ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 12

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 12

คำค้น : นิยายตลก , นิยายกวนตีน , นิยายคอมเมดี้ , นิยาย y , yaoi , boy's love

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2559 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 12
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 12

 

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็หาพลาสเตอร์มาแปะรอยที่ไอ้เด็กเวรทำไว้

            “เสร็จยัง”

ไอ้เจเดินมาถามผมที่ห้อง

            “เออๆ เสร็จละ”

ผมหยิบกระเป๋าและกุญแจรถเดินออกไปทันที

            “ให้กูขับให้ป่ะ”

ไอ้เจมันพูดพลางแบมือขอกุญแจรถจากผม

“นานๆทีรู้จักเป็นขี้ข้ากูบ้างก็ดีเหมือนกัน”

ผมวางกุญแจรถไว้บนฝ่ามือมัน

            “ไม่เป็นไร เพราะปกติมึงคอยเป็นขี้ข้ากูอยู่ตลอดเลยสินะ~”

มันยิ้มอย่างมีชัยแล้วเดินหนีไปทันที

            “ขี้ข้าแม่มึงสิไอ้ง่อย!”

มันทำท่าไม่สนใจผมแล้วควงกุญแจไปมาอย่างสบายใจ เด็กดอก! จะว่าไปนานๆทีจะมีคนขับให้ก็ดีเหมือนกัน~

และแล้วเราก็เดินทางมาถึงมหาลัยผม

            “มีคนแอบถ่ายรูปมึงด้วย”

ไอ้เจมันพูดขึ้นพลางทำท่าเป็นเด็กตื่นเมือง

            “ก็ปกติแหละ ก็กูเป็นเดือนคณะแล้วก็เป็นรองเดือนมหาลัยนี่หว่า ฮ่าๆๆ”

ก็คนมันจะหล่อเลยช่วยไม่ได้นี่น้า

            “อ้อ หรออ~”

มันทำน้ำเสียงไม่ค่อยเชื่อผมสักเท่าไร สงสัยจะแอบอิจฉาผมชัวร์ๆ

            “งี้คนเป็นเดือนมหาลัยก็หล่อกว่ามึงอ่ะดิ”

            “ไม่เลย แค่เป็นคนมีตังเฉยๆแหละ”

ใช่แล้ว! มันหล่อสู้ผมไม่ได้แม้แต่น้อยเลย เพราะความรวยมันทำให้มีคนรู้จักเยอะและก็มีเพื่อนเยอะกว่าผม เชอะ น่าหมั้นไส้!

            “อ๋อ นี่ไม่ได้ใส่ร้ายหรืออิจฉาเลยใช่ป่ะ”

            “แน่นอน!”

ผมพาไอ้เจเดินไปหาที่นั่งแถวๆอาคารเรียนผม นั่งฆ่าเวลาเล่นเพราะกว่าจะเรียนอีกตั้งชั่วโมง

            “อ้าว ฉ่อยไม่มีเรียนหรอ”

อย่าถามว่าเสียงใครที่ไหนเลย มันเป็นเสียงที่เวลาผมได้ยินแล้วโคตรจะอยากวิ่งหนีเลย

            “ไม่มีเรียนคงไม่ถ่อมามหาลัยหรอก จริงไหม~”

ผมตอบไปแบบเหน็บๆ น่าหมั่นไส้!

            “มากับเพื่อนหรอ”

            “มากับน้อง”

            “ไม่ยักรู้ว่านายก็มีน้องนะเนี่ย~”

มึงจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นเนี่ย! ตั้งแต่เกิดมามึงเคยเห็นคนมีครอบครัวบ้างไหมเนี่ยถามจริง!

            “อ่อ หรอ ฮะๆๆ”

ไอ้เจมันมองหน้าผมด้วยความสงสัย มันคงอยากจะถามเต็มแก่แล้วว่านี่ใคร

            “เจ นี่ยู ยูนี่ไอ้เจน้องเรา”

ผมแนะนำไป ไม่ใช่ไม่พูดหยาบกับไอ้นี่ไม่ได้นะ เคยพูดแล้วก็จะโดนมันว่า ทำไมพูดไม่เพราะเลย ทำไมไม่พูดดีๆกับเราล่ะ ทำไมบลาๆ น่ารำคาญจะตายไอ้พวกลูกคุณหนูเนี่ย

            “ยินดีที่รู้จักนะเจ พี่ชื่อ ยูมะ เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น”

ไอ้เจยิ้มเหมือนโดนบังคับพลางพยักหน้าเบาๆ

            “อะ เอ่อ พี่ยูพี่ฉ่อย คะ คือหนูขอถ่ายรูปพวกพี่คู่กันได้ไหมคะ”

และนี่ก็เป็นเรื่องที่ต้องเจอประจำเวลาที่ผมอยู่กับไอ้ยูที่มหาลัย

            “ได้เลย~”

ไอ้ยูมันตอบตกลงเองแล้วเดินมากอดคอผมทำอย่างกับสนิทกันมาสิบปี ไม่ใช่ผมไม่รู้นะว่าเจตนาที่ถ่ายรูปคู่ของน้องเขาคืออะไร มันเอาไปลงเพจคู่จิ้นมหาลัยให้สาววายกรี๊ดกร๊าดกัน

            “อะ เอ่อ ไม่ทราบว่าคนนี้ใครหรอคะพี่ฉ่อย”

น้องเนิร์ดถามผมพลางหันไปมองไอ้เจ น้องไม่ได้ชื่อเนิร์ดนะแต่ผมเรียกงั้นเพราะน้องดูเด็กเรียน ฮ่าๆๆ

            “น้องชายพี่เอง อยากถ่ายรูปมันป่ะล่ะ พี่อนุญาต~”

ไอ้เจมันรีบหันหน้ามาทำสายตาอาฆาตใส่ผมทันที ผมคิดว่ามันน่าจะพูดว่ามึงอย่ามาพูดเองเออเองได้ไหม!

            “ขอบคุณค่ะ~”

แล้วน้องก็ถ่ายรูปไอ้เจที่ทำหน้าบูดเหมือนหลงกินนมหมดอายุเข้าไป

            “ขอถ่ายรูปคู่พี่กับน้องชายด้วยได้ไหมคะ?”

ผมรีบปัดมือไอ้ยูออกแล้วรีบเดินไปนั่งข้างไอ้เจทันที

            “แน่นอนว่าไม่มีปัญหา~”

แล้วน้องก็จัดการถ่ายรูปยกใหญ่

            “ขอบคุณนะค้าพี่ฉ่อยพี่ยูแล้วก็น้องเจ~”

แล้วน้องเนิร์ดก็วิ่งจากไปด้วยความลั้ลลาราวกับน้องหมูวิ่งอยู่ในทุ่งรำขนาดใหญ่

            “เออจริงสิยู นายไม่มีเรียนหรอ”

            “เออ เราลืมไปเลยกะว่าจะมานั่งเล่นกับนายนะเนี่ย เสียดายจัง~

รีบไปเรียนสิไอ้ควาย กูนี่เสียดายเวลาที่ต้องมาเจอมึงเนี่ย

            “งั้นเราไปเรียนนะ แล้วเจอกัน”

            “อะอื้ม รีบไปเถอะ”

ผมพูดพลางโบกมือไล่มัน

            “ดูเหมือนมึงไม่สันทัดกับมันนะ”

โอ้! ดูเหมือนไอ้เจจะสังเกตด้วยแฮะ

            “นี่แหละไอ้เดือนโรงเรียนที่กูพูดถึง ชอบมายุ่งวุ่นวายกับกู เรียนกันคนละคณะมาตีซี้กูอีกกูว่าเรียกกระแส แถมยังเป็นลูกคุณหนูพูดหยาบก็ไม่ได้ ก็แค่มีตังแหละว้าถึงได้เป็นเดือน”

ฉุนจริงๆ ฮึ่ม!

            “กูว่ามึงยอมรับเถอะว่ามึงอิจฉาหรือหล่อสู้เขาไม่ได้มากกว่า”

            “กูไม่ได้อิจฉา! กูหล่อกว่าเห็นๆ! แต่กูแค่ตังน้อยกว่ามันแค่นั้นเอง!”

ดูมันสินอกจากจะไม่เข้าข้างแล้วยังมีหน้ามาเหยียบซ้ำอีก ไอ้เด็กเหี้ย!

            “กูว่านะเขาอาจจะชอบมึงก็ได้~”

            “มโนละสัส! มาดูรูปที่น้องเนิร์ดถ่ายไปลงเพจดีกว่านะ~”

ผมหยิบมือถือขึ้นมากดดูเพจทันที แต่สิ่งที่เขียนอยู่ใต้รูปทำเอาผมกับไอ้เจตัวแทบแข็งกันเลยทีเดียว

            [ แย่แล้วสิ นี่มันความรักต้องห้าม น้องชายหล่อคมปะทะพี่ชายน่ารัก ในทุกๆคืนพี่ต้องกลายเป็นของผมเพียงคนเดียวเท่านั้น! ปล.เนื้อหาในรูปภาพเป็นเพียงแค่การมโนเพียงเท่านั้น ]

            “…..” ผมและไอ้เจนั่งดูรูปท่ามกลางความช็อค

            “เลื่อนดูรูปอื่นๆดีกว่าเนอะ ฮะๆ”

ผมพูดบ่ายเบี่ยงแล้วกดเลื่อนไปดูรูปอื่น ถึงจะรู้ว่ามีเพจแบบนี้แต่ไม่เคยเข้ามาอ่านเลยด้วยซ้ำ! น้องเนิร์ดคงต้องเปลี่ยนชื่อเป็นเนิร์ดมโนแจ่มแล้วล่ะ มโนได้เป็นเรื่องราว ถ้าผมเป็นผู้จัดผมจ้างน้องแล้วนะเนี่ย~

            “.....” อีกครั้งที่เข้าสู่ความช็อค

            [ นี่ยู ห้ามหนีฉันไปไหนทั้งนั้นนะ เพราะนายเป็นของฉันแล้ว.... ฉันไม่เคยจะหนีนายเลยแม้แต่ครั้งเดียวนะฉ่อย เพราะฉันรักแค่นายคนเดียวเท่านั้น! ปล.เนื้อหาในรูปภาพเป็นเพียงแค่การมโนเพียงเท่านั้น ]

ไอ้ประโยคนี้ทำผมแทบอยากเขวี้ยงมือถือทิ้งแล้ววิ่งไปกระทืบซ้ำเอาให้หน้าไอ้เหี้ยยูเสียโฉมไปเลย!

            “ใจเย็นมึง กูเข้าใจ”

ไอ้เจพูดพลางตบบ่าผม แต่สีหน้ามันดูสมเพชผมมากกว่า ไอ้เด็กเหี้ย... อย่าให้ถึงตากูบ้างก็แล้วกัน!

ความคิดเห็น