ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2563 07:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10
แบบอักษร

      “ทำไม ข้าวกับไข่ต้มไม่เคยกินหรือไง ก็บอกเองว่าไม่ใช่เศรษฐี เลยช่วยประหยัด ไม่ถูกเหรอ” ใบหม่อนลอยหน้าเถียง แถมเอาความดีความชอบใส่ตัวอีก 

            “ไม่ใช่ว่ากินไม่ได้ แต่ไม่เคยกินข้าวแฉะ ๆ กับไข่ต้มไหม้ไปเกือบครึ่ง แบบนี้” ตะวันหัวเสีย ทั้งที่เตรียมใจไว้แล้ว แต่ไม่คิดว่าหล่อนจะแย่ ขนาดนี้ เก่งแต่อ่อยผู้ชาย  มันน่าจับตีก้นนัก 

            “แล้วจานข้าวของเธอล่ะ” 

            “เดี๋ยวค่อยกิน ยังไม่หิว” ใบหม่อนบอกอย่างนั้น แต่ความจริงหล่อนก็กินไม่ลง เดี๋ยวค่อยหุงข้าวเอาใหม่ ใส่น้ำน้อยลงก็น่าจะพอดีแล้ว เห็นอย่างนี้ ฉันไม่ได้โง่นะ ! 

          “ไม่ได้ ต้องกินพร้อมกัน” ชายหนุ่มรู้ทัน 

            “ไม่ ก็คนยังไม่หิว”   

            “ไม่หิวก็ต้องกิน” ตะวันแกล้งตบโต๊ะดังปัง จนน้ำในแก้วกระฉอก หญิงสาวสะดุ้งแต่ก็ยังยืนดื้ออยู่ที่เดิม 

            “ไม่กินใช่ไหม” ตะวันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รั้งร่างเล็กเข้ามาปะทะอกแกร่ง ใบหม่อนใช้มุกเดิม ยกเท้ากระแทกไปบนหลังเท้าของฝ่ายตรงข้าม แต่ครั้งนี้หล่อนเป็นฝ่ายเจ็บตัวเสียเอง เพราะเท้าเปล่าเปลือยกระทบเข้ากับรองเท้าหนังแข็ง ๆ ของเขาเข้าอย่างจัง 

            ตะวันแกล้งรัดร่างเล็กนั้นไว้แน่น ๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรมากกว่านั้น หญิงสาวดิ้นกระด๊อกกระแด็ก ก่อนจะยกธงขาว ยอมแต่โดยดี เขาจึงปล่อยหล่อนให้เป็นอิสระ 

            “เป็นไง อร่อยไหม” ตะวันยิ้มเยาะ มองหญิงสาวกลืนข้าวลงคอ ท่าทางเหมือนถูกบังคับให้กินยาขม 

            “ก็ดี” 

            “กลางวันไม่ต้องทำอาหารเผื่อนะ ขี้เกียจกลับมากิน แล้วก็อย่าลืมทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อยด้วยนะ ฉันไม่ชอบบ้านสกปรก แล้วก็ เก็บที่นอนให้ผัวด้วย ไม่ใช่เก็บเฉพาะของตัวเอง” เขาสั่งเสียงเข้ม ขณะหยิบแจ๊คเก็ตมาสวม เพื่อจะออกไปทำงาน 

            “ใครนอนก็เก็บเอาเองสิ” ใบหม่อนบ่น 

            “เธอว่าอะไรนะ” ชายหนุ่มทำเสียงกระโชกโฮกฮากใส่ 

            “เถื่อน !” หญิงสาวถลึงตา แลบลิ้น แต่เป็นด้านหลัง ตะวันจึงไม่เห็น 

            “อ้อ อีกอย่างนะ อย่าลงไปเดินเพ่นพ่าน เพราะในนี้มีแต่คนงานผู้ชายกลัดมันทั้งนั้น ยังไม่รู้ใครเป็นใคร เดี๋ยวจะโดนฆ่า ข่มขืน หมกไร่เสียเปล่า ๆ” ชายหนุ่มตะโกนสั่งมาจากบันได ต้องขู่ไว้ก่อน เดี๋ยวจะเที่ยวตะลอนไปสร้างปัญหาให้ปวดหัวอีก 

          “เจ้าค่ะ ! บ่าวจะทำตามที่คุณท่านสั่งทุกประการ” หญิงสาวเบ้ปาก หมั่นไส้คนชอบวางอำนาจ 

 

              “นายตะวัน เมื่อคืนพาใครมาอ่ะ...สวยซะด้วย” พู่ ลูกน้องคนสนิท วัยสิบเก้า ลูกของคนเก่าแก่ของมารดา ถามอย่างตื่นเต้น  เพราะเขาไม่เคยเห็นนายตะวันเคยพาผู้หญิงคนไหนมาที่บ้านหลังนี้มาก่อน  

            “เห็นหรือไง ถึงรู้ว่าสวย” ผู้เป็นนายรู้ทัน 

            “มะ...ไม่ค่อยชัด...แฮร่” พู่เผลอตัวให้เจ้านายจับได้ ก่อนจะมาถึง นายตะวันโทรมาสั่งห้ามทุกคนเข้าเขตบ้าน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตแถมยังให้เอาพวกเครื่องซักผ้า เครื่องดูดฝุ่น เตาอบ และเครื่องใช้อำนวยความสะดวกอีกหลายอย่าง ย้ายออกไปเก็บที่อื่น ทำให้พากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานา   

          “จับจำเลยมาขังเหรอ  เหมือนในหนัง ที่พระเอกจับนางเอกมาทรมาน แล้วก็รักกัน ไรงี้” พู่ ปากเปราะ เขาโตมากับนายตะวัน สนิทกันจนเหมือนพี่น้อง ทำให้ล้นเกินลูกน้องไปบ้าง 

            “ไอ้บ้า ...... เมียโว้ย......” เจ้านายเหลืออด กับความช่างจินตนาการของไอ้พู่ จึงต้องรีบดับจินตนาการของมันเสียก่อน 

            “ฮั่นแน่...ไม่ต้องมาอำ...ไปฉุดลูกสาวใครมา” พู่ ไม่เชื่อ 

            “เดี๋ยวเหอะ....ไอ้พู่...ฉันสั่งห้ามทุกคนปากมากนะ ปิดปากให้สนิท ถ้านายแม่รู้แกตายก่อนเลย จำไว้ไอ้พู่” ตะวันหมายถึง คุณนุชนารถ ผู้เป็นแม่ ที่ถึงแม้ไม่ยอมมาเหยียบที่ไร่หลายปี แต่ก็คอยสอดส่องความเป็นไปของลูกชายเสมอ 

            “คร๊าบ......” 

            “ไปได้แล้ว หาคนมาขนเครื่องสูบน้ำท้ายรถด้วย” นายตะวันสั่งงาน 

            “ว่าแต่ ไม่เอาโซ่ แส้ กุญแจมือ แน่นะ” ไอ้พู่จะไป ยังไม่วายหันมาทำหน้าทะเล้น 

            “ไอ้นี่...เดี๋ยวปั๊ด” 

            “นายตะวัน กินอะไรมาหรือยัง มา ๆ ค่ะ อิฉันเตรียมไว้ให้แล้ว” ป้าเจิม แม่ของพู่ คนเก่าคนแก่ของมารดา คนนี้แหละที่ส่งข่าวคราวของเขาให้มารดารู้ ทั้งที่เขาก็เข้าไปหาท่านที่โรงแรมบ่อย ๆ มีแต่ระยะหลังนี่แหละที่ห่าง ๆ ไป เพราะไปทีไร ก็พูดถึงแต่ลูกสาวเพื่อน ว่าดีอย่างโน้นอย่างนี้  

            “กินมาแล้ว ป้าเจิมรู้เรื่องที่ผมสั่งแล้วใช่ไหมครับ.... งานนี้ใครบอกนายแม่ ผมส่งกลับทันที” ตะวันสำทับ หนักแน่น 

            “ทำไมล่ะคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครหรือคะ ทำไมถึงบอกนายแม่ไม่ได้” 

            “เมีย !” 

            “ตาเถร !” ป้าเจิมตกใจ ตาโต  ไม่คิดไม่ฝัน อะไรจะรวดเร็วสายฟ้าแลบ ปานนี้ 

ความคิดเห็น