DIARY RI_Ley

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : = R E L A T I O N S H I 02 =

คำค้น : พีระ ท็อป มาเฟีย โชตะ18+ yaoi พีระ ปวริศร โบการ์ด คริสโตเฟอร์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 791

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2559 14:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
= R E L A T I O N S H I 02 =
แบบอักษร

จนตอนนี้ทั้งท็อปและพีระก็มาถึงที่บ้านเรียนร้อย แต่ก็ไม่มีใครได้ปริปากพูดอะไรเพราะตอนนี้พีระหลับไปเป็นที่เรียบร้อย ท็อปก็เข้ามานั่งเล่นเกมในห้องพีระเนี่ยละ ไม่รู้ว่าเอ็กทำไมถึงตามใจพีระยอมซื้อนู่นนี่ให้นักหนา 

 

 

 

 

"โว๊ยย!! ไม่มีสมาธิเล่น ฆ่าแม่งทิ้งเลยได้มั้ยว่ะเนี่ย!"ท็อปสบถออกมาอย่างหงุดหงิดที่ชำเลืองตาไปมองพีระก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ (กูคงบ้าไปแล้วแน่ๆ) ท็อปคิดในใจก่อนจะผละออกมาจากเกมหันมานั่งจ้องหน้าพีระนิ่ง

 

 

 

 

"หรือเพราะกูชอบมันว่ะ ไม่อ่ะไม่ๆๆๆ ประสาท!"ท็อปพูดว่าตัวเองก่อนจะก้มลงนอนเหมือนๆกับพีระ จนตอนนี้ประมาณห้าโมงครึ่งกว่าๆเข้าให้แล้วทั้งคู่ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา 

 

 

 

 

ซ่าา~ 

 

 

 

 

จนกระทั้งเสียงของสายฝนตกลงมากระทบกับหลังคาทำให้พีระงัวเงียตื่นขึ้นมามองไปรอบๆห้องก่อนจะเห็นว่าท็อปนอนหลับอยู่ข้างๆตัวนั่นแหละ พีระตกใจลุกขึ้นพรวดถอยกรูดไปจนเกือบจะตกเตียง พีระเดินลงมาจากเตียงก่อนจะจ้องหน้าของท็อปนิ่งๆยังสงสัยอยู่เลยว่าตัวเองมานอนได้ไงทั้งๆที่เมื่อไม่นานมานี้ยังเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะอยู่เลย ด้วยความสงสัยพี่ระเลยวิ่งลงไปข้างล่างเพื่อมองหากรินทร์ แต่ทว่าลงมากับเห็นแต่ความว่างเปล่าไม่เจอแม้แต่เงาของกรินทร์ พีระคิ้วขมวดจนติดกันเป็นปมก่อนจะยืนเท้าเอวอยู่แบบนั้นละ 

 

 

 

 

พรึบ!!

 

 

 

 

"ฮึบ! ลงมาทำไมเนี่ยครับ"เสียงของผู้หญิงดังขึ้นมาจากด้านหลังพร้อมกับแรงที่ช้อนตัวของพีระจากด้านหลังมาอุ้ม ร่างเล็กหันขวับกลับมามองทันทีก็เห็นว่าเป็น 'แม่' ของท็อปนั่นแหละพีระถึงไม่ได้ว่าอะไร คนในครอบครัวนี้ต้อนรับพีระอย่างดีทุกคนจะยกเว้นก็แต่ท็อปคนเดียวเนี่ยละ

 

 

 

 

 "ลงมาหาพี่กรินทร์"พีระบอกออกมานิ่งๆ ผู้เป็นแม่พยักหน้ากอ่นจะว่างพีระลงเหมือนเดิม พีระที่ไม่เห็นกรินทร์และก็ไม่ค่อยอยากจะพูดอะไรออกมาตอนนี้เลยวิ่งขึ้นห้องมาก็เห็นว่าท็อปนั่งกระดิกเท้าอยู่บนเตียงท่าทางหงุดหงิดไม่น้อยเลย พีระเห็นแบบนั้นเลยเดินอ้อมไปอีกทางแต่ก็ถูกท็อปกระชากแทนมาซะก่อน 

 

 

 

 

"ลงไปตอนไหน"ท็อปถามออกมาหน้ายุ่ง พีระพยายามเกะมือออกแต่ยิ่งพีระยิ่งเกะท็อปก็ยิ่งบีบแรงขึ้นอีกจนพีระถอนหายใจออกมาหยุดเกะมืออกมาเพราะคิดว่าไม่วำเร็จเลยเปลี่ยนหันมามองหน้าท็อปนิ่งๆแทน 

 

 

 

 

"เมื่อกี้ ปล่อย"พีระพูดออกมาติดรำคาญแต่ท็อปก็ยอมปล่อยมือดีๆ พีระลูบมือตัวเองป้อยๆท็อปก็มองอยู่แบบนั้นจนพีระตะเกียกตะกายมาอยู่บนเตียงได้ถึงเลิกมองแล้วล้มตัวลงนอนอีกรอบ

 

 

 

 

"แค่คืนเดียว เอาเวล่ไหนไปจัดนักหนา"ท็อปพูดกับตัวเองมาเบาๆเพราะเท่าที่มองไปรอบห้องปล้วของต่างถูกจัดมาเรียงซะเรียบร้อยทั้งเฟอร์นิเจอร์ เห้าอี้โต๊ะเรียน หนังสือ ของเล่นและอะไรอีกหลายๆอย่างอยู่เต็มห้องไปหมด ทั้งๆที่แต่ก่อนห้องเป็นสีโทนเรียบๆมีแต่ที่นอนที่ยังไม่ได้ใส่ผ้าปูอย่างเดียว พอหาเห็นในสภาพนี้ก็แลดูลกหูลกตา 

 

 

 

 

"เมื่อเช้ายังไม่ตอบเลย มึงไปไหนมา"ท็อปหันหน้ามามองพีระที่นั่งนับนิ้วอยู่บนเตียงแบบนั้นท็อปเลิกคิ้วขึ้นทันทีไม่รู้ว่าพีระลังทำอะไรอยู่

 

 

 

 

"ไปส่งคุณลุงขึ้นเครื่องเพราะท็อปตื่นช้าคุณลุงเลยไม่รอ"พีระพูดออกมาทั้งที่สายก็ก็ลังไม่ละออกมาจากนิ้วที่นับอยู่นั่น ปกติก็ไม่ได้รออยู่แล้ว ขิดถ้าไม่รอคงได้ตกเครื่องพอดีเพราะเอ็กก็รู้ว่าท็อปเป็นคนตื่นสายขนาดไหน 

 

 

 

 

"ชื่อกูน่ะ วันหลังหัดเรียกว่าพี่อย่ามาเรียกกูห้วนๆ"พูดพรางเอื้อมมือหน้าโยกหัวของพีระไปมาก่อนจะชะงักหยุดมือลง ภาพของพีระที่ส่ายหัวไปตามแรงโยกของท็อปโครตจะน่ารักเลยที่ไม่ขัดขืนถ้าปกติมีสติคงสะบัดออกไปแล้ว

 

 

 

 

"อืม"พีระตอบออกสั้นๆคำเดียวก่อนจะนับนิ้วต่อจรท็อปอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

 

 

 

 

 

"จะนับนิ้วทำไม"

 

 

 

 

"นับว่าจะถูกท็อปแกล้งอีกกี่วัน"คำพูดที่แสนใสซื่อของพีระทำให้ท็อปโครตจะอยากแกล้งเลย

 

 

 

 

"หึ! ตลอดชีวิตมึงอ่ะ"ท็อปเค้นเสียงออกมาในลำคอเอามือวางลงกับมือเล็กที่กำลังนับนิ้วอยู่จนต้องเป็นอันเลิกนับแลวหันหน้ามามองท็อปตาซื่อๆ "เรียกชื่อกูว่าท็อปเฉยๆอีกแล้วนะมึงอ่ะ สอนไม่จำ"

 

 

 

 

เพี๊ยะ! 

 

 

 

 

ท็อปตีมือของพีระเบาๆ แต่แรงของท็อปก็รู้อยู่ว่าแค่ผลักกับเด็กตัวแค่นี้ก็แทบจะปลิ้วแล้ว แล้วนับภาษาอะไรกับตี พีระเบะปากออกมาแกล้งจะทำเป็นร้องไห้ ยิ่งเพราะน้ำมามันคลอยิ่งทำให้พีระแทบจะร้องไห้จริงๆเข้าไปอีกถึงมันจะไม่เจ็บเลย แต่อย่างน้อยพีระก็อยากจะลองแกล้งท็อปดู 

 

 

 

 

"เฮ้ย! สัดกูขอโทษไม่เอาไม่ร้อง"ท็อปพูดออกมาลุกลี้ลุกลนเอามือไปปาดน้ำตาของพีระออกมาลวกๆแค่เห็นแบบนี้พีระก็ยิ้มล่าออกมาเพราะเห็นว่าตัวเองเหนือกว่าเห็นๆ 

 

 

 

 

"ท็อปแพ้"พีระขำออกมาท็อปชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรุ้ว่าเด็กมันแกล้งท็อปเอามือไปบีบจมูกพีระเบาๆก่อนจะปล่อยออกมาอย่างหมั่นเขี้ยวถ้าเป็นปกติมีเด็กร้องไห้ท็อปคงจะปล่อยและไม่สนใจแท้ แต่ทำไมกับพีระท็อปถึงอยากที่จะง้อ? อยากที่จะเล่นด้วย? อยากที่จะขอโทษ? ทำไมกับคนอื่นท็อปถึงเกลียดนักเกลียดหนา? แต่ทำไมไม่เป็นกับพีระ? ทำไมถึงดีกับเด็กคนนี้?

 

 

 

 

"ไปอาบน้ำไป จะได้ลงไปกินข้าว"ท็อปพูดไล่ให้พีระไปอาบน้ำ เด็กน้อยตรงหน้าก็พยักหน้าแต่โดยดีกระโดดลงเตียงหายเข้าไปในห้องน้ำ ท็อปเองก็ออกไปอาบน้ำในห้องตัวเองบ้าง ท็อปเองก็อยากรู้อะไรหลายๆอย่างเหมือกันเกี่ยวกับตัวของพีระว่าเป็นลูกของใคร มาจากไหน แต่คิดว่าถามไปคงไม่ตอบแน่ๆท็อปเลยเลือกที่จะไม่ถามรอให้พีระยอมเปิดปากบอกเองหรือโทรหาเอ็กเพื่อถามไปเลยทีเดียวให้มันจบๆไป 

 

 

 

 

ตอนนี้ทั้งคู่ก็อาบน้ำเสร็จแล้ว ท็อปที่เดินลงมาไม่เห็นพีระก็คิดได้อย่างเดียวเลยว่าพีระยังไม่ลงมาท็อปเลยวิ่งขึ้นไปหาพีระที่ห้องก็เห็นว่าพีระก้มควานหาอะไรสักอย่างเนี่ยละ คงไม่พ้นกับโทรศัพท์แหงๆ ท็อปคิดแบบนั้น

 

 

 

 

"หาอะไร"ท็อปถามออกมาแต่แล้วก็เป็นตามที่คิดไว่จริงๆว่าพีระถามหาโทรศัพท์ "อยู่ที่ห้องกู ชาร์ตแบตให้อยู่" ท็อปพูดออกมาเสียงเรียบพรางยืนกอดอกพิงกับขอบประตูอยู่ พีระเดินเข้าไปจะเปิดประตูห้องแต่ก็ได้แต่เขย่งนั่นแหละเพราะเปิดประตูไม่ถึง ท็อปส่ายหัวไปมาเอื่อมๆก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้ ท็อปเดินไปตรงมุมห้องที่มันเป็นปลั๊กไป พอเห็นว่าโทรศัพท์ของตัวเองชาร์ตแบตเต็มแล้วก็ถอบสายที่ชอบออกมาก่อนจะถือโทรศัพท์มาไว้ในมือ

 

 

 

 

"เมื่อวานลายโดเรม่อนวันนี้ริลัคคุมะ พรุ่งนี้ไม่หมีพูห์ไปเลยละ"ท็อปอดไม่ได้ที่จะพูดแขวะพีระออกมาที่เห็นลายชุดนอนมันเป็นรูกริลัคคุมะ ตามจริงพีระก็ไม่ได้เรื่องมากเรื่องชุดขนาดนั้นเอ็กซื้ออะไรให้ก็ใส่ๆไปไม่เคยบ่น "มีเจ้าหญิงด้วยมั้ยละมึง เอลซ่าเงี้ย ปล่อยมันไปปป"ท็อปพูดไปพรางทำท่าของเอลซ่าไปด้วยพีระมองก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมากับนิสัยแบบนัน้ของท็อปเห็นครั้งแรกไม่คิดว่าจะบ้าได้ถึงขนาดนี้ 

 

 

 

 

"ผมไม่เคยดู มีเจ้าหญิงเพราะคุณน้าเลือกให้"พีระตอนออกมาตามตรง ท็อปเองก็ขำออกมาตามๆกันจนมาถึงข้างล่างก็เห็นว่า 'ลาน่า' แม่ของท็อปนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารพลางดูหนังไปด้วย พอเห็นว่าลูกชายตัวเองเดินมาถึงได้หันมามองแล้วส่งยิ้มให้ 

 

 

 

 

"ทำไมไม่ใส่เจ้าหญิงล่ะพีระ ออกจะน่าร๊ากกก"ลาน่าพูดออกมาคิดทะเล้น โอเคตลกกันทั้งบ้านลาน่าอายุยี่สิบแปดเอง ผิดกับเอ็กที่จะสี่สิบอยู่แล้วลาน่าเลยนิสัยจะดูเด็กอยู่ตลอดเวลาทั้งขี้อ้อนขี้เล่นไปตามๆกันถ้าโดนขัดใจก็จะโวยวายเนี่ยละ 

 

 

 

 

"ผมใส่ไม่ได้ มันเป็นกระโปรง"พีระบอกออกมาตรงๆ พีระเองก็ยังพอแยกออกว่าอันไหนเป็นกระโปรงกางเกงไม่มีทางที่จะใส่ผิดถูกออกมาแน่นอน ลาน่ายู่ปากออกมาอย่างเอาแต่ใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อกินข้าวไปเงียบๆ ซะที่ไหน เสียงของละครที่ดังมาเรื่อยๆไม่ได้ช่วยทำให้เงียบเลยสักนิดแถมยังน่าปวดหัวอีกตั้งหาก ฉากตัวร้ายตบตีกับนางเอกแย่งพระเอก นางเอกก็ดีดี๊ร้องไห้ฮือๆ ยอมเสียสละไป ละครน้ำเน่าดีๆนี่เอง 

 

 

 

 

 

"ท็อป ออกไปจะนอนแล้ว"พีระบอกออกมาเสียงเรียบเช่นเคยเมื่อท็อปเดินเข้าห้องตามพีระมาเฉย ท็อปไหวไหล่ไปมาเป็นเชิงว่าไม่แคร์ เข้ามานั่งที่เตียงของพีระหน้าตาเฉย

 

 

 

 

"ก็นอนดิ ใครห้าม หมาหรอ?"ท็อปถามออกมาพรางมองไปรอบๆทัวทำให้ดูว่าใครเป็นคนพูด พีระถอนหายใจออกมาก่อนจะชี้ไปที่ท็อปได้โอกาศท็อปก็คว้ามือของร่างเล็กมาก่อนจะกดคว่ำลงแล้วกระชากมาก่อนจะขึ้นไปนั่งคล่อมไว้ จนตอนนี้กลายเป็นว่าพีระอยู่ใต้ร่างท็อปไปแล้ว พีระเองก็มิวายจะอยู่เฉยๆ ดิ้นอยู่แบบนั้นไปตลอดจนคิดว่าตัวเองไม่สามารถที่จะหลุดได้เลยหยุดดิ้นไปแล้วหันมาสบตาท็อปนิ่งๆแทน 

 

 

 

 

"ปล่อย"ร่างเล็กพูดออกมานิ่งๆแต่สายตากับดูคมกริบจ้องเข้าไปในตาของท็อปไม่หลบหนี ท็อปยิ้มอ่อนให้พร้อมกับสายหัวไปมา เป็นครั้งแรกที่ท็อปยิ้มออกมาอย่างเต็มใจและไม่เสแสร้งอะไร 

 

 

 

 

"ไหนบอกจะให้จูบ"ร่างเล็กคิ้วขมวดขึ้นมาทันทีว่าท็อปจะเอาอะไรกับพีระนักหนา โทรศํพท์ก็ไม่ได้ไปเอาให้ยังจะมาเอาของรางวัลอีก หึ้ย!!

 

 

 

 

"ท็อปไม่ได้เอาโทรศัพท์ให้ จะมาทวงอะไรทำไม"พีระพูดออกมาตามที่ตนเองคิด ท็อปไม่ได้อยากจะจูบหรอก แต่ถ้าได้ก็คงจะดีไม่น้อย ท็อปแค่อยากจะอยู่เฉยๆ ปล่อยตัวตามสบายไม่ต้องปิดบังอะไรเลยอยากจะมาเล่นกับเด็กคนนี้ให้มันหายเคลียดเท่านั้นเอง เพราะการที่ท็อปได้แกล้งพีระเนี่ยล่ะ สนุกกว่าการที่ไปไล่ยิงคนตั้งเยอะ และคิดว่าตัวเองคงได้ แกล้งเด็กน้อยตรงหน้านี้ไปตลอด 'ชีวิต' เค้าแน่ๆ

 

 

 

 

"วันนี้ถ้ากูไม่ช่วยมึงจะไม่ได้เค้าแกล้งจนหมดอากาศหายใจเลยรึไง?"ท็อปพูดออกมาอีกจนพีระแอบชะงักน้อยๆเบนหน้าหนีไม่ยอมสบตาท็อปพีระถอยหลังขึ้นมานั่งดีๆ ท็อปใช้มือยันกำแพงไว้กั้นไม่ให้พีระไม่ไหน จนตอนนี้ทั้งคู่ห่างกันได้ไม่กี่เซนเอง 

 

 

 

 

"แปปเดียวพอ ง่วงแล้ว"พีระพูดออกมาอีกเพื่อตัดปัญหา ท็อปพยักหน้ารับยิ้มก่อนจะค่อยโน้มหน้าเข้าไปเพื่อที่จะประกบริมฝีปากบางและไม่นานก็ประกบจูบกัน ท็อปข้มเม้มเบาๆพยายามที่จะแทรกลิ้นเข้าไปแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะพีระปิดปากตัวเองแน่น ท็อปยิ้มกริ่มขึ้นมาทันทีล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อของพีระก่อนจะใช้นิ้วบีบเล่นยอดอกสีชมพูขาวเนียนอย่างสนุก

 

 

 

 

"อ๊ะ!"พีระร้องออกมาท็อปใช้จังหวะนี้แทรกลิ้นเข้าไปตวัดหาความหวานในโพรงปากร่างเล็กดันทีก่อนจะพึงพอใจร้องครางออกมาใรลำคอบ้างตวัดลิ้นร้อนพันไปมากับลิ้นเล็กนั่นอย่างนึกสนุกโดยที่มือเองก็ไม่หยุดทำไปด้วย พีระทุบไหล่ของไปมาเพราะเริ่มหายใจไม่ออกแล้วท็อปที่กำลังสนุกก็ต้องหยุดกิจกรรมลงเพราะกลัวเด็กตรงหน้าจะขาดอากาศหายใจตายเพราะจูบเอาซะก่อน ท็อปผละออกมาให้พีระได้พักหายใจแล้วมาสนใจซอกคอขาวแทน ท็อปโน้มหน้าเข้าไปแต่ก็ต้องชะงักซะก่อนเมื่อคนคนเดินเปิดประตูเข้ามา 

 

 

 

 

แกร๊ก

 

 

 

 

"ท็อป... เฮ้ย!! นี่นายทำอะไรอยู่เนี่ยย"ร่างของ 'ข้าวปั้น' เดินเข้ามาในห้องของพีระก็แทบจะกรี๊ดลั่นบ้านที่เห็นคนที่ขึ้นชื่อว่า เกลียดเด็ก ที่สุดในจักรวาลมาอยู่ใกล้จนแทบจะสิงกันแบบนี้ ท็อปถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อารมณ์ขาดผึงทันทีที่มีคนมาขัดอารมณ์แบบนี้

 

 

 

 

"มึงมาทำไมว่ะ มีอะไรรีบบอกแล้วกลับไปเลย"ท็อปพูดออกมาทีเดียวจนจบ ขยับออกมาจาดตัวของพีระมานั่งดีๆ พีระได้โอกาศก็ขยับลงมานอน ไม่มีแรงจะมาวิ่งหนีเพราะความง่วงมันบดบังหมดแล้วตอนนี้ ข้าวปั้นเดินมานั่งที่พื้นเพราะถ้าไม่นั่งบนเตียงเดี๋ยวก็ได้โดนท็อปถีบส่งกลับมาให้ ข้าวปั้นเป็นผู้หญิงธรรมดาๆเหมือนคนทั่วไปเนี่ยละ แต่แค่จะทำตัวดูแมนๆเท่านั้นเอง และอีกอย่างคือ ข้าวปั้นรักท็อปมาโดยตลอด แต่เพราะว่าท็อปไม่เคยรักใครแบบผูกพันข้าวปั้นเลยคิดว่าไม่มีหวังและแอบชอบอยู่แบบนั้นละ 

 

 

 

 

 

" เอางานของปีที่แล้วมาให้ นายเล่นไม่มาแทบทั้งเทอมดันไม่ซ้ำชั้นอีก ผอ.เค้าให้ทำไอ้นี่ไปส่งเพื่อให้นายได้เลื่อนชั้น จ๊ะ! พ่อหนุ่มมาเฟียสุดวีไอพีเอ๊ย! หมั่นไส้"ข้าวปั้นพูดแขวะท็อปออกมาฉุดๆเพราะท็อปเป็นลูกมาเฟียใครเค้าก็กลัวตาย ท็อปไหวไหล่อย่างไม่แคร์รับเอกสารที่ข้าวปั้นยื่นให้ ปกติท็อปก็มาบ้างไม่มาบ้าง แต่พอเข้าเทอมสองท็อปก็แทบไม่ได้มาเลยเพราะมัวแต่บินไปนู่นไปนี่ จริงๆเอ็กจะให้ท็อปเลิกเรียนแล้วเพราะมันไร้สาระขัดเวลางาน แต่ท็อปเลือกที่จะเรียนเองเพราะไม่อยากอยู่บ้านมันทั้งวันเฉยๆ เอ็กเลยไม่คุยกับผอ.เนี่ยละ แต่มีหรือจะคุยดีๆ คงต้องมีขู่กับบ้างละ 

 

 

 

 

"แล้ว.. น้องคนนั้นอ่ะ"ข้าวปั้นชี้ไปที่พีระที่นอนตะแคงหนีไปทางอื่น ท็อปที่เห็นก็เลิอกคิ้วแล้วลุกไปดูพีระจับให้หงายหน้าขึ้นก็เห็นว่าพีระหลับไปแล้วปล่อยเค้าอารมณ์ค้างอยู่แบบนั้น แล้วใครมันจะไปช่วยเค้าละทีนี้ 

 

 

 

 

"หลับง่ายชิบหายเลยแม่ง! แต่คงง่วงจริงมั้งวันนี้หลับเป็นตาย"ท็อบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันมาสนใจข้าวปั้นต่อ 

 

 

 

 

"แล้วสรุปใครคะคุณท็อป เออชั่งมันเถอะ ไว้ค่อยถามต่อนี่มันก็ดึกล่ะยอมมาก็ถือว่าคุ้มค่าแรงแล้วมั้ยคะ ไปละนะบายๆ"พูดจบร่างระหงสาวตระหง่านก็เดินออกมาจากห้องไป 

 

 

 

 

แกร๊ก 

 

ปัง!

 

 

 

 

"กรี๊ดด ดีจังเลยที่มาเอง ได้เจอท็อปด้วย แต่.. น้องคนนั้นเมื่อกี้"ข้าวปั้นหลังจากที่ออกมาก็กรี๊ดเบาๆไล่หลังแต่ก็หุบยิ้มลงเมื่อนึกถึงภาพของพีระกับท็อปเมื่อกี้ที่เค้าเข้ามา ไม่สิ.. ต้องเรียกว่าแอบดูตั้งแต่ต้นแล้ว แล้วข้าวปั้นก็พอดูออกเลยด้วยว่าท็อปไม่ได้เกลียดเด็กคนนั้น แถมยังดูรักมากซะด้วย  "จะให้เค้ารู้ว่าเรารักต้องเอาตัวก้างออกก่อนใช่มั้ยทีนี้" พูดพรางนึกถึงหน้าของพีระไปก็ยิ่งแค้น ข้าวปั้นเดินลงบันไดลงแล้วขับรถกลับบ้านโดยที่ไม่ลืมยกมือไหว้ลาน่าก่อนกลับ 

 

 

 

 

ทางด้านของท็อป ตอนนี้ก็ลงไปปิดไปห้องแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงกับพีระ เพราะตเียงมันกว้างเลยนอนได้สองคนสบายๆ ท็อปเองก็คิดว่าจะย้ายให้พีระไปอยู่ห้องของเค้าเนี่ยละ แต่พอนึกถึงข้าวของต่างๆต้องขนไปขนกลับท็อปเลยเลือกที่จะมาหาเองดีกว่า 

 

 

 

 

ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก...

 

 

 

 

"อย่าทำให้กูหวั่นไหวนักนะมึง..."

 

 

 

 

 

=-=-==-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=- 

 

 

Yess!!!! 

ในที่สุดไรก็ผ่านจากการสอบ กูวตื่นเต้นมาก ข้อสอบไม่ใช่ง่ายๆแต่ไรก็ยังรอดทำมาได้ 

ขอบคุณทุกๆเม้นที่เม้น ติ ชม นะคะ จะปรับปรุงแน่นอน จะแต่งเร่อยๆนะค่ะ รักทุกๆคนเลยน้าา 

ยังไงก็เม้นกันด้วยนะฮะ รักนะจ๊ะ จุ๊บบบบ

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น