ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2563 09:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
26
แบบอักษร

ทันทีที่จอดรถปุ๊บ ชายหนุ่มก็เดินดุ่ม ๆ ลงไปหิ้วถุงอาหารที่อยู่ท้ายกระบะ เอาขึ้นไปวางบน โต๊ะ จัดการแกะใส่จานชามเรียบร้อย พร้อมรับประทาน แต่คนป่วย ที่อ้างว่าไม่ปวดก็ยังเดิน กระย่องกระแย่งไม่ถึงบ้านซักที  

“อุ๊ย....คุณฉันเดินเองได้หรอกน่า” เกวลินตกใจ ทำไม้เท้าหลุดมือ ไม่คิดว่าเขาจะเดินกลับมาอุ้ม เพราะหล่อนกำลังมีสมาธิกับการค่อย ๆ ก้าวเดินโดยไม่ยอมแสดงอาการ เจ็บปวดออกมาให้โดนสมน้ำหน้า ทั้งที่มันเริ่มจะปวดตุบ ๆ ขึ้นมาอีกแล้ว  

“อยู่เฉย ๆ ผมรีบ”  

“รีบ ! คุณจะไปไหนต่อหรือคะ”  

“หิวข้าว”  

เกวลิน ทำได้เพียงคล้องแขนยึดลำคอของเขาเอาไว้ กันหล่น เพราะดูเหมือนเขาจะรีบจริง ๆ ก้าวขึ้นบ้านเดินฉับ ๆ เหมือนถือสิ่งของไร้น้ำหนัก แล้ววางหล่อนลงบนเก้าอี้ ส่วนตัวเองก็นั่งประจำที่ ลงมือกินอาหารเช้าควบมื้อเที่ยงเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา.....ที่เหลือก็ช่วยตัวเองแล้วกัน...การกระทำของเขาแปลได้แบบนั้น..เอาเถอะ...แค่นี้ก็ถือว่ามีน้ำใจมากแล้ว...  

“” อิ่มแล้วหรือคะ” เกวลินชำเลืองมอง เห็นเขากินเหลือเป็นครั้งแรก สงสัยอร่อยสู้ฉันทำไม่ได้ล่ะสิ....... 

“อื้ม”  

“ไม่อร่อยหรือคะ...สู้ฉันทำไม่ได้ใช่ปะ” คนเจ็บลอยหน้าถาม ยิ้มเห็นฟันซี่เล็ก ๆ เรียงเป็นระเบียบ ขาววับ 

“หลงตัวเอง”  

คนหน้านิ่ง พูดเสียงต่ำ....ปรายตามองดวงหน้าเนียนใส ไร้เครื่องสำอาง ที่ยื่นมาใกล้ จนได้กลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ เหมือนรำคาญเต็มทน.....หล่อนเป็นผู้หญิงแบบไหนกันนะ  

“แหม พูดแบบนี้ไม่กินแล้วใช่ปะ ฉันว่าจะทำแยมสตรอเบอรี่ ไว้กินกับขนมปัง นายครกบอกว่าที่ไร่ทดลองปลูก แต่ว่าลูกมันเล็กไปหน่อย ก็เลยคิดว่าเอามาแปรรูปดีไหมคุณ ทำเองสด ๆ อร่อยกว่าที่ซื้อสำเร็จรูปเป็นไหน ๆ ”  

“ทำไหว?” คิ้วหนาเลิกสูง 

“ฉันเจ็บเท้านะคะ มือไม่ได้เจ็บ แค่ตามนายครกมาเป็นลูกมือก็สบายมาก”  

“ทำไมต้องไอ้ครกด้วย” ถามเสียงห้วนจัด เมื่อวานเขากลับมาทันได้ยินเสียงหล่อนหัวร่อต่อกระซิกกับเจ้าครกในครัวแล้วมันหงุดหงิด..... 

เอ่อ...พูดอะไรผิดอีกล่ะเนี่ย....เฮ้อ....ต่อมโมโหอยู่ตื้นจริงนะพ่อคู๊ณ เกวลินได้แต่ทำปากขมุบขมิบไปตามเรื่อง 

“บ่นอะไรของเธอ” มองตาขุ่นขวาง 

“เปล๊า...”  

“ไอ้ครกมันเป็นหนุ่มแล้ว”  

“แล้วไงคะ” เกวลินไม่เก็ต พยายามมองหน้าค้นหาความนัย เขาหมายความว่ายังไง นายครกเป็นหนุ่มแล้วเกี่ยวอะไรกับการมาเป็นลูกมือช่วยทำอาหาร 

“มันไม่เหมาะ ถ้าจะขลุกกันอยู่สองต่อสอง หรือว่าคุณชอบกินเด็ก” พาลหาเรื่อง 

“อย่าบอกนะว่าคุณหึงฉันน่ะ” โอ้โห เชื่อเขาเลย คิดได้ไง หึงเจ้าครกเนี่ยนะ 

“อย่าเพ้อเจ้อ...ผมก็แค่อยากจะแน่ใจว่าถ้าคุณท้องขึ้นมาจริง ๆ ต้องเป็นลูกของผม ก็เท่านั้น”  

“นี่คุณ ! จะดูถูกกันมากไปแล้วนะ” เกวลินไม่คิดว่าเขาจะคิดอกุศลไปได้ขนาดนั้น หญิงสาว กำหมัดแน่น อยากจะซัดหน้าคมเข้มซักหมัดสองหมัด แต่สังขารไม่อำนวย ทำได้แค่ส่งสายตาวาววับดุจแม่เสือสาว 

“ไม่เอาน่า ผมก็แค่พูดเผื่อไว้อย่าซีเรียสสิ” เมื่อเห็นหญิงสาวโกรธจริง ถึงได้รู้สึกตัวว่าพูดแรงไป แต่เขาไม่จำเป็นต้องขอโทษ แค่เตือนไว้เท่านั้นเอง ถ้าไม่คิดจะทำก็ไม่เห็นจะต้องโกรธ 

“งั้นก็ไม่ต้องกิน...อุตส่าห์หวังดี” ใบหน้างอง้ำ บ่งบอกอาการงอนจัด 

“ผมยอมเป็นลูกมือให้เองก็ได้” ชายหนุ่มประนีประนอม 

“คุณไม่ทำงานหรือคะ ความจริงให้ป้าแกมาส่งปิ่นโตเหมือนเดิมน่าจะสะดวกกว่า”  

“ไม่...คุณไม่ได้เจ็บมือไม่ใช่เหรอ”  

เฮ้อ....เอากะเขาสิ....ไม่เข้าใจจริง ๆ เลย 

“เดี๋ยวผมจะเข้าไปสั่งงานในไร่ คุณจะไปกับผมไหม” เผลอหลุดปากชวน ด้วยความเป็นห่วง 

“ไม่เป็นไร ฉันรออยู่ที่นี่ดีกว่า”  

“โอเค ....เดี๋ยวผมมา...อย่าซนนะครับ....ที่รัก” อนาวินแกล้งพูดเสียงนุ่มนวล ยื่นหน้าเข้าไปหา จมูกชนกับแก้มสาวพอดิบพอดี ก่อนจะหัวเราะแล้วเดินจากไป  

“อีตาบ้า...เดี๋ยวก็ผีผลักหรอก” เกวลินเช็ดถูแก้มตัวเอง อย่างขัดเขิน รู้ทั้งรู้ว่าเขาแกล้งทำ แต่ก็อดหวั่นไหวไม่ได้ 

ความคิดเห็น