ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2563 09:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9
แบบอักษร

      “อร๊าย.........ไอ้บ้า ไอ้ลามก”ใบหม่อนเต้นเร่า ๆ แต่เขาหันหลังกลับเข้าห้องไปแล้ว ไม่อยู่รอให้หล่อนด่าซ้ำ ใบหม่อนจำใจต้องลากกระเป๋าตามเข้าไปในห้อง เพราะหล่อนก็อยากอาบน้ำ ล้างเครื่องสำอางหนา ๆ ที่ โบกเอาไว้เต็มทน 

 

            หญิงสาวเข้าไปในห้องที่เปิดหน้าต่างโล่งทุกบาน  มีม่านสีขาวบาง ๆ พรางตาทับไปบนมุ้งลวดอีกที  หล่อนเห็นขาของนายตะวัน อยู่หลังฉากบัง อยู่ ๆ ผ้าขนหนูก็ร่วงลงไปกองกับผืน ....อึ้ย ! ....หญิงสาวขนลุก 

            “นี่เธอ จะอาบน้ำก็รีบไป ยืนส่องอยู่นั่นแหละ ยัยโรคจิตเอ้ย...” ตะวันตะโกนมาจากหลังฉากกั้น 

 

            ใบหม่อนขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง หล่อนรีบค้นของในกระเป๋าเข้าไปอาบน้ำ ยังดีนะที่มีน้ำอุ่นให้อาบ ไม่อย่างนั้นคงได้หนาวตาย หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำอยู่นาน ออกมาอีกที อีตาบ้า นอนหลับแผ่เต็มเตียงไปแล้ว หญิงสาวค้นหาหมอนกับผ้าห่มในตู้ จัดการเอามาปูนอนข้างเตียง ป่วยการจะปลุกนายนั่นขึ้นมาทะเลาะด้วย และก็คงจะไม่ต้องถามหาความเป็นสุภาพบุรุษกับคนเถื่อนอย่างเขา  ขอนอนเอาแรงก่อนก็แล้วกัน แล้วค่อยตื่นมาชำระสะสางทีหลัง 

            ตะวันนอนหลับสนิทแค่สองสามชั่วโมง เขาก็สามารถตื่นขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า ตามประสาคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ ชายหนุ่มลุกขึ้นบิดเนื้อตัว ไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะลงจากเตียง แต่ก็ต้องชะงัก ชักเท้ากลับ เกือบไป ยัยเด็กบ้า มานอนอะไรตรงนี้ เขาไม่เหยียบให้ก็บุญแล้ว 

 

            ชายหนุ่มก้มมองใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอาง  ยามที่เจ้าหล่อนหลับใหลดูไร้พิษสง หล่อนดูน่าทะนุถนอม ต่างจากคนเมื่อวานลิบลับ ขนาดครั้งแรกที่เจอกันในผับเขายังคิดว่าหล่อนเป็นผู้หญิงอย่างว่าเลย ไม่คิดว่าจู่ ๆ ต้องรับหล่อนมาเป็นเมีย เมียที่พ่อตาห้ามแตะต้องเสียด้วย 

 

            “นี่เธอ....ใบหม่อน...ตื่นได้แล้ว” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเขย่าตัว 

       “อื้อ......ขออีกแป๊บ” ใบหม่อนพลิกตัวหนี ซุกหน้ากับหมอน 

            “ดี..ไม่ตื่นงั้นปล้ำเลยก็แล้วกัน” ตะวันแกล้งลากผ้านวม ลงไปนอนทับทั้งตัว เขาไม่กล้าสัมผัสเนื้อตัวตรง ๆ เหมือนกัน 

            “โอ้ย.......ไอ้บ้า...ทับมาได้..” ใบหม่อนดิ้นขลุกขลัก  ส่วนคนตัวโตข้างบนหัวเราะร่า อย่างเป็นต่อ 

            “ถ้าไม่ตื่น ก็นอนต่อแบบนี้แหละเลือกเอา” 

            “ตื่นแล้ว ออกไปนะ ไอ้หมีควาย” ใบหม่อนช่างสรรหา สิงสาราสัตว์ มาเรียกแทนสามีตัวเอง 

            “เอ้า....งั้นก็รีบลุกขึ้นมาทำหน้าที่เมียซะ” ตะวันยอมลุกขึ้น ปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ 

            “ทำอะไร อย่ามาทะลึ่งนะ” ใบหม่อนเผลอเอามือกอดอก อย่างต้องการปกป้องตัวเอง จ้องมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ 

            “อะไรของเธอ...สมองน่ะ..คิดแต่เรื่องใต้สะดือเท่านั้นใช่ไหม” ตะวันเอานิ้วชี้จิ้มแรง ๆ ไปที่กลางหน้าผากของยัยเด็กดื้อ 

            “ก็นายจะให้ทำอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่....” ใบหม่อนถียงไม่ลดละ 

            “ฉันหมายถึงให้ไปหุงหาอาหาร...เธอน่ะเป็นเมียชาวไร่นะ ไม่ใช่เมียมหาเศรษฐีถึงจะได้นั่งกินนอนกิน ไม่ทำอะไรเลย” 

            “ไม่มีแม่ครัวหรือไง ทำไมฉันต้องทำ” หญิงสาวหน้าง้ำ ขัดใจ 

            “ไม่มีใครเขาว่างมารับใช้เธอหรอกนะ ทุกคนที่นี่มีงานต้องทำ โน่น ป่านนี้เข้าไร่กันหมดแล้ว หรือเธอจะไปทำไร่แทนฉันเอาไหม  ฉันจะได้ทำกับข้าวให้กิน” ตะวันแจกแจงหน้าที่และก็เป็นการข่มขู่กลาย ๆ 

            “ก็ได้ ถอยไปสิ” ใบหม่อนคิดสะระตะแล้ว ทำกับข้าวน่าจะง่ายกว่า 

            “ก็แค่นั้นแหละ...จะได้ไม่ต้องเหนื่อย” ตะวันนึกกระหยิ่มใจ เดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว 

            ใบหม่อนเก็บหมอนเก็บผ้าห่มเข้าที่เรียบร้อย ส่วนบนเตียงน่ะเหรอ ใครนอนก็เก็บกันเอาเอง 

  

            หญิงสาว ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าตู้เย็น ไม่รู้จะทำอะไรดี หลังจากที่พยายามหุงข้าวเสร็จไปแล้ว รอเวลาให้มันสุกเท่านั้น ยังดีที่ไม่ต้องถึงขนาดก่อไฟหุงข้าว 

            หญิงสาวตัดสินใจหยิบไข่ไก่มาสามฟอง ต้มน่าจะเวิร์คสุด ซีอิ๊วขาวเทใส่ถ้วยใบเล็ก เท่านี้ก็เรียบร้อย 

 

            ตะวันเตรียมตัวออกไปทำงาน เขานั่งจิบกาแฟหอม ๆ ของในไร่ที่เป็นสินค้าส่งออก ไปสร้างชื่อเสียงในต่างแดน เขานั่งรออาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่  ที่ระเบียงหน้าบ้าน 

            ใบหม่อนเดินถือถาดใบใหญ่ ครอบไว้ด้วยฝาชี วางกระแทกตรงหน้าชายหนุ่ม ที่ทำตัวอย่างกับเจ้านายก็ไม่ปาน นี่หล่อนจะต้องป้อนให้ด้วยไหมเนี่ย 

            “สาบานนะว่าคนอายุยี่สิบทำกับข้าว” ตะวันเปิดฝาชีขึ้นมา ทั้งที่ทำใจไว้แล้วว่าคงไม่ได้เรื่อง ชายหนุ่มมองหญิงสาว ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าแสดงออกถึงการดูแคลนอย่างโจ่งแจ้ง 

ความคิดเห็น