ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 8 : Begin 70%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 119

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 02:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 8 : Begin 70%
แบบอักษร

ตอนที่ 8 : Begin 

Past นะโม 

"พูดเรื่องอะไรของนาย" ไม่ใช่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องอะไร แต่ใครจะโง่พูดเรื่องตัวเองล่ะจริงไหม? แล้วยิ่งเป็นคนอย่างฉันหมดสิทธิ์ย่ะ 

"ปากแข็ง!" เขารัดฉันแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก 

"หึ! ต่อให้นายรัดฉันจนตายนายก็ไม่มีทางรู้หรอกนะ สู้ปล่อยฉันแล้วเรามาตรงกันดีกว่า" ฉันใช้มือที่ว่างลูบไล้ไปตามต้นขาของเขาแล้วหยุดตรงเป้ากางเกงหนังเนื้อดีอย่างไกล่เกลี่ยเล่นเอาเขาสะดุ้งทันที 

ฉันเชื่อว่ารูปร่างอันสุดจะเพอร์เฟของฉันสามารถทำให้เขาอ่อนระทวยไปไหนไม่รอดเลยล่ะ ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายร้อยทั้งร้อยเห็นเรือนร่างเปือยเปล่าของสตรีมีหรอจะไม่เกิดอารมณ์ 

"เอามือออกไป" ร่างสูงกดเสียงต่ำอย่างเอาเรื่อง 

"ทำไม?หรือนายเกิดอารมณ์" ถามอีกฝ่ายอย่างเหนือกว่า 

"..." เขาจ้องหน้าฉันด้วยสีหน้าดุดันเหมือนจะพุ่งมาบีบคอฉันให้ได้ 

":)" ยิ้มสู้สิจะกลัวอะไร 

จากที่ทำหน้าดุดันก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างฉับพลันเขาก้มหน้าลงมาชิดที่ต้นคอของฉันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาที่ข้างหู เล่นเอาฉันจั๊กจี้จนต้องย่นคอหลบ 

"ขอโทษนะ..พอดีไม่ชอบผู้หญิงร่าน" 

ผลัก 

"อ๊ะ!" ฉันร้องอย่างตกใจเพราะเขาผลักฉันออกอย่างแรงชนิดที่ว่าหน้าเกือบทิ่มขอบอ่างของอีกฝั่ง 

"นี่นาย!!" หันไปเตรียมจะแวดใส่ 

"คิดว่ามุกมารยาหญิงตื้นๆจะใช้กับฉันได้รึไง"  

"เหอะ! ใช้ได้หรือไม่ได้นายก็ปล่อยตัวฉันแล้วนิ หรือว่า..ที่รีบออกห่างเพราะกลัวอดใจไม่ไหวกันแน่:)" เอามือเท้าคางเกยขอบอ่างมองหน้าอีกฝ่ายอย่างท้าทายแม้ในใจนั้นร้อนดั่งไฟเยอร์ 

"เพราะขยักแขยงต่างหาก-_-" 

"ฉันต่างหากที่ต้องขยักแขยงนาย คนดีๆที่ไหนจะแอบเข้าบ้านคนอื่นแถมยังมาดูเจ้าของห้องอาบน้ำอีกไม่ให้เรียกโรคจิตแล้วจะให้เรียกว่าอะไรมิทราบคะ?" 

"แล้วแต่จะคิดเพราะฉันคงไม่พิศวาสผู้หญิงไร้เสน่ห์อย่างเธอหรอก" 

"นายว่าใครไร้เสน่ห์ห่ะ!!" ฉันลุกขึ้นยืนจากอ่างกุชชี่แล้วก้าวเดินมาประจันหน้ากับเขาทั้งๆที่ทั้งตัวเปือยเปล่ามีแต่ฟองสบู่นี่แหละ 

บอกได้คำเดียวว่า 'ไม่อาย' เพราะฉันคิดว่าร่างกายของฉันไม่มีส่วนไหนที่ต้องมาอาย 

เขายืนนิ่งแต่สายตากลับไล่มองเรือนร่างอันสุดจะเพอร์เฟคของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เท้าจรดหัวและมองต่ำลงมาที่ช่วงอก..แล้วกล่าวถ่อยคำที่โครตเจ็บและโครตจุก! 

"ไม้กระดาน-_-" 

"!!!" 

"โอะ!ไม่ใช่สิ ไม้กระดานมีลูกเกดแปะอยู่-_-;" 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด จะฆ่ามัน!! ไอ้ผู้ชายปากหมา ไอ้ปากปีจอ!!!!! 

End นะโม 

 

Past แก้วเก้า 

 

พลึบ 

"-_-" 

"^_^" 

"ลงไป" 

"ไม่ลง" 

"นี่ใครใช้ให้ขึ้นมาลงไปเดี๋ยวนี้นะ" 

"ผมไม่ลงจนกว่าคุณแก้วจะให้ผมไปส่งที่บ้านคุณ^_^" นักรบฉีกยิ้มกว้างอย่างน่ารัก..แต่สำหรับฉันมัน น่ารำคาญไง 

"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง-_-*" เริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ 

"รู้ครับแต่ไม่อยากทำ" เขานั่งกอดอกแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว 

"ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเจอผู้ชายหน้าด้านหน้าทนเท่านายมาก่อน นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย:(" 

"อาจเป็นพรมลิขิตก็ได้น๊า~" 

"แหว่! อย่าเอามุขจีบเห่ยๆมาจีบฉันซะให้ยาก ผู้ชายกระร่อนมักมากเจ้าชู้อย่างนายผู้หญิงที่ไหนเขาจะเอามาทำพันธุ์กัน:(" มองแรงไปที่เขาอย่างเยียดๆ 

"ว่าผมซะเสียเลยนะครับเนี่ย^_^;" 

"ก็ฉันพูดเรื่องจริง!" 

"โอเคครับ ผมมันเจ้าชู้กระร่อนและมักมายก็จริง..แต่ผมก็ต้องการแม่ของลูกแค่คนเดียวนะครับ^_^" 

หมดคำพูดกับผู้ชายคนนี้.. 

"จะขับรถไปส่งฉันไม่ใช่หรอ จะพูดมากเพื่อ?" ว่าเสร็จฉันก็กอดอกหันหน้าไปมองทางอื่นทันทีเพราะมีอะไรน่าดูไปหมดยกเว้นคนขับ 

"ตามคำขอของที่รักเลยครับ" 

"ถ้าฉันได้ยินคำว่า 'ที่รัก' จากปากนายอีก..ฉันจะเอารองเท้าฟาดปากนายคอยดู-_-**" ชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง 

"อย่าดุผมนักซิครับ มันไม่ดีต่อใจเลย^^" 

 

อืม..เป็นเครียด!! 

ชำเลืองมองไปที่คนข้างๆซึ่งเขาก็.. 

 

ส่งยิ้มตาหยีให้อีก.. 

 

ฮือ~อยากกลับบ้าน 

แก้วเก้า end 

 

Past สงคราม 

 

พวกคุณเคยมีประสบการณ์เหมือนผมในตอนนี้ไหม? คือมันแบบว่า..มองอะไรที่เป็นเธอคนนี้แล้วโลกทั้งใบมีแต่สีชมพู ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำอะไร เดินไปไหน หยิบจับอะไร ก็น่ามองไปหมด อาการมันแบบต้องการมองเธออยู่ตลอดเวลาไม่รู้เพราะอะไรแต่โครตมีความสุข 

คุณว่าผมเป็นอะไรมากรึป่าว-_-? 

ผมว่าตัวผมมันไม่ปกติ-_-? 

 

"เอ่อ..คุณสงครามไม่มีธุระไปไหนแล้วหรอคะ?" เสียงหวานจากคนตรงหน้าทำให้ผมหลุดจากภวังแล้วตอบเธอนิ่งๆตามฉบับตัวเอง 

"ไม่มี" 

"แต่ตอนนี้หมอได้เวลาออกเวรแล้วนะคะ" เธอแทนตัวเองกับผมว่าหมอแหละ..น่ารักว่ะ 

เจ้าเอยใช้สายตามองมาที่แผลของผมด้วยสีหน้าเป็นห่วง 

"ถ้าเป็นห่วงก็เอากลับบ้านไปได้นะไม่ได้หวงตัวหรอก-_-" จ้องหน้าเธอนิ่งๆแบบรอคำตอบสุดๆ 

เจ้าเอยเมื่อได้ยินสิ่งที่ผมพูดไปก็หน้าเหว๋อทันที 

"อ่อ..หมอเกรงใจแฟนคุณน่ะค่ะเผื่อเธอจะรอคุณอยู่^^;" 

"โสดไม่มีแฟน..จีบได้-_-" ไม่ค่อยโฆษณาตัวเองแรงเท่าไหร่ 

"ฮ่าๆคุณนี่เป็นคนตลกนะคะ^^" เธอหัวเราะแห้งๆแล้วมองผมอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ 

"ก็พอตัว" ไม่ได้โม้..จริงๆแล้วเป็นคนอารมณ์ขันแบบหน้าตายน่ะนะ 

"ค่ะๆหมอเชื่อแล้ว ว่าแต่ว่าคุณ.."  

รับสายหน่อยคร๊าบบบบบบ เร็วรอพ่อมึงตัดริบบิ้นหรอ รับสายหน่อยคร๊าบบบบ~ 

ยังไม่ทันได้ฟังเจ้าเอยพูดจนจบเสียงริงโทนของเบอร์ที่ผมโครตไม่อยากจะรับสักเท่าไหร่ก็ดังขึ้น แค่ได้ยินแค่เสียงก็แทบทำผมใจห่อเหี่ยวจนไม่อยากกดรับเพราะบุคคลที่โทรมาคือ.. 

เฮียเจ้าทัพ 

 

บอกตามตรงว่า ผมโครตเกลียดรูปที่เฮียตั้งชะมัด เห็นทีไรอยากปาโทรศัพท์ตัวเองทิ้ง=_= 

ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่ผมซื้อโทรศัพท์เครื่องนี้ใหม่ 

"ไอ้คราม^_^" 

"-_-" ผมมองไปที่เฮียเจ้าทัพที่ยืนยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย 

"ได้ข่าวว่ามึงซื้อโทรศัพท์ใหม่" 

"-_-?" 

"กูขอมึงดูโทรศัพท์มึงหน่อยดิ" 

และด้วยความไม่รู้..มันเลยผิดพลาดจนถึงตอนนี้ 

เฮียเจ้าทัพเล่นมายุ่งกับโทรศัพท์ของผมเปลี่ยนทั้งภาพหน้าจอและริงโทนเฉพาะของเบอร์เฮียคนเดียว 

"นี่เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของคุณหรอคะ ฮะๆน่ารักจังเลยค่ะ^^" เจ้าเอยหัวเราะและยิ้มแย้มสดใสชนิดที่ว่าผมไม่เคยเห็นมาก่อนจนต้องกดตัดสายเฮียเจ้าทัพแล้วกดเข้าไปที่แอพรูปกล่องจากนั้นก็.. 

แชะ! 

 

"คะ..คุณสงครามทำอะไรคะ0_0" 

"ถ่ายรูปแฟนในอนาคต-_-"  

 

"พูดอะไรคะ แฟนเฟินอะไรกัน-///-" 

"ตามนั้นไม่พูดซ้ำ" 

รับสายหน่อยคร๊าบบบบบบ เร็วรอพ่อมึงตัดริบบิ้นหรอ รับสายหน่อยคร๊าบบบบ~ 

"สงสัยคนที่โทรหาคุณจะต้องมีธุระด่วนแน่ๆเลยค่ะ เล่นโทรถี่ขนาดนี้" เจ้าเอยมองไปที่โทรศัพท์ของผมที่มันทั้งร้องทั้งสั่นลั่นห้องจนน่ารำคาญ 

"เห้อ~" ทำได้เพียงถอนใจแล้วกดรับอย่างตัดปัญหา 

ติ๊ด 

"มีอะ.." 

' ฮื้อ~~สงครามมารับเฮียที่ห้างxxxหน่อยสิ '  

ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามเสียงเฮียเจ้าทัพที่ร้องไห้สะอึกสะอึ้นจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดไรขึ้น 

"ผมไม่ใช่สารถีของเฮีย" 

' นานะมารับเฮียทีเฮียเดินไม่ไหว สงครามอาา~ ' 

"ทำไมผมต้อง.." 

' เฮียโดนผู้หญิงเตะไข่ เฮียเดินไม่ไหวมารีบเฮียที น๊า~ ' 

ติ๊ด! 

เท่านั้นแหละกดตัดสายทันทีก่อนจะมองหน้าเจ้าเอยที่ยืนดูผมแล้วอมยิ้มให้ผมน้อยๆอย่างให้กำลังใจ 

 

"ไปเถอะค่ะหมอว่าผู้ชายคนนั้นต้องการคุณนะคะ ส่วนเรื่องแผลไม่ต้องเป็นห่วงค่ะหมอจัดยาให้คุณเรียบร้อยแล้ว" เธอยื่นถุงยาให้ผมแล้วพูดต่ออีกว่า "อย่าให้แผลโดนน้ำสักระยะนะคะ ทานยาให้ตรงเวลาอย่าทำกิจกรรมที่ใช้ร่างกายมากเลี่ยงได้เลี่ยงนะคะ หมอขอตัวก่อนค่ะ^^" ว่าแล้วเธอก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้ผมนั่งเอ๋ออยู่คนเดียวในห้องทำงานของเธอ 

"..." 

End สงคราม 

70% 

ความคิดเห็น