ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8
แบบอักษร

       ตะวันขับรถมาเรื่อย ๆ ทำเหมือนคนข้าง ๆ ไม่มีตัวตน  ส่วนใบหม่อนก็นั่งเชิด คอแข็งจนเมื่อยแล้วเมื่อยอีก นายหมาบ้าก็ยังเงียบ จะเล่นสงครามประสาทกันหรือยังไง 

            ใบหม่อนกดเลือกเพลงจังหวะมันส์ ๆ จากเครื่องเสียงหน้ารถยนต์ แล้วก็โยกตัวตามเพลง เหมือนไม่เดือดร้อนสักนิดว่าถูกจับแต่งงานส่งให้มาอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าอย่างกะทันหัน แถมไอ้กระโปรงหนังของหล่อนก็ยังร่นขึ้นมาจนแทบจะปิดอะไรต่อมิอะไรไม่มิดอยู่แล้ว ชายหนุ่มจอดรถข้างทางแล้วเอื้อมมือหยิบผ้าแพรผืนเล็กที่เบาะหลัง ปาไปให้ใบหม่อน 

            “คลุมซะ อุจาดตา...” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม 

            “....ฮึ....”หญิงสาวรับมาคลุมตักมิดชิด ความจริงหล่อนลืมเสียสนิท ตั้งใจจะเปิดเพลงกวนประสาทเขาแค่นั้น....เชอะ. ..ทำเป็นทนไม่ได้ 

            ตะวันกระชากรถออกไปอย่างหัวเสีย ยัยเด็กบ้า คอยดูเหอะ ฉันจะเอาคืนให้เข็ด... เขาคิดบางอย่างขึ้นมาได้ เลี้ยวรถเข้าปั๊ม ทำธุระส่วนตัวเสร็จ จัดการโทรหาคนงานที่บ้าน สั่งงานบางอย่างแล้วก็กลับมาขึ้นรถ คราวนี้ ตะวันนั่งขับรถ อมยิ้มอยู่คนเดียว ปลื้มอกปลื้มใจกับแผนการที่เตรียมไว้รอรับผู้หญิงนิสัยเสีย.... 

          

             ตะวันขับรถมาบ้านที่ดอยแม่สลอง ส่วนยัยตัวแสบหลับปุ๋ย ซุกผ้าแพรอย่างสบายอารมณ์ 

            “นี่เธอ ตื่นได้แล้ว” ชายหนุ่มเขย่าเรียกคนข้าง ๆ 

            ใบหม่อนงัวเงียตื่นขึ้นมา  มองไปรอบตัวแบบงง ๆ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เขากำลังเปิดประตูรถ แล้วค้นๆ อะไรบางอย่างก่อนจะถือกระเป๋าของตัวเอง เดินขึ้นบ้านไม้ชั้นเดียวหลังกะทัดรัด ปลูกแบบยกพื้นสูง มีระเบียงกว้างน่ารักไปอีกแบบ นี่คงเป็นเรือนหอของใบหม่อนสินะ หญิงสาวคิด แต่สามีของหล่อนน่ะสิ คนอะไรช่างไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษสักนิด 

 

            “นายตะวัน... กระเป๋าฉันล่ะ” ใบหม่อนตะโกนเรียก หวังว่าคนตัวโต จะกลับมายกกระเป๋าเข้าบ้านให้ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะกลับออกมา...เฮ้อ...ใบหม่อนไม่อยากหวังลม ๆ แล้ง ๆ หล่อนพยายามยกและลากอย่างทุลักทุเล กว่าจะเอากระเป๋าใบใหญ่นั้นขึ้นมาบนบ้านได้ แล้วก็ต้องมายืนคว้างอยู่กลางห้อง  ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะเข้าไปใช้ห้องไหน แต่มันมีแค่ห้องเดียวที่ประตูเปิดแง้มอยู่ ที่เหลือเป็นห้องโล่ง ๆ มีโต๊ะทำงานตั้งอยู่มุมหนึ่ง แล้วก็เก้าอี้ไม้พักผ่อน แค่นั้น แต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน 

 

            ระหว่างที่ใบหม่อนยืนลังเลอยู่นั้น นายตัวโตก็เปิดประตูออกมา นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว กับผ้าขนหนูผืนเล็กที่กำลังใช้เช็ดผมที่เปียกแบบลวก ๆ หญิงสาวถึงกับตาค้าง นึกถึงอชิ ที่เรียกนายคนนี้ว่าหนุ่มกล้ามแน่น ถ้ามาเห็นตอนนี้คงจะกรี๊ดสลบ เพราะไม่เพียงแต่กล้ามแน่นๆ ซิกแพคยังขึ้นชัดเป๊ะ กล้ามเนื้อล้วน ๆ ไม่รวมไขมัน โอ้ย...นมชมพูนั่นอีก ความคิดใบหม่อนกระเจิดกระเจิง สงสัยเป็นเพราะคบหาอยู่กับอชิ ถึงได้ชอบคิดซุกซนกับเรือนร่างผู้ชายพอกัน 

 

            “มองอยู่นั่นแหละ เข้ามาสิ” ตะวันตะคอก กลบเกลื่อนที่ใบหม่อนยืนสำรวจเรือนร่างของเขาตาค้าง ผู้หญิงบ้าอะไร น่าไม่อายยืนจ้องผู้ชายอยู่ได้ 

            “มีห้องเดียวเหรอ” ใบหม่อนถามทั้งที่ก็เห็นอยู่แล้ว 

            “ก็ใช่น่ะสิ หรือเธอจะอยู่ข้างนอกก็ตามใจ” 

            “นายนั่นแหละ ต้องไปนอนข้างนอก สุภาพบุรุษ น่ะรู้จักไหม” 

            “ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วย นี่มันบ้านฉัน” ตะวันโต้เดือด 

            “แต่ฉันเป็นผู้หญิง” ใบหม่อนขึ้นเสียง ไม่ลดละ 

            “แล้วยังไง รู้แล้วว่าเป็นผู้หญิง แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีอารมณ์จะทำอะไรกับเธอหรอกนะ ไม่ต้องเรียกร้อง เหนื่อยจะตายชัก” 

ความคิดเห็น