ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2563 08:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
27
แบบอักษร

“ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากด้วย” ชายหนุ่มบ่น ตามหลัง หน้าตายู่ยี่ไม่สบอารมณ์ 

“นี่ถ้าฉันไม่รู้จักนาย  คงนึกว่านายกำลังหึงเมียอยู่นะเนี่ย” เร็คซ์ พูดพลางหรี่ตาจับสังเกตพี่ชาย 

......พรวด......มาร์คถึงกับสำลักน้ำ  ที่กำลังยกขึ้นดื่มพอดี 

“พูดจาเลอะเทอะ....ไอ้เร็คซ์....ไม่มีทาง” 

“ไม่มีทางอาราย...ไม่ใช่เมีย....หรือ ไม่หึง” เร็คซ์ถามยานคาง ยั่วโมโหพี่ชาย 

“เรื่องของฉัน”  

“โอเค...ผมล้อเล่น...พี่ไม่ชอบหนูบัวผมก็สบายใจ” 

“นายหมายความว่ายังไง” มาร์คถามน้องชายเสียงเรียบ  พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง  

“ก็.....ไม่มีอะไร”   

“อืม...ก็ดี ฉันนึกว่าแกหมายตาบัวชมพูไว้เสียอีก” 

“ทำไมล่ะมาร์ค...นายว่าอย่างฉันเนี่ยจะจีบหนูบัวติดไหม” เร็คซ์ได้ที รุกไล่ให้พี่ชายเผยความรู้สึกออกมา 

“เธอไม่เหมาะกับนายหรอก” มาร์คบอกโดยไม่ต้องคิด 

“ฉันว่า หนูบัวน่ารัก อ่อนหวานดีออก แถมเป็นแม่บ้านแม่เรือน แบบนี้สิ ถึงจะน่าให้เป็นแม่ของลูก. ..นายว่าไหม”  เร็คซ์ยั่วพี่ชายไม่หยุด 

“ฉันบอกว่าไม่เหมาะ  ก็คือไม่เหมาะยังไง” ชายหนุ่มขึ้นเสียง หน้าตึง 

“เรื่องนั้น ฉันต้องเป็นคนตัดสินใจเองป่าววะ....พี่ชาย” 

“เรื่องของแก  แต่ฉันจะขัดขวางแก ไม่ให้จีบหนูบัวของฉัน” มาร์คประกาศชัดเจนไปเลย ไม่ต้องอ้อมค้อมกันล่ะ 

"นี่นายพูดว่า หนูบัวของฉันได้เต็มปาก เลยเหรอ" 

"ใช่ จะทำไม...ในเมื่อคุณแม่ส่งเขาให้มาอยู่กับฉัน ก็ต้องเป็นของฉัน" มาร์คอ้างสิทธิ์ส่งเดช 

"เฮ้...พี่ชาย...ฉันเข้าใจว่าหนูบัวถูกส่งมาปฏิบัติภาระกิจที่ได้รับมอบหมายจากคุณแม่นะ" 

"เหมือนกันแหละน่า" มาร์คพยายามจะตัดบท 

“หวงเหรอ” เร็คซ์ถามจี้จุด 

“เออ !” มาร์คกระแทกเสียง  เขาจำเป็นต้องยอมรับกับเจ้าตัวดี อย่างน้อยก็จองไว้ก่อน ถึงแม้จะไม่ได้คิดจริงจังก็ตามเถอะ    เพราะไม่อยากจะผิดใจกับน้องชายทีหลัง 

“............555..........ก็แค่เนี้ย” เร็คซ์หัวเราะลั่น  ในที่สุด วันนี้เขาก็ได้ข่าวเด็ดไปรายงานคุณนายแม่แล้ว 

“หยุดเลย เจ้าเร็คซ์ รู้แล้วก็อย่าพูดมาก ฉันรู้ว่านายต้องทำตามที่นายแม่สั่ง แต่ไม่ต้องทุกเรื่องก็ได้” มาร์คทำหน้าดุ กลบเกลื่อนอาการอาย ที่ต้องมายอมรับกับน้องชาย ว่าหวงผู้หญิงที่เขาตั้งป้อม ปฏิเสธแต่แรก 

“หัวเราะอะไรคะ  พี่เร็คซ์ เสียงดังลั่นเลยค่ะ” บัวชมพู ออกมาตามสองหนุ่ม ไปทานอาหารเย็น 

“ก็นายมาร์คน่ะสิ” เร็คซ์พูดค้างไว้แค่นั้น  แต่คนที่ถูกพาดพิงหันมาทำตาดุใส่  ปรามไม่ให้น้องชายพูดมาก 

“ทำไมเหรอคะ” 

“นายมาร์คเล่าเรื่องตลกที่สุด เท่าที่พี่เคยได้ยินมา  ก็เลยอดขำไม่ได้” ก็จะไม่ให้ขำได้ยังไง ในเมื่อคนปากแข็ง หึงหวงจนหน้ามืด ยอมเปิดปากง่าย ๆ 

“ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ” บัวชมพูไม่อยากใส่ใจ  คนกวนประสาท 

“อร่อยมาก...หนูบัว” เร็คซ์ตักไข่ลูกเขยฝีมือบัวชมพูเคี้ยวตุ้ย ๆ 

“ขอบคุณค่ะ....ทานเยอะ ๆ นะคะ”หญิงสาวยิ้มแก้มแทบปริ 

“เจ้าเร็คซ์ มันก็ชมตามมารยาท” มาร์ค อดหมั่นไส้ไม่ได้  รอยยิ้มแบบนั้นมันควรเป็นของเขาคนเดียวไม่ใช่หรือไง 

“อย่าตัดสินคนอื่น  จากนิสัยของตัวเองสิคะ” หญิงสาวเผลอค้อนให้ 

“ทำไม” 

“ความจริงใจน่ะ  เคยมีไหม” บัวชมพูถือโอกาสต่อว่าเขา  

“เรื่องนั้น ผมมีอยู่เต็มเปี่ยม” 

“เหรอคะ  แต่ที่ฉันเห็นมันไม่ใช่นะคะ” 

“หนูบัว !” มาร์คเรียกเสียงเข้ม  ทั้งที่เสียวสันหลัง  ที่เขาทำวันนี้ทั้งวัน หล่อนรู้อย่างนั้นเหรอ...ไม่น่าจะใช่.....เพราะเขาแสดงได้แนบเนียนสุด ๆ มากกว่านี้ก็ดาราฮอลลีวูดแล้วล่ะ 

เร็คซ์มองคนโน้นที คนนี้ที ได้แต่อมยิ้ม เห็นทีจะกลับเมืองไทยได้สักที 

ความคิดเห็น