ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2563 08:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14
แบบอักษร

ใบหม่อน เป็นลูกมือทำครัวให้กับตะวัน  หญิงสาวช่วยหั่น ช่วยเตรียม และแน่นอน ว่าชายหนุ่มต้องคอยสอน คอยกำกับทุกขั้นตอน 

      “เอ้า...หั่นหมูดี ๆ อย่าเหม่อเดี๋ยวก็ได้หั่นนิ้วมือตัวเองหรอก” ตะวันดุแก้เก้อ เมื่อหันมาเจอสายตาของสาวน้อยที่จับจ้องแผ่นหลังกว้างของเขาอยู่ 

            “ไม่ได้เหม่อสักหน่อย” หญิงสาวเถียงอุบอิบ แค่มองว่าจริงอย่างที่นายอชิบอกหรือเปล่า ฮึ..ไม่เห็นจะน่าเคี้ยวอย่างที่นายอชิว่าเลย... 

            “เสร็จหรือยังมานี่ ลองดูนะ ผัดผักง่าย ๆ” ตะวันยัดตะหลิวใส่มือใบหม่อน ก่อนจะบอกให้ใส่ส่วนผสมแต่ละอย่างลงไป ดูท่าจะสอนไม่ยากอย่างที่คิด ถึงแม้จะเก้ ๆ กัง ๆ แต่ก็ถือว่าใช้ได้ 

 

            “หอมจัง”ใบหม่อนสูดกลิ่นผัดผักที่ทำกับมือเป็นจานแรกในชีวิต ผักสีสดกำลังดี ควันยังลอยกรุ่น   

            “หิวล่ะสิ” ชายหนุ่มหัวเราะหึหึ 

            “เปล่า กับข้าวมันน่ากินต่างหาก ฉันก็มีฝีมือเหมือนกัน.....นายว่ามะ” ใบหม่อนยิ้มปลื้ม ตาเป็นประกายสดใส 

            “อืม..เก่ง” ตะวันให้กำลังใจ 

            “แล้วเย็นนี้ทำอะไรกันดีล่ะ” แม่ครัวคนใหม่ได้ใจ หลังจากประสบความสำเร็จกับจานแรก นึกสนุกเริ่มอยากทำอะไรที่ยากขึ้น 

            “คิดไว้สิเดี๋ยวกลับมาสอน ..ที่นี่มี wifi ฉันจดพาสเวิร์ดให้แล้ว อยู่บนโต๊ะทำงานนะเผื่ออยากจะลองค้นหาเมนูอาหารในอินเตอร์เน็ต” ชายหนุ่มบอกอย่างใจดี 

          “โธ่...เมื่อวานทำไมไม่บอก ปล่อยให้เดินหาคลื่นตั้งนาน” หญิงสาวต่อว่าเขาไม่จริงจังนัก 

            “ไม่ถามเองนี่” ตะวันไม่ยอมอ่อนข้อให้ หล่อนถูกตามใจมานานพอแล้ว 

 

            “กินข้าวดีกว่า....อื้อ..อร่อยมากอ่ะ..นายลองดูสิ” ใบหม่อนตักอาหารเข้าปากคำแรกก็รีบชื่นชมฝีมือตัวเอง ทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก 

            ตะวัน ยิ้มขำ สาวน้อยเหมือนได้ของเล่นถูกใจ  ชายหนุ่มจ้องมองอย่างเผลอไผล ดวงหน้าใสไร้เครื่องสำอาง ยิ่งเห็นก็ยิ่งชวนหลงใหล ต่างจากผู้หญิงในผับวันนั้นลิบลับ วันที่เขาเจอหล่อนครั้งแรกแล้วก็นึกไปว่าหล่อนเป็นผู้หญิงอย่างว่า แถมเสนอราคาให้หล่อนเสียด้วย 

            “นี่..นายไม่กินเหรอ..จ้องมองอยู่ได้” 

            “ไหน.....ใครมอง” 

            “ฮึ...ว่าแต่เขา” 

            “อยากไปเที่ยวดูไร่หรือเปล่า” ตะวันเริ่มใจอ่อน 

            “ได้เหรอคะ..” ใบหม่อนถามอย่างกระตือรือร้น แววตาสดใส ยิ้มแก้มแทบแตก 

            “ได้สิ ถ้าเธอเป็นเด็กดีมีเหตุมีผลกับเขาบ้าง” ชายหนุ่มสร้างเงื่อนไข 

            “ฉันไม่มีเหตุผลตรงไหน” ใบหม่อนถามเสียงขุ่น ยิ้มเมื่อสักครู่หุบลงทันที ตามประสาคนที่ได้รับการตามใจแต่เล็กแต่น้อย    

“ก็ตรงนี้ไง...ตรงที่ไม่เคยรับฟังใคร  คนเราเนี่ยนะ ถ้าจะให้คนอื่นยอมรับ ก็ด้วยการทำให้เห็น เป็นที่ประจักษ์ ไม่ใช่เอาชนะคะคานด้วยการตีฝีปาก” 

            ใบหม่อนนิ่งเงียบ เชิดหน้า คอแข็ง เม้มปากสนิท อันเป็นท่าทางที่ตะวันเริ่มจะคุ้นชิน เพราะตั้งแต่พาหล่อนมาที่นี่ มีเรื่องให้หล่อนงอนได้แทบทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน 

ความคิดเห็น