ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2563 08:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23
แบบอักษร

  บัวชมพู ส่งรายงานให้คุณป้ารัมภาทุกวัน  แต่ก็ต้องแปลกใจที่ วันนี้คุณรัมภาโทรมาหาแต่เช้า 

            “สวัสดีค่ะ คุณป้า” 

            “สวัสดีจ้า หนูบัว  เป็นยังไงบ้างจ๊ะ พี่มาร์คเขารังแกหนูหรือเปล่า มีปัญหาอะไรรีบบอกป้านะลูก” น้ำเสียงเจือไปด้วยความห่วงใย  

            “เปล่าเลยค่ะคุณป้า  หนูสบายดีค่ะ” บัวชมพูไม่อยากให้ท่านต้องทุกข์ ใจบางทีหล่อนก็รายงานข้าม ๆ สิ่งที่แย่ ๆ ของอีตามาร์คไปบ้าง  แต่หารู้ไม่ว่า มีไส้ศึกอีกคน ที่รายงาน ทุกอย่าง ละเอียดยิบ 

            “อืม ถ้าอย่างนั้นป้าก็เบาใจ” 

           “ว่าแต่คุณป้าเถอะค่ะ  สบายดีหรือเปล่าคะ  ยังปวดแข้งปวดขาอยู่หรือเปล่า” ปกติบัวชมพูจะอาสา นวดผ่อนคลายให้ท่านบ่อย ๆ แล้วคุณป้าก็จะใช้ช่วงเวลานั้น เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ของพี่มาร์คให้หล่อนฟังจนรู้สึกคุ้นเคย  ตั้งแต่ยังไม่เจอหน้ากัน 

            “ก็มีบ้าง  ตามประสาผู้สูงอายุน่ะ” 

            “หนูบัวก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะจ๊ะ  ป้าฝากพี่มาร์คด้วยนะลูก” 

            “ค่ะ คุณป้า” 

            “บาย...จ้า” 

           หลังจากคุยกับคุณป้ารัมภาแล้ว  บัวชมพูก็เตรียมตัวไปเพื่อไปเฝ้าเขาที่ทำงานเหมือนทุกวัน ซึ่งหล่อนเองก็ยังไม่ชินเท่าไร ถ้าไม่ใช่เพราะผู้มีพระคุณร้องขอ หล่อนไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้เด็ดขาด  แต่เมื่อออกมาข้างนอกก็ไม่พบใคร  มีแต่ความเงียบ จึงเดินออกไปที่ห้องด้านหน้าหวังจะถามไถ่จากอลัน หรือนิค  ลูกน้องคนสนิทของเขา  แต่ก็ไม่พบใครสักคน......จะหนีกันใช่ไหม.........นี่คือความคิดแวบแรกที่แล่นเข้ามาในหัว.....แต่เพื่อความแน่ใจ หล่อนจึงเดินกลับไปลองเปิดประตูห้องของมาร์คซึ่งไม่ได้ล็อคห้อง   แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นเขายังนอนอยู่บนเตียง 

            “คุณมาร์ค...” บัวชมพู ปรี่เข้าไปหยุดยืนจนชิดกับขอบเตียง  ปรากฏว่าเขายังนอนหลับตานิ่ง  มาร์ค นอนหงายไม่ได้ใส่เสื้อ เผยให้เห็น กล้ามเนื้อแข็งแรงและขนหน้าอกชวนจั๊กจี้ เรียงตัวหายลงไปถึงไหนไม่รู้ เพราะช่วงเอวมีผ้าห่ม ผืนหนาคลุมอยู่......เขาได้ใส่กางเกงไหมนะ.....โอ๊ย ๆ ๆ บัวชมพูเอ้ย...แกจะคิดฟุ้งซ่านน่าเกลียดเป็นผู้หญิงหื่นกามได้ไงนะ...บ้า.....บัวชมพูเผลอยิ้มเขินกับตัวเอง 

            “คุณมาร์คคะ” หญิงสาวพยายามเรียกสติ ตัดสินใจนั่งลงตรงที่ว่างบนเตียง ชะโงกเข้าไปดูใกล้ ๆ และลองเรียกเขาอีกครั้ง 

            ชายหนุ่มขยับตัว เหมือนกับเพิ่งตื่น ทั้งที่แอบเห็นสาวน้อย ยืนลวนลามเขาด้วยสายตาตั้งแต่แรกแล้ว 

            “หนูบัว” เสียงเรียกอ่อนระโหย 

            “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” บัวชมพูอังหลังมือที่หน้าผาก คอและแขนของเขา  ก็ไม่ร้อน ปกติดี สุดท้ายก็วางแปะที่หน้าอก ทำท่าจะคลำสำรวจหาความผิดปกติให้ได้ 

            “ผมไม่ได้เป็นไข้” มาร์คตะปบมือบัวชมพูไว้ ก่อนที่หล่อนจะสะเปะสะปะ คลำไปทั่ว ทำให้ร่างกายเขาเดือดร้อน 

            “แล้วคุณเป็นอะไรล่ะคะ” 

            “จุก” มาร์คทำหน้าบิดเบี้ยว 

            “จุก  ตรงไหนคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น 

มาร์คชี้ไปที่ร่างกายท่อนล่างของเขา ทำตาละห้อย ถึงแม้จะอยู่ภายใต้ผ้าห่ม แต่ก็เดาไม่ยาก 

“นี่คุณ... มันเป็นมากขนาดนี้เลยเหรอ  งั้นไปโรงพยาบาลกันนะคะ” บัวชมพูรู้สึกผิด  หล่อนไม่คิดว่า แค่เสียบเข่าเข้าไปที่หว่างขาของเขาแบบ ไม่ถนัดนัก จะทำให้มาร์คเจ็บมากมายขนาดนี้ 

“ไม่ต้องหรอกหนูบัว  ให้ผมนอนพักนิ่ง ๆ สักวัน เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง” มาร์คบอกอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว 

“มันดีขึ้นเองได้จริง ๆ หรือคะ” ดวงตากลมโต ยิ่งโตขึ้นไปอีกด้วยความประหลาดใจ 

“ได้สิ  เพียงแต่ ผมต้องไม่ออกแรง มากนัก” 

บัวชมพู เพ่งมองใบหน้าที่เศร้าสลดของชายหนุ่ม พลางครุ่นคิด  ที่เขาเจ็บตัวก็เพราะหล่อน  ถึงแม้จะสมควรโดนก็ตามเถอะ  แต่นี่มันมากไปหรือเปล่า ความจริงเขาอาจจะแค่แกล้งแหย่เล่น ๆ ก็ได้ ยังไม่ได้ทำอะไรหล่อนเสียหน่อย ถ้าคุณป้ารัมภารู้ว่าหล่อนทำกับลูกชายท่านเกินกว่าเหตุ คงจะเสียใจ 

“ฉันจะดูแลคุณเองค่ะ” บัวชมพู ตัดสินใจ แสดงความรับผิดชอบ อย่างน้อยก็ควรดูแลเขาเพื่อ เป็นการไถ่โทษ... 

“ไม่เป็นไร  ปล่อยให้ผมนอนเฉย ๆแบบนี้แหละ  เย็น ๆ ก็น่าจะดีขึ้น” มาร์คพูดจาได้น่าสงสารมาก ไร้การเรียกร้อง 

“ได้ยังไงคะ  เดี๋ยวฉันไปตามอลันให้มาดูแลคุณก็ได้ค่ะ” บัวชมพูคิดว่าเขาคงไม่สะดวกใจให้หล่อนดูแล 

“ไม่ต้อง....อลันกับนิคไม่อยู่หรอก   หนูบัว” มาร์ครีบบอกเสียงอ่อน หน้าตาเศร้าหมอง 

“อ้าว...เขาไปไหนเสียล่ะคะ” 

“ผมมีงานสำคัญให้พวกเขาไปจัดการแทน” 

“อ๋อ...ค่ะ” บัวชมพูพยักหน้าเข้าใจ เพิ่งนึกได้ว่าปล่อยให้เขาจับมืออยู่  จึงค่อย ๆ ดึงออกอย่างสุภาพ ... 

“งั้นเริ่มจากไปอาบน้ำก่อนนะคะ  คุณลุกเดินไหวไหม” 

“น่าจะพอไหว” มาร์คทำท่าจะลุกขึ้นอย่างว่าง่าย 

“ดะ...เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณมาร์ค...เอ่อ...คุณได้ใส่กางเกงหรือเปล่าคะ” หญิงสาวรีบกดบ่าเขาไว้ไม่ให้ลุกขึ้น 

มาร์ค เห็นท่าทางคนที่อาสาเป็นพยาบาลจำเป็นแล้วอดยิ้มขำออกมาไม่ได้ ถ้าเขาลุกขึ้นยืนตอนนี้ หล่อนจะช๊อคตาตั้งไปเลยไหม...ชักอยากรู้แล้วสิ 

“ผมไม่ชอบใส่เสื้อผ้านอน” ชายหนุ่มทำเป็นมอง ด้วยแววตาใสซื่อ 

“เอ  หรือจะเช็ดตัวดีคะ” 

“ผมพอลุกไหว” 

“งั้นรอแป๊บนึงค่ะ.... ผ้าเช็ดตัวของคุณอยู่ตรงไหนคะ” 

บัวชมพู เดินเข้าไปหยิบตามที่มาร์คบอก  แล้วกลับมาส่งให้เขาบนเตียง หญิงสาวยืนอยู่ข้างเตียง หันหลังให้ รอให้เขาจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยหันกลับไปช่วยพยุง เพื่อจะได้พาเขา  เข้าไปอาบน้ำ 

เสียงเคลื่อนไหวบนเตียงเงียบลงแล้ว แสดงว่าเขาคงจัดการนุ่งผ้าเช็ดตัวแล้ว และกำลังจะเหวี่ยงขาลงจากเตียง ตรงข้าง ๆ ที่หล่อนยืนอยู่  หญิงสาวหันกลับไป จะเข้าช่วยพยุงเขา...แต่จังหวะนั้นพอดีกับ 

“โอ๊ะ...มาร์คร้องพร้อมกับล้มหงายหลังไปบนเตียง โดยเกี่ยวเอวของบัวชมพู ล้มลงไปนอนทาบทับอยู่บนตัวเขาพอดิบพอดี 

ความคิดเห็น