ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21
แบบอักษร

“มะ...ไม่ใช่อย่างที่คุณเกวคิดนะครับ” รีบปฏิเสธพร้อมโบกไม้โบกมือพัลวัน ผิดกับคนที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ที่เก้าอี้ ....ช่างไม่รู้สึกรู้สมอะไรบ้างเลย...หน้าด้านจริง ๆ .... 

“เอ่อ...ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษพวกคุณ...ทะเล่อทะล่าเข้ามาไม่ดูตาม้าตาเรือ” เกวลินอ้อมแอ้มตอบ หน้าตาร้อนซู่ขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ มือไม้เกะกะไปหมด ...เออหนอ...ยัยเกว..นี่หล่อนกำลังอายแทนพวกเขาหรือไง 

“ไปกันใหญ่แล้ว คุณเกว...พอดีผมสะดุดขาเก้าอี้ก็เลย....อย่างที่คุณเห็น” ภีมวัจน์ พยายามอธิบาย  

“ค่ะ...เข้าใจผิดก็เข้าใจผิด ไปทานข้าวกันดีกว่าค่ะ” เกวลินตัดบท หล่อนก็ไม่ได้อยากพูดเรื่องอันน่ากระอักกระอ่วนแบบนี้ ไม่ใช่ว่าหล่อนรังเกียจหรือไม่ยอมรับความรักในรูปแบบนี้ แต่ประเด็นคือ...หล่อนดันเข้ามาเห็นฉากเด็ดเข้าเต็มตานี่สิ......เฮ้อ......ทีนี้จะยังไงต่อล่ะเนี่ย........ 

 

“อร่อยมาก คุณเกว” ภีมวัจน์ พูดหลังจากยกผ้าขึ้นซับมุมปากเบา ๆ นิ้วเรียวยาว ปลายนิ้วก้อยอ่อนช้อยแตกแถวออกมานิดหน่อย กิริยางดงามแช่มช้อยเกินบุรุษเพศ 

“ขอบคุณที่ชมค่ะ” เกวลินเผลอจ้องมองหนุ่มหล่อตรงหน้าไม่วางตา ที่เห็นอากัปกิริยาละเมียดละไมของเลขาหนุ่ม...ไม่ใช่สิ อาจจะเป็นเลขาสาวก็ได้ 

อนาวิน กระแอมเบา ๆ ก่อนจะถามหาของหวาน 

“วันนี้เป็นแตงโมหวานฉ่ำ เย็นเจี๊ยบค่ะ” หญิงสาวภูมิใจนำเสนอ เพราะที่นี่กลางวันอากาศค่อนข้างร้อน หล่อนจึงจัดอาหารให้เข้ากับดินฟ้าอากาศ 

“แต่ผมเห็นคุณอบขนมกับเจ้าครกไม่ใช่เหรอ” เขาทวงเจ้าหล่อนกลาย ๆ แถมสายตายังจับนิ่งอยู่ที่คัพเค้กถ้วยใหญ่สองถ้วย เหมือนอย่างกับจะช่วยเตือนความจำ 

“อ๋อ...คัพเค้ก” พอเห็นสายตาของเขา ก็นึกถึงเรื่องบนเตียง เมื่อเช้านี้ ที่โดนถึงเนื้อถึงตัว พลันหน้าตาก็เห่อร้อนขึ้นมาอีก ป่านนี้คงจะแดงแจ๋ไปแล้วล่ะ เพราะเห็นอนาวินอมยิ้ม แววตาเต้นระริก ส่วนภีมวัจน์ได้แต่มองมางง ๆ ......ไม่รู้ความนัยของทั้งคู่ 

“งั้นรอเดี๋ยวนะคะ ทีแรกฉันคิดว่าจะจัดให้ตอนบ่าย พร้อมกับน้ำชา” เกวลิน รีบลุกไปจัดมาให้ ไม่นาน หญิงสาวก็เดินกลับมาพร้อมกับ ถาดเล็ก ๆ ที่จัดเรียง คัพเค้กสตรอเบอรี่ กับ คัพเค้กชาเขียวหน้าถั่วแดง มาวางบนโต๊ะ 

“โอ้โห...ทำเองทั้งหมดเลยหรือครับ คุณเกว”  

” ค่ะ ได้นายครกเป็นลูกมือ”  

“เลิศค่ะ....ปรบมือให้รัว ๆ เลยค่ะ” ภีมวัจน์ยิ้มร่า ยกมือขึ้นทำท่าปรบมือประดิษฐ์ รัว ๆ เผลอหลุดมาดหนุ่มหล่อไปชั่วขณะ เพราะเขาชื่นชอบขนมประเภทนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนเด็กอยากลองทำ อยากใส่ผ้ากันเปื้อนสวย ๆ หมวกคลุมผมน่ารัก ๆ แต่ที่บ้านไม่สนับสนุน คัดค้านหัวชนฝา ตั้งแต่เห็นเด็กชายแต่งตัวเตรียมทำขนมแล้ว เขาจึงต้องเก็บงำความชอบเอาไว้กับตัว  

“นายภีม ไม่เห็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้น” คนเป็นนายติง ไม่คิดว่าภีมวัจน์ จะหลุดมาดง่าย ๆ ปกติเขาจะแอ๊บแมนตลอด น้อยคนนักที่จะได้เห็นตัวตนของหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ 

“ก็มันถูกใจนี่คะ...เอ่อ...ครับ” ดูเหมือนคุณเลขาจะเพิ่งรู้สึกตัว  

“ตามสบายนะคะ คุณภีม เป็นตัวของตัวเองดีกว่า เกว ไม่ถือหรอกค่ะ” เกวลินส่งยิ้มในแบบที่คิดว่าจริงใจที่สุดไปให้  

“เอ่อ..ขอบคุณครับ....คุณเกว” ภีมวัจน์ทำหน้าปั้นยาก แต่เมื่อเห็นความจริงใจที่ส่งมาก็คิดว่าดีเหมือนกันที่จะมีใครอีกคนที่อยู่ด้วยแล้ว ไม่ต้องแอ๊บให้เหนื่อย ...หึ..หึ...เพื่อนสาว.... 

“ว่าแต่ คุณภีมไม่โกรธ เกวหรือคะ ที่เกว........” ไหน ๆ ก็ไหน ๆ หญิงสาวก็อยากจะเคลียร์ใจกันให้เรียบร้อย 

“คุณเกว ทำไมหรือครับ” ภีมวัจน์กลับมา กทม. (กะเทยแอ๊บแมน)  

“ก็เกว ทำเหมือนกับมาแย่ง....ความรัก....” หญิงสาวพูดเสียงเบา ทำราวกับว่าหากพูดดังไปมันจะกระทบกระเทือนจิตใจของคนฟัง 

“...แค่ก.....แค่ก...” อนาวินถึงกับสำลักน้ำ กระอักกระไอ....นี่หล่อนช่างคิดไปได้ 

 

ภีมวัจน์ ถึงบางอ้อ นึกสนุก บางทีชีวิตของเจ้านายหนุ่ม อาจจะมีชีวิตชีวา กระชุ่มกระชวยขึ้นมาก็คราวนี้ จึงไม่คิดจะแก้ไขให้ความกระจ่างอะไรทั้งนั้น นอกจาก 

“ไม่เป็นไรครับ อย่าคิดมาก ผมเข้าใจ” พูดพร้อมกับบีบมือของอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างต้องการปลอบใจ  

เกวลิน ก็ยังรู้สึกไม่เคลียร์เหมือนเดิม แต่ก็ยังดีที่คุณเลขาไม่ออกอาการฟาดงวงฟาดงาหึงหวงเอากับหล่อน โทษฐานที่บังอาจก้าวเข้ามาเป็นมารหัวใจ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกถึงความเป็นมิตร 

“ฉันจะเข้าไปดูสวนทุเรียน นายจะไปด้วยกันไหม” อนาวินพูดกับเลขา พลางส่งสายตาเชิงบังคับ ต้องการจะแยกเขาออกจากเกวลิน เพราะดูเหมือนว่า จะพากันคิดเลอะเทอะไปกันใหญ่ แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งที่เขาทำนั้น ยิ่งทำให้หญิงสาวเพิ่มความคลางแคลงใจเข้าไปอีก 

“เลขาต้องทำงานในไร่ด้วยเหรอคะ” ไม่รู้ว่าปากไว ถามไปได้ยังไง....ก็มันหมั่นไส้ทำอย่างกับโลกนี้มีแค่สองคน...แต่ก็น่าเห็นใจทั้งคู่...คงอยากไปมีเวลาส่วนตัวด้วยกันล่ะสิ...ก็แหม.....ไม่เจอกันตั้งหลายวัน...... 

“ผมก็เป็นทุกอย่างของคุณวินนั่นแหละครับ” ภีมวัจน์เอ่ย พร้อมกับยิ้มกว้าง ตั้งใจพูดให้คลุมเครือเข้าไปอีก  

ดู....ดู หน้ายัยตัวแสบสิ...ทำเหมือนเข้าอกเข้าใจเสียเต็มประดา อนาวิน รู้ตัวว่าโดนวางเพลิงเข้าแล้ว ยิ่งหัวเสียใหญ่ กระแทกเท้าเดินออกไปอย่างขัดใจ อยากจะเตะเจ้าภีมสักป๊าบ ที่บังอาจทำให้ภาพพจน์ของเขามัวหมอง....แต่เอ๊ะ....ทำไมเขาต้องสนใจด้วย.....ไม่เคยแคร์นี่หว่า...... 

ความคิดเห็น