้นไม้ไปในทันทีโจรที่เพิ่งจะฆ่าคนเมื่อครู่ขี่ม้าตรงมายังต้นไม้ใหญ่พร้อมกับเล็งธนูมาที่แซฮุน

ซึบ!!

“อ็อกก อักก!!”

ตุบ!!

เหนื่อกว่าสิ่งใดโจรผู้ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับคนตรงหน้า มีดสั้นที่แซฮุนพกติดไว้ข้างเอวถูกขว้างออกไปเสียบเข้าที่ลำคอก่อนที่โจรนั่นจะได้ปล่อยมือออกจากสายธนูเสียอีก

ร่างสูงรีบรุดไปคว้าบังเหียนม้าของคนตายไว้ก่อนที่มันจะวิ่งหนีไปลากมาผูกไว้กับเกวียนขนเสบียงข้างกับต้นไม้ที่อียูนั่งอยู่

“ยืนไหวไหม?”

“อืม”

อียูเริ่มตั้งสติได้อีกครั้งเมื่อได้รู้สถานการณ์ในตอนนี้ เหล่าโจรขี่ม้าเข้ามายังบริเวณค่ายเรื่อยๆ ยิ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มหวั่นใจจนออกทางสีหน้า

“โธ่โว้ย!!!”

ชายหนุ่มสบทอย่างเดือดดาลเพราะตนไม่สามารถแยกจากอียูไปช่วยคนอื่นได้ หน้าที่ของเขาได้เปลี่ยนไปแล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดคือปกป้องพระชายาอย่างสุดกำลัง หากอียูเป็นอะไรไป องค์รัชทายาทและฝ่าบาทคงไม่ปล่อยเขาและเจ้าเมืองใต้เอาไว้แน่ อย่างน้อยต้องพาอียูออกจากพื้นที่นี้เพื่อซ่อนตัวเสียก่อน เขาเชื่อใจในทหารฝีมือดีหลายคนว่าจะสามารถต่อสู้อย่างสุดกำลังพอที่จะยื้อเวลาให้เขากลับมาร่วมวงได้

“ยื่นมือมา เราต้องไปแล้ว”

ร่างสูงลากบังเหียนม้าตัวนั้นมาทางด้านหลังเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น มือหนายื่นมาตรงหน้าของอียูอย่างรีบร้อน

หมับ!

“....!!”

มือเล็กเอื้อมขึ้นมาจับที่แขนกำยำของแซฮุนนิ่ง อียูไม่ได้รู้ถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะอยู่คอยปกป้องแทนที่จะไปช่วยคนอื่นๆที่กำลังแย่ นี่เรากำลังเป็นตัวถ่วงของเขาอยู่

“ท่านไปเถอะ ไปช่วยพวกเขา”

“ไม่ได้! ข้าต้องพา..!”

“ท่านบอกกับข้าว่าจะปกป้องคนของท่าน ข้าเองก็ไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะข้า!”

“....นี่เจ้า!!!”

อียูกระแทกเสียงใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออด เอาแต่พูดว่าต้องทำนั่นต้องทำนี่ ต้องรักษาคนของตัวเอง แต่กลับมาปกป้องข้าอยู่คนเดียว มันน่าโมโหนัก

“สิ่งที่ควรทำในตอนนี้คือช่วยเหลือพวกเขา ไม่ใช้คิดแต่จะพากข้ากลับวัง”

“ข้าแค่!!”

“คนของท่านต้องการผู้นำ พวกเขาต้องการท่าน ขืนยังยืนอยู่ตรงนี้อีกข้าจะออกไปทำหน้าที่นั้นเอง”

แซฮุนดูจะมีสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าตอนแรก แม้ว่าจะโดนอียูก้นด่าอยู่ฝ่ายเดียวเขาก็ไม่ได้มีความโกรธต่อนางเลย ยิ่งทำให้ชายหนุ่มฉุกคิดขึ้นได้

อียูปัดมือหนาที่ขวางทางออกอย่างเกะกะรีบวิ่งเข้าไปหาศพของโจรที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ห่างก่อนจะคว้าเอาคันธนูพร้อมด้วยลูกธนูจำนวนหนึ่งมาถือไว้ไม่สนใจว่าแซฮุนจะทำอะไรอีกต่อไป

หมับ!!

“แซฮุน!!”

มือหนาคว้าแขนคนตัวเล็กไว้ก่อนจะรีบกระชากให้เดินตามกลับมายังหลังต้นไม้อีกรอบ

“เจ้าเคยฆ่าคนมาก่อนงั้นหรือ?”

“ข้า....ไม่เคย”

“ไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้นั่น ระวังอย่าให้ใครเห็น ถ้าข้าไม่กลับมา ขี่ม้าไปให้ไกลจากที่นี่ เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดไหม?”

“อืม”

เมื่อได้ยินที่แซฮุนพูดร่างเล็กก็รีบกระโดดเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้ตามที่เขาบอก เพียงแค่อึดใจเดียวร่างสูงของแซฮุนก็วิ่งเข้าไปตะลุมบอนกับพวกโจรอย่างคนกระหายเลือด

มองจากตรงนี้ยังคงเห็นเขาได้อยู่นี่สินะที่เขาว่ากันแม่ทัพที่เก่งฝีมือการรบต้องดีเป็นเลิศ

แต่เดี๋ยวนะ จีมิินกับจีซู!!!!! ข้าลืมสองคนนั้นไปได้ยังไงกัน

“อ๊ากกกกก!!”

“ฮึก!!”

“.....”

ทางฝั่งนางในทั้งสองเมื่อได้รู้ถึงการบุกของโจรจีซูจึงพาคนเจ็บอย่างจีมินออกจากกระโจมหลังใหญ่ทางด้านหลังไปอย่างเงียบๆ

“จีซู ขาข้า!”

“ไปหลังก้อนหินนั้นกัน”

จีซูช่วยพยุงจีมินไปหลบยังหลังหินก้อนใหญ่อย่างทุลักทุเล แม้จะอยู่ห่างจากค่ายไม่มากจนไม่อาจวางใจได้ แต่ก็พอจะหลบซ่อนตัวจนกว่าจีมินจะพอเดินไหวอีกครั้ง

“คุณหนูอียู อยู่ที่ไหน?”

“ข้าคิดว่า คุณหนูอาจจะอยู่กับท่านแซฮุนแล้ว หรือไม่ก็ ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ คุณหนูของเราจะปลอดภัย”

“เราจะทำยังไงกันดีจีซู?!”

“ไม่เป็นไรๆ พวกโจรนั่นมากันเยอะก็จริง แต่คนของท่านแซฮุนต่างก็เป็นยอดนักรบ ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะต้องชนะ”

“อืม”

สองสาวนั่งถอนหายใจพิงหลังไว้กับหินก้อนใหญ่อย่างหมดแรง เหตุการณ์เลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ และยังคงได้ยินเสียงร้องของความเจ็บปวด เสียงดาบกระทบกันดังมาเป็นระยะยิ่งทำให้ใจแป้ว

แกร๊ก!!

“ใครอยู่ตรงนั้น?”

“...!!!!”

“....!!!!”

เสียงชายฉกรรจ์ดังขึ้นด้านหลังก้อนหิน ทั้งสองคนถึงกับตกใจยกมือขึ้นปิดปากไม่กล้าแม้แต่ขยับตัว เสียงเท้าเหยียบใบไม้แห้งค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ทั้งสองหันมองหน้ากันช้ารับรู้ได้ถึงความคิดของอีกฝ่าย หากวันนี้เราไม่รอดก็คงไม่เป็นไรเพราะมาได้เท่านี้ อยากพบคุณหนูอีกสักครั้งจริงๆ

หมับ! ซึบ!!

ตุบ!!!

“.....!!”

ชายหนุ่มผู้ปรากฎตัวขึ้นในเวลาสั้นๆ เขาตรงเข้ามาด้านหลังของศัตรู มือหนาคว้าดาบเล่มยาวปาดคอคนตรงหน้าตายโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัว

“ท่า ท่านแทซัน!!!!”

จีซูที่เพิ่งชะโงกหน้าดูเหตุการณ์จึงได้รู้ว่าผู้ที่มาช่วยตนทั้งสองคนเอาไว้คือแทซัน องครักษ์ขององค์รัชทายาท

“พระชายาอยู่ที่ไหน?”

“อยู่ที่....เห๋!!!พะ พะ พระชายาหรอ???!!!!”

จีซูถึงขั้นพูดอะไรไม่ออกเมื่อแทซันถามถึงคุณหนูของตนในนามว่าพระชายาเช่นนั้น

“พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ แล้วข้าจะมารับ”

“ดะ ได้!!”

พลึบ!!

แทซันไม่ได้รอเอาคำตอบจากทั้งสองคนเพราะเขาไม่มีเวลามากพอ องค์ชายกำลังร่วมสู้อยู่ด้านในวงล้อมของโจร แต่ก็ยังมีทหารที่ติดตามมาคอยเป็นแขนขาให้ได้อยู่บ้าง เขาต้องรีบเข้าไปสมทบโดยเร็ว

อีกฝั่งของค่าย อียูเดินลัดเลาะไปตามที่ลับสายตา จุดหมายคืิอกระโจมหลังใหญ่ที่จีมินและจีซูอยู่ ระหว่างทางแม้ไม่ได้เป็นเป้าสายตาของโจรที่กำลังต่อสู้กับคนของแซฮุน แต่ทุกย่างก้าวนั้นเต็มไปด้วยเลืิอดและศพของคนตาย

หมับ!!

“ว้ายยยย!!!!”

ตุบบ!!

“ชะ ช่วยด้วย อ้าาา~ช่วยข้าด้วย”

อียูไม่ทันได้ตรวจสอบร่างของโจรที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นว่าเขาตายหรือยัง มือหนาเปื้อนเลือดนั้นคว้าข้อเท้าของอียูเอาไว้พร้อมกับดึงกระชากจนร่างเล็กล้มลง

“ช่วยข้าด้วย!~”

“.....!!!!!”

เมื่อสติกลับคืนอียูจึงเลืิอกที่จะเอามือปิดปาดตัวเองเพราะเผลอร้องเสียงดังออกไป เมื่อเห็นว่าโจรบาดเจ็บและอ่อนแรงมากจนไม่สามารถจะทำอันตรายอะไรได้ ตนจึงใช้เท้าอีกข้างพยายามถีบไปที่มือของโจรอย่างทุลักทุเล

“แก!!”

“..!!!”

ชายชุดดำปิดหน้าผิดตาวิ่งผ่านมาตรงที่อียูนั่งอยู่โดยบังเอิญ อียูไร้หนทางที่จะหนีเพราะมือหนาได้พันธนาการขาของตนเอาไว้ข้างหนึ่ง

โจรผู้มาใหม่ตรงเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมด้วยดาบที่โฉกไปด้วยเลือด อียูเห็นอย่างนั้นจึงไดเแต่นิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก ข้ากลัว !!

“แกตายแน่!”

“อย่านะ!!!”

สองมือเล็กคว้าธนูขึ้นเล็งไปยังโจรที่ยกดาบวิ่งตรงมาหาตน เมื่อโจรเห็นเช่นนั้นจึงชะงักไปในทันทีเพราะกลัวว่าหญิงสาวจะยิงตนเข้าจริงๆ

มือเล็กสั่นเทาราวกับควบคุมไม่ได้เป้าใหญ่ลอยเด่นอยู่ด้านหน้าระยะแค่นี้ข้าไม่มีทางพลาดเป้า แต่ทำไมกันข้าถึงปลอยลูกดอกออกไปไม่ได้ทำไม

“มือสั่นขนาดนั้น แกไม่เคยฆ่าใครสินะ”

“.....!!!”

โจรมีท่าทีเปลี่ยนไปจากตอนแรก เขาไม่รีบร้อนที่จะเข้ามาทำร้ายอียูแต่กลับแสดงน้ำเสียงถากถางพรางเดินไปเดินมาอย่างเยาะเย้ย

“เป็นอะไรไป ยิ่งข้าเลยสิทำได้รึเปล่า?”

“อย่าเข้ามา ไม่อย่างนั้นข้ายิงแน่!”

“จะบอกอะไรให้ ข้าฆ่าคนมานับไม่ถ้วน และตอนนี้เจ้าจะเป็นรายต่อไป”

ผลัก!! โครม!!

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงพริบตาเดียว เจ้าโจรเจ้าเล่ห์ใช้เท้าเตะลังไม้เก่าๆ ที่ตกอยู่ด้านข้างพุ่งไปทางอียู คนตัวเล็กไร้ทางหลบเลี่ยงจึงถูกกระแทกด้วยกล่องจนล้มราบไปกับพื้น

หมับ!

“อ๊าา!!!!”

ความเจ็บแล่นแปล๊บมาเรื่อยๆ เมื่อมือหน้าของชายที่ขึ้นชื่อว่าโจรจิกลงบนศรีษะดึงเส้นผมของอีอยู่ขึ้นช้าๆเพื่อให้ร่างเล็กกลับขึ้นมานั่ง ใบหน้าขาวถูกแต่งแต้มด้วยรอยแผลที่เกิดจากเศษไม้กระแทกเป็นแผลเหมืิอนเล็บแมวข่วนเล็กๆ

อียูมองตามมือหนาที่กำลังยกดาบขึนสูงเตรียมที่จะฟันมาที่ตนเองด้วยสายตาเหม่อลอยอย่างไม่หวังอะไรอีก

“ฮ่าๆๆ ทำไมแกถึงไม่ฆ่าฉันตั้งแต่แร อะ กะ แก!!!!”

ซึบ!!!

“...!!!!!!!”

ดาบสีขาวเงางามแต่งแต้มไปด้วยสีแดงของเลือดแทรกผ่านกลางหน้าอกของโจร ปลายดาบหยุดนิ่งอยู่ห่างจากใบหน้าของอียูเพียงไม่กี่คืบ

พรึบ! ตุบ!!

“.....!!!!”

“.....!!”

ร่างสูงเจ้าของดาบเล่มนั้นชักใบมีดออกจากร่างสูงของโจรพร้อมกับผลักร่างไร้วิญญาณออกก่างจากอียู

ข้ากำลังฝันไปหรือไม่ หรือว่าข้าตายไปแล้วกันแน่ แต่ก็ช่างมันเถอะ ถึงตายข้าก็ไม่เสียใจอะไร.

พรึบ!

“อียู! คังอียู!!”

“.....”

“ไม่เป็นไร ข้ามารับเจ้าแล้ว”

“.....”

ร่างเล็กหมดแรงจะฝืนต่อสายตาพร่ามัวเต็มที สติลดน้อยลงไปทีละนิดอย่างควบคุมไม่ได้โลกทั้งใบมืดสนิทไปอย่างช้าๆ

ซอลมิน เข้าไปประคองร่างของอียูไว้ได้ทันก่อนที่นางจะล้มลงบนพื้น อ้อมแขนแข็งแรงช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มอย่างไม่รีรอท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารที่ติดตามมา

“คุ้มกันองค์ชายและพระชายา!”

เสียงตะโกนหนักแน่นของราชองครักษ์อีแทดังขึ้นหลังจากซอลมินอุ้มร่างไร้สติของอียูเดินออกมา แม้ว่าตนจะไม่อยากเชื่อสายตาว่าคังอียูจะยังมีชีวิตอยู่ก็ตาม ตอนนี้ทำได้เพียงตามน้ำไปและนำข่าวนี้ไปบอกแก่พระมเหสี

ความคิดเห็น