ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6
แบบอักษร

 

“ใบหม่อน !” นายเดชาโกรธจัด ชื่อเสียงป่นปี้ก็คราวนี้ เขาให้สาวใช้ไปตามลูกสาวลงมาพูดกันให้รู้เรื่อง 

“คุณหนูยังไม่กลับค่ะ” สาวใช้ลงมารายงาน 

“คุณคะ ใจเย็นก่อนค่ะ บางทีอาจจะติดธุระอยู่ที่โรงพักก็ได้นะคะ หรือไม่ก็...อาจจะไปค้างบ้านใคร” มาริสาปลอบให้สามีใจเย็นลง แต่เหมือนเติมเชื้อไฟ ยังไงก็ไม่รู้ 

  

“คุณหนูมาแล้วค่ะ” สาวใช้เข้ามารายงาน 

นายเดชาเดินไปดักรอลูกสาวที่หน้าบันไดก่อนที่เจ้าตัวดีจะหนีขึ้นห้อง 

“คุณพ่อ....” ใบหม่อนตกใจ ไม่คิดว่าผู้เป็นพ่อจะมาดักรอได้พอดิบพอดีอย่างนี้ 

“ยังจำได้อีกรึ ว่าฉันเป็นพ่อแก” นายเดชาตวาดเสียงดังลั่น ทุกคนหลบเข้าที่ คอยเงี่ยหูฟังอยู่ห่าง ๆ 

“คุณพ่อหมายความว่ายังไงคะ” ใบหม่อนเสียงแข็งขึ้นมาทันที ด้วยตะกอนในใจ ที่ถูกกวนให้ขุ่นขึ้นมา 

“ฉันเพิ่งจะบอกกับแกเมื่อวานนี้  แล้วนี่อะไร ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง แกก็ออกไปก่อเรื่องอีกแล้ว” 

“หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ” 

“ไม่ผิดเหรอ ข่าวลงกระหึ่มทั้งโซเชียล หน้าแกขึ้นหราเลย แบบนี้จะให้ฉันเอาปี๊บคลุมหัวหรือไง” 

“มันไม่จริงนะคะ หนูไม่ได้มั่วยา ตรวจฉี่ก็ไม่เจอ คุณพ่อไปถามตำรวจได้เลย” ใบหม่อนกล้าท้าบิดา เพราะมันเป็นความจริง 

“ใบหม่อน ฉันสู้อุตส่าห์ทำงานงก ๆ ทุกวันนี้เพื่อให้แกได้เรียนหนังสือดี ๆ มีชีวิตที่สุขสบาย ทำไมแกถึงไม่สำนึกเอาไว้บ้าง” นายเดชาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ 

“ถ้าลำบากนัก หนูเลิกเรียนหนังสือก็ได้ค่ะ คุณพ่อจะได้ไม่ต้องทำงานงก ๆ เพราะหนูอีก” ใบหม่อนพูดออกไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เพราะบิดาไม่ยอมฟังหล่อนเอาเสียเลย 

....เพี๊ยะ !... สิ้นคำพูดอวดดีนั้น นายเดชาถึงกับสติแตก  สะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าของลูกสาวจนหันไปตามแรงอารมณ์โกรธของผู้เป็นพ่อ 

“ดี ! ในเมื่อไม่อยากเรียน ก็ไม่ต้องเรียน ฉันจะให้แกแต่งงาน  เผื่อผัวแกจะช่วยดัดสันดานแกได้ดีกว่าฉัน” นายเดชาถึงกับเหนื่อยหอบ เมื่อพูดจบ 

“คุณพ่อ!...” ใบหม่อนตะลึง ตาเบิกกว้าง นอกจากเสียใจที่โดนบิดาตบหน้าแล้ว หล่อนยังแทบช็อคกับเรื่องที่บิดา ประกาศกร้าว 

            ตะวันเตรียมตัวจะกลับเชียงราย เขาพักอยู่กับผู้กองหนุ่ม ซึ่งเมื่อคืนได้ข่าวว่าไปตรวจสถานบันเทิงยังไม่กลับ เขาจึงไลน์ไปบอกเพื่อนจะได้ไม่ต้องห่วง เที่ยวนี้เขาขับรถมาเอง เพราะต้องการซื้อของหลายอย่างกลับไปด้วย  แต่ต้องแปลกใจเมื่อได้รับโทรศัพท์จากอาเดชา ขอให้ไปพบที่บ้านด่วน ชายหนุ่มรับคำ แล้วรีบออกไปเลย 

            “สวัสดีครับ คุณอา มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” ชายหนุ่มถามด้วยความเคารพผู้สูงวัยกว่า 

            “อามีเรื่องขอร้อง  แต่หลานฟังดูก่อนนะ ไม่จำเป็นต้องตกลงก็ได้ อาสัญญาว่าจะไม่โกรธ เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต” นายเดชาเอ่ยปากอย่างอึดอัดใจ 

            “เรื่องอะไรหรือครับ คุณอาบอกมาเถอะไม่ต้องเกรงใจ” 

            “ตะวัน เห็นข่าวเมื่อเช้าหรือยัง” นายเดชา เลียบเคียงถาม 

            “ยังครับ พอดีเมื่อเช้ายุ่ง ๆ กำลังเตรียมของจะกลับเชียงราย” 

            “อาขอพูดตรง ๆ เลยนะ ตะวันช่วยรับใบหม่อนไปเป็นเมียได้ไหม” นายเดชา ตัดสินใจ ไม่อยากอ้อมค้อมอีกต่อไป 

            “อะ....อะไรนะครับคุณอา” ตะวันประหลาดใจ งงยิ่งกว่าไก่ตาแตกเท่าที่คะเนดูแล้ว ใบหม่อนยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ แต่คงต้องเป็นเรื่องสำคัญมาก ๆ ไม่อย่างนั้นใครจะยัดเยียด ลูกสาวให้แต่งงานทั้งที่ยังเรียนไม่จบ 

            “อาไม่บังคับหรอกนะ อย่างที่บอก ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต” นายเดชาไม่เร่งเร้า เว้นจังหวะให้ชายหนุ่มได้คิด 

 

            “ตกลงครับ ถึงคุณอาจะให้ผมทำมากกว่านี้ผมก็ทำให้ได้ครับ” ตะวันตอบด้วยความสำนึกบุญคุณแต่หนหลัง 

            “แต่อามีข้อแม้นะ” 

            “ว่ามาเลยครับคุณอา” 

            “ใบหม่อนเป็นลูกสาวที่อารักมากที่สุด ที่ให้ไปเนี่ย ขอแค่ให้ไปดัดนิสัย ได้เรียนรู้ชีวิตจริงบ้าง เผื่อจะได้คิด แล้วค่อยกลับมาเรียนต่อ สักปีหนึ่งพอไหมสำหรับการทำให้ลูกสาวของอา เป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง  ทีแรกอาก็คิดจะส่งไปเรียนเมืองนอกอยู่เหมือนกัน แต่ก็กลัวว่าจะเตลิดไปกันใหญ่” นายเดชาเอ่ยอย่างอ่อนใจ 

 

            “คุณอาหมายความว่าน้องใบหม่อนจะอยู่ในฐานะเมียแต่ในนามใช่ไหมครับ”ชายหนุ่มเริ่มกระจ่าง รู้สึกโล่งใจมากกว่า 

            “ใช่ อา จะให้ใบหม่อนไปในฐานะเมีย แต่ไม่ใช่เมีย หวังว่าหลานคงจะเข้าใจนะ อาไว้ใจเธอได้ใช่ไหมตะวัน” นายเดชาถามย้ำ 

           “ครับคุณอา ผมจะพยายามดูแลน้องให้ดีที่สุด” ตะวันให้คำมั่น 

      “ขอบใจ” นายเดชาคิดว่าเขามองคนไม่ผิด ความจริงเขาคิดอยากได้ตะวันเป็นลูกเขยอยู่แล้ว เพราะรู้จักนิสัยใจคอดี เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้ 

  

            ใบหม่อนนั่งจมอยู่ในความคิดของตัวเองมานานเป็นชั่วโมง  ไม่มีน้ำตาสักหยดจากดวงตาที่แห้งผาก ไม่คิดว่าพ่อจะเกลียด และต้องการผลักไสหล่อนออกไปให้พ้นจากครอบครัวใหม่ ถึงเพียงนี้  ใบหม่อนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ตัดสินใจแน่วแน่ ในเมื่อพ่ออยากให้หล่อนไป หล่อนก็จะไป ไปตายเอาดาบหน้า 

 

            “คุณใบหม่อนคะ...คุณใบหม่อน” สาวใช้ขึ้นมาตามหญิงสาวตามคำสั่งของนายเดชา 

            “มีอะไร” 

            “คุณท่านให้มาตาม นายอำเภอมาแล้วค่ะ” 

            “เดี๋ยวฉันลงไป” 

ความคิดเห็น