ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 06:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3
แบบอักษร

       นายเดชาสะอึก เมื่อถูกลูกสาวยอกย้อน ในเรื่องที่เขายากจะอธิบายให้หล่อนเข้าใจได้ เพราะเมื่อแม่ของใบหม่อนเสียชีวิตลงได้เพียงสามเดือน เขาก็พามาริสากับใบชา น้องสาวคนละแม่ของใบหม่อน ที่อายุห่างกันแค่หนึ่งปี เข้ามาอยู่ในบ้าน วันนั้นหล่อนกรีดร้อง ฟูมฟาย หาว่าเขาทรยศแม่ แม่ของหล่อนจึงต้องตรอมใจตาย หลังจากนั้น ใบหม่อนก็เปลี่ยนจากเด็กเรียบร้อย น่ารัก กลับกลายเป็นอย่างที่เห็น 

 

            “ทำไมล่ะคะคุณพ่อ เงียบทำไม” ใบหม่อนรุกต่อ 

            “ฉันพูดไป แกก็ไม่พยายามเข้าใจ ยังยึดติดกับความเชื่อเดิม ๆ” 

            “ก็มันเป็นความจริงนี่คะ ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว จะเปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่นได้ยังไง” หญิงสาวเถียงบิดา 

            “เอาล่ะ แกจะเชื่อยังไงก็เรื่องของแก แต่อย่าทำเรื่องเสื่อมเสียให้ฉันต้องขายหน้ามากไปกว่านี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการกับแกขั้นเด็ดขาด !” เดชาคาดโทษลูกสาว หลังจากพยายามสงบสติอารมณ์ 

            “คุณพ่อจะล่ามโซ่หนูเอาไว้หรือคะ” ใบหม่อนประชด 

            “ถ้าจำเป็น ฉันก็จะทำ จำใส่หัวของแกไว้” นายเดชาชี้หน้าลูกสาวด้วยมือที่สั่นเทาตามแรงอารมณ์ของเจ้าตัว ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องไป 

 

            “........ฮึ...กลัวจะเสียหน้า” ใบหม่อนแสลงใจกับคำนี้ของบิดายิ่งนัก ในความคิดของพ่อมีแต่หน้าตา สังคม ธุรกิจ แล้วหล่อนกับแม่เคยอยู่ในใจของพ่อบ้างหรือเปล่า ใบหม่อนกลับเข้าห้อง ทุ่มตัวลงบนเตียงแล้วก็ร้อง ๆ  ๆ ให้น้ำตามันเหือดแห้งให้หมด หล่อนจะได้ไม่มีน้ำตาเหลือให้ร้องไห้ได้อีก 

  

            ตะวัน มาหานายเดชา เพื่อนสนิทของพ่อ เขานึกถึงเมื่อครั้งเริ่มก่อตั้งไร่กาแฟใหม่ ๆ แล้วประสบปัญหาซวนเซ ส่งผลกระทบกับธุรกิจทุกอย่างของครอบครัว จนแทบจะล้มละลาย ก็ได้อาเดชาที่ยื่นมือเข้าไปช่วย จนเขากับพ่อสามารถพลิกสถานการณ์กลับมามีฐานะมั่นคงเป็นปึกแผ่นอีกครั้ง 

 

            “สวัสดีครับคุณอา” ตะวัน พนมมือไหว้เพื่อนบิดา พร้อมทั้งส่งกระเช้าผลิตภัณฑ์ส่งออกของไร่ ให้กับผู้สูงวัยกว่า เป็นสิ่งที่เขาปฏิบัติมาทุกปี อย่างเสมอต้นเสมอปลาย ถึงแม้ว่าบิดาจะถึงแก่กรรมไปแล้ว 

            “ขอบใจนะ ตะวัน ไม่น่าต้องลำบาก” 

            “ไม่ลำบากเลยครับ ถ้าเทียบกับสิ่งที่คุณอามีบุญคุณ ช่วยเหลือครอบครัวของผมไว้” 

            “เฮ้ย ! อย่าคิดมาก บุญคุณอะไรกัน พ่อเรากับอาน่ะคบหากันด้วยใจ อะไรช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป” 

            “ขอบคุณนะครับ ถ้าคุณอามีอะไรให้ผมรับใช้บอกเลยนะครับ ผมยินดีถ้าคุณพ่อยังอยู่ก็คงคิดแบบเดียวกัน" 

            “ขอบใจมากหลานชาย” นายเดชาตบไหล่ชายหนุ่ม ชอบใจในความมีน้ำใจของเขา 

            “เออ...แล้วคุณนุชนารถได้กลับไปที่ไร่บ้างหรือเปล่า” 

            “ไม่เคยไปเหยียบอีกเลยตั้งแต่คุณพ่อท่านเสียนั่นแหละครับ อยู่ที่เชียงใหม่บริหารโรงแรมอย่างเดียว” ตะวันบอก โดยไม่จำเป็นต้องอธิบายรายละเอียดเพราะทั้งสองรู้อยู่แก่ใจดี 

            “น่าเสียดาย มาคราวนี้ ก็ยังไม่ได้เจอกับยัยใบหม่อน เหมือนเคย” นายเดชาพูดถึงลูกสาวที่เคยสนิทสนมกับตะวันเมื่อตอนเด็ก ๆ แต่โตมานี่มีอันต้องคลาดกันตลอด ไม่เคยได้เจอกัน 

            “ไม่เป็นไรครับ คงมีโอกาสได้เจอกันจนได้” ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆ เมื่อนึกถึงเด็กหญิงตัวอ้วนกลม ที่วิ่งตามพี่ตะวัน หยอย ๆ เวลาที่ครอบครัวทั้งสองไปพักผ่อนด้วยกันที่ดอยแม่สลอง อันเป็นที่ตั้งของไร่กาแฟในปัจจุบัน 

            “แล้วนี่หลานแต่งงาน แต่งการหรือยัง อายุไม่น้อยแล้วนา” 

            “ยังครับ” ตะวันตอบสั้น ๆ 

            “จะอยู่กรุงเทพ ฯกี่วันล่ะเนี่ย” นายเดชาเปลี่ยนเรื่อง เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่อยากพูดถึงเรื่องแต่งงาน 

            “อีกสองสามวันก็กลับแล้วครับ...ผมลาล่ะครับ” 

            “เอา ๆ เดินทางปลอดภัยนะ” นายเดชามองตามชายหนุ่ม มีความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในหัวสมอง  

ความคิดเห็น