ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2563 10:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25
แบบอักษร

“ออกไปทานข้าวนะคะ” 

“ผมไม่หิว” 

“แต่คุณต้องทานค่ะ” 

มาร์ค นิ่ง ในสมองกำลังประมวลผลอย่างเร็วจี๋ ระหว่างให้หล่อนป้อนให้ที่เตียง  กับกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มออกไปทานอาหารเช้า  อย่างไหนจะดีกว่ากัน 

“ก็ได้ครับ” ชายหนุ่มทำตัวว่าง่าย ก่อนจะตีเนียน โอบกอดหญิงสาวเดินออกไปด้วยกัน.......ชื่นใจที่สุด....มาร์คแอบสูดดมความหอมจากเรือนกายนุ่มนิ่มในอ้อมแขน เขาไม่ได้ทิ้งน้ำหนักไปที่หล่อนมากนัก ตัวบาง ๆ อย่างนั้นเกรงจะรับไม่ไหว 

  

ทั้งคู่นั่งทานอาหารกันเงียบ ๆ บัวชมพูคอยดูแลตลอด จนกระทั่งอิ่มจึงได้สอบถามอาการเจ็บป่วย  ที่เจ้าตัวเกือบลืมไปแล้ว 

“คุณแน่ใจนะคะ  ว่าจะไม่ให้คุณหมอตรวจเสียหน่อย” หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยแววกังวล 

“ครับ  ผมดีขึ้น......นิดหน่อยแล้ว” ชายหนุ่มเกือบเผลอหลุด 

“งั้นคุณจะเข้าไปนอนพัก หรือไปนั่งพักผ่อนที่ห้องนั่งเล่นดีคะ” 

“ตามใจหนูบัวก็แล้วกัน”  มาร์คบอกกับพยาบาลจำเป็น 

“ไปห้องนั่งเล่นดีกว่าค่ะ ดูหนังสักเรื่อง  เป็นไงคะ หรือจะฟังเพลง เพิ่งจะทานอาหารไป รอให้ย่อยก่อนแล้วค่อยเข้าไปนอนในห้องนะคะ” 

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำง่าย ๆ ราวเก็บแมวเชื่อง ๆ 

  

บัวชมพู ประคองชายหนุ่มมานั่งบนโซฟาเบด ปรับเอน  สอดหมอนรองหลังจนเขาอยู่ในท่าที่ถนัดที่สุด คนป่วยยอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี  ตลอดเวลาที่บัวชมพูดูแลเขา  มาร์คทอดสายตามองสาวน้อยแล้ว รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ใช่ว่าไม่เคยคลุกคลีกับผู้หญิง แต่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร  ส่วนผู้หญิงคนอื่น ๆ จะมีก็แต่ความรู้สึกทางกาย ที่เต็มไปด้วยตัณหา ราคะ เพื่อความสนุกเพลิดเพลินล้วน ๆ 

 ชายหนุ่ม เกิดความรู้สึกหวงแหนขึ้นอย่างประหลาด ไม่อยากให้หล่อนไปทำแบบนี้ให้ใคร ไม่อยากให้ดูแล ใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหน  ถึงแม้คุณแม่จะเล็งผู้ชายดี ๆ ไว้ให้หล่อนก็ช่าง  แต่เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หนูบัวเป็นของใครเด็ดขาด 

“ดูเรื่องอะไรดีคะ หรือจะฟังเพลงแบบไหนดี” บัวชมพู หันมาถามเอาใจคนป่วย 

“แล้วแต่คุณ” 

“แน่ใจนะคะ” 

“อื้อ...” ชายหนุ่มทำตัวเรียบร้อยเป็นพิเศษ ไม่มียั่วโมโห กวนโทสะอย่างเคย เพราะเขามัวแต่ค้นหาความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ ให้ชัด ๆ ก่อนจะเดินหน้าทำอะไรลงไป 

บัวชมพู เลือกเปิดเพลง คลาสสิก เพื่อคนป่วยจะได้ผ่อนคลาย ก่อนจะถอยมานั่งข้าง ๆ กัน โดยไม่ได้พูดจา 

ชายหนุ่มนั่งอยู่สักพัก ก็ขยับตัวเอนนอนหนุนตักนุ่ม ๆ โดยเจ้าของตักไม่ทันระวังตัว 

“คุณมาร์ค ไปนอนในห้องไหมคะ” บัวชมพูตกใจ  แต่ก็ไม่ได้ผลักไส เพียงแต่รู้สึกจั๊กจี้แปลก ๆ  

“อยากนอนตรงนี้” ชายหนุ่มแนบแก้มกับตักนุ่มพร้อมกับหลับตาพริ้ม 

“แต่....เดี๋ยวฉันหยิบหมอนให้ดีกว่าค่ะ” 

“ไม่  อย่ากวนผมสิ” มาร์คยึดเอวบัวชมพูไว้ ไม่ให้ลุก ทั้งที่ยังหลับตาอยู่  ไม่ยอมขยับเขยื้อนอีกต่างหาก 

ความคิดเห็น