ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2563 14:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29
แบบอักษร

นายหัวหนุ่ม นั่งกอดอกพิงหัวเตียง เหยียดขาสบาย ๆ แต่สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ร่างบอบบางของเมียสาวที่นั่งเอามือขยุ้มชุดนอนกระโปรงเนื้อนิ่มที่ปกปิดมิดชิด  

           “เข้ามาใกล้ ๆ” พูดเสียงดังจนเกือบเป็นตะคอก 

           แก้มใส คลานเข้าไปใกล้ ๆ คุกเข่าอยู่ข้างคนตัวโต พยายามเก็บอาการสั่นน้อย ๆ ที่ควบคุมได้ยาก...ทำเป็นเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร 

           “ถอดสิ ..... ฉันอยากเห็นชัด ๆ” เลโอกวาดสายตามองทั่วเรือนร่างอย่างไม่เกรงใจ แววตาหยาบกระด้างไม่บ่งบอกความรู้สึก 

           แก้มใสสูดลมหายใจเข้าลึก  ขบเม้มริมฝีปากแน่น ข่มกลั้นความเจ็บปวดในใจ ไม่อยากแสดงออกมาให้ใครเห็น เพราะรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่เขาต้องการ ยิ่งหล่อนเจ็บปวดเท่าไหร่เขาก็คงสะใจเท่านั้น  สักวันเมื่อความจริงปรากฏอยากรู้นักว่า เขาจะรู้สึกผิดบ้างไหมนะ.......ว่าแต่จะมีวันนั้นหรือเปล่า หล่อนจะต้องหาความจริงเรื่องนี้ให้ได้ 

           นายหัวหนุ่มมองเห็นมือบางที่สั่นน้อย ๆ ค่อย ๆ ถอดชุดนอนออกทางศีรษะ ก่อนที่สรีระงดงามจะปรากฏแก่สายตา แต่หัวใจแกร่งต้องไหววูบ เมื่อเห็นร่องรอยเขียวช้ำตัดกับผิวขาวเนียนละเอียดกระจายอยู่ตามผิวเนื้อนวลละออ  เพราะวันนี้เขาเปิดไฟสว่างโร่  แน่นอนว่าร่องรอยพวกนั้นเกิดจากฝีมือของตัวเองไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิง เขาไม่ใช่ผู้ชายที่นิยมความรุนแรง และไม่เคยถึงขั้นทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายผู้หญิงมากมายขนาดนี้   

           “บ้าฉิบ....มัวชักช้า...ฉันหมดอารมณ์แล้ว” พ่อเลี้ยงหนุ่มสบถ แกล้งดุแก้มใสกลบเกลื่อนแล้วก็เลื่อนตัวลงนอนหันหลังให้ ซ่อนแววตารู้สึกผิด  นี่เขากำลังจะพ่ายแพ้ต่อคนที่ตัวเองตั้งป้อมรังเกียจเต็มทีแล้วสินะ 

           หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก รีบหยิบชุดนอนมาสวมใส่ก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้งที่หัวใจยังไม่หายสั่น หล่อนนอนหันหลังให้เขาเช่นกัน....เฮ้อ....รอดตัวไปอีกวัน  

           นายหัวหนุ่ม รออยู่นานจนคิดว่าคนข้าง ๆ หลับไปแล้ว จึงได้หันมาค่อย ๆ รั้งร่างบอบบางเข้ามากอดอยากจะปลอบโยนเหลือเกินแต่ความผิดของหล่อนก็ใหญ่หลวงนัก การกระทำของเขาจึงลักลั่น จะหวานก็หวานไม่ได้ ครั้นจะร้ายก็ร้ายไม่สุด  ชายหนุ่มซบหน้ากับเรือนผมหอมกรุ่น และหลับตามไปในที่สุด หารู้ไม่ว่าคนในอ้อมกอด ระบายยิ้มออกมาอย่างสุขใจ....แก้มใสไม่ได้รังเกียจอ้อมกอดอบอุ่นของเขา แค่หวาดกลัวบทรักตอนที่เขาโกรธเท่านั้น.....ต่อจากนี้คงต้องพยายามอย่าให้เขาโกรธเป็นดีที่สุด 

ความคิดเห็น