ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 554

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2563 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
END
แบบอักษร

"อืม.....สนามใหญ่ขนาดนี้จะหาพวกเซย์เจอได้ยังไงกันนะ"

 

ฮารุโตะมองไปรอบๆที่อยู่ตอนนี้เป็ลฟิลส์ทะเลทรายเหล่ากันพลาไฟท์เตอร์ที่อยู่แถวนี้ก็ถูกจัดการไปหมดแล้ว

 

"ถ้างั้นก็ต้องไปในที่ๆมีคนอยู่อยู่"

 

ฮารุโตะตักสินใจได้แล้วก็เปลี่ยนโหมดเอจไปท์ของตังเองเป็นโหมดเครื่องบินแล้วออกบินทันทีใช้เวลาไม่นานก็มองเห็นภูเขาที่รอบๆมีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด

 

"ตรงนีเป็นแอเรียที่ใช้ซ่อนตัวได้ดีเลย ถ้างั้น"

 

จู่ๆก็มีบางอย่างพุ่งเข้ามาใส่ฮารุโตะ จากภายในป่าฮารุโตะเปลี่ยนโหมดทันทีแล้วใช้บีมไรเฟิลยิ่งใส่แต่ว่า

 

"อะไรน่ะ ดาบเหรอ"

 

สิ่งที่พุ่งเข้ามาคือดาบคาตานะเล่มนึงขนาดโดนยิ่งไปแล้วมันยังไม่เป็นอะไรเลยแต่ความเร็วที่พุ่งมาก็ลดลง ฮารุโตะเลยคว้ามันเอาไว้ได้จากนั้นก็มองไปยังจุดที่โจมตีมา

 

"นั้นมันเซโกคุ แอสเทร์ของนิลส์สินะ ไหนๆก็ได้เจอแล้วขอลองหน่อยก็แล้วกัน"

 

ฮารุโตะพุ่งเข้าใส่นิลส์ทันทีโดยใช้ดาลที่ได้มาเมื่อกี้ฟันเข้าใส่ อีกฝ่ายที่เห็นแบบนั้นจึงใช้ดาบอีกเล่มเพื่อรับการโจมตี

 

"มองวัดฝีมือดาบกันหน่อยเป็นไงนิลส์คุง"

 

ฮารุโตะถอยห่างออกมาแล้วตั่งท่า เพราะกันพลาตัวนี้เป็นสายความเร็วข้อต่อต่างๆฮารุโตะสร้างเอาไว้ให้เหมือนกับร่างกายของมนุษย์ทำให้สามรถเคลื่อนไหวได้ตามต้องการ

 

"เอาล่ะนะ!!!"

 

ฮารุโตะพุ่งเข้าใส่ทันทีโดยในการโจมตีแรกใช้ดาบโจมตีไปโดยตรง อีกฝ่ายก็รับตามที่คาด ฮารุโตะจึงใช้ขาขวาเตะเข้าที่เอวของนิลส์ทันที

 

ตู้ม!!!

 

แรงเตะที่เกิดขึ้นสร้างความเสียหายไปมาแต่เพราะใช้แขนกันเอาไว้เลยทำให้แขนซ้ายของเซนโกคุ แอสเทร์เสียหายใช้การไม่ได้

 

"ท่างั้นจะลุยต่อล่ะนะ!"

 

ฮารุโตะที่เริ่มอุ่นเครื่องได้ที่พุ่งเข้าใส่ทันที แต่อีกฝ่ายกลับโยนดาบทิ้งฮารุโตะเลยใช้จังหวะนั้นเพื่อปิดฉาก แต่กลับโดนสวมกลับด้วยอะไรบางอย่าง ฮารุโตะไม่ทันตั้งตัวเสียแขนขวาที่ถือดาบอยู่ไป

 

"ลืมไปเลยแหะว่าฝั่งนั้นก็มีวิชาทำลายภายในได้"

 

ฮารุโตะมองเซโกคุตั้งท่าในรูปแบบวิทยายุทของจีน

 

"ถึงจะน่าเสียดายที่ไม่ได้แข่งกับพวกเซย์ก็เถอะ แต่ถ้าได้ต่อสู้จนสุดฝีมือมันก็คุ้มล่ะนะ!!!"

 

ฮารุโตะพุ่งเข้าใส่ทันที นิลส์ใช้วิชาอัดอนุภาคเข้าโจมตีใส่ ฮารุโตะที่รู้อยู่แล้วจึงสามารถหลบได้แต่ด้วยประสิทธิภาพที่ต่างกันจึงให้ขาขวาเสียหายส่วนเซโกคุนั้นไม่มีบาดแผลเลย

 

"เราเองฝีมือก็ยังไม่เท่าไหร่แหะ เจอแค่นี้ก็เสียหายไปหนักเลยแต่ก็เอาเถอะคงได้เวลาแล้วมั้ง"

 

ฮารุโตะมองไปยังบิกแซมที่จู่ๆก็โผล่ออกมาจากที่ไม่ไกลนัก

 

"นี่นิลส์ผมขอหยุดพักรบได้รึเปล่าพอดีมีธุระกับเจ้านั้นนิดหน่อยน่ะ"

 

ฮารุโตะติดต่อไปยังนิลส์ที่ตั่งท่าอยู่ นิลส์ที่รู้ว่าคู่ต่อสู้เป็นใครก็ถึงกับพูดไม่ออก

 

"โทษทีนะ จริงๆก็อยากสู้ด้วยในสภาพเต็มร้อยก็เถอะท่างั้นลาละ"

 

ฮารุโตะบอกลานิลส์แล้วเปลี่ยนโหมดเป็นเครื่องบินพุ่งไปทางบิกแซมทันทีถึงตัวเครื่องจะเสียหายแต่ก็ไม่มีผลเท่าไหร่นัก

 

"โถ่รู้แล้วน่า"

 

ระหว่างที่กำลังบินอยู่ ฮารุโตะก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพราะมันสั่นแจ้งเตื่อนมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

 

"ฮัลโหล โทรมาตอนนี้มีอะไร-"

 

"ไม่ต้องมามีอะไรเลยนะ รีบกลับมาได้แล้วโลกนี้มันไม่มีมานามากพอตอนนี้เรียล้มพับไปแล้วรีบกลับมาแล้วพาพวกเรากลับบ้านเลยนะ!!!"

 

กิลตะโกนลั่นใส่ ฮารุโตะถึงกับต้องเอาออกมาเพื่อลดเสียงตะโกนนั้น

 

"โดนตามกลับซะแล้วสิ ถ้างั้นก็ขอทำในสิ่งสุดท้ายก็แล้วกันเอจซิสเต็มทำงาน"

 

ฮารุโตะเปิดโหมกเริ่งความเร็วมพร้อมกับเพิ่มประสิทธิภาพหลายๆอย่างของเครื่องเอจไทป์ค่อยๆส่งแสงสว่างจ้า

 

 

"ถ้างั้นก็ขอลากันแค่นี่ละกันนะ"

 

ฮารุโตะมองบิกเเซมที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังไล่ตามบิลส์สไตร์อยู่ ฮารุโตะบังคับเอจไทป์พุ่งเข้าใส่บิกแซมโดยตรงจากนั้นมันก็ระเบิดถูกทำลายไม่เหลือซากพร้อมกับร่างของฮารุโตะที่หายไปจากสนามแข่ง...

..

..

..

..

..

..

..

"นี่เรีย ไม่เป็นไรนะ"

 

ฮารุโตะจับใบหน้าของเรียที่กำลังหลับสบายิยู่บนเตียง ฮารุโตะรีบกลับมาจากการแข่งทันทีที่ทำลายบิกแซมเสร็จพอมาถึงก็รีบโอนมานาให้เรียไปทันที เพราะฮารุโตะลืมคิดไปว่าถึงพวกเธอจะมีตัวตนอยู่จริงๆแต่ยังไงก็ต้องใช้มานาบ้างเพื่อคงตัวตน

 

"ขอโทษนะ กิลด้วยไม่เป็นไรใช่ไหม"

 

"หึ ไม่ต้องห่วงเพราะนายให้เกทออฟบาบิโลนคืนมา ในนั้นเชื่อมต่อกับนายอยู่เราเลยดึงพลังในนั้นมาใช้ได้แต่เรียไม่ได้เป็นแบบนั้นนะสิ"

 

กิลตอบด้วยความภูมิใจแต่ก็ยังมองเรียด้วยความเป็นห่วงอยู่ดี

 

"ขอโทษนะเป็นความผิดของผมเอง กลับกันเถอะผมได้ในสิ่งที่ต้องการของโลกนี้แล้วด้วย"

 

ฮารุโตะอุ้มเรียที่ยังไม่ได้สติขึ้นมาจากนั้นก็มีประตูมิติโผล่ขึ้นมา

 

"ขอบคุณนะครับที่รอบนี้ไม่ดึงไปที่แปลกๆไปกันเถอะกิล"

 

ฮารุโตะมองไปบนเพดานนึกถึงชายคนนึงที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นานนี้จากนั้นทั้งสามคนก็พากันเดินเข้าไปในประตูมิตินั้นเพื่อกลับโลกของตัวเอง

 

"อืม ถึงจะรู้สึกชื่นชมแต่ว่าในจิตใจของหมอนี่ถูกเติมเต็มไปแล้วสินะ"

 

อายาโตะโผล่มาจากความว่างเปล่ามองประตูที่ทั้งสามคนเข้าไป จากนั้นก็มีลูกบอลแสงลอยออกมาจากประตูนั้นมันก็คือพลังข้ามโลกที่อายาโตะให้ไปนั้นเอง

 

"ถึงจะไม่มีพลังข้ามโลกแต่พลังที่มีอยูาก็ไม่หายไปหลอกนะสบายใจได้"

 

อายาโตะเขียนข้อความสุดท้ายส่งไปให้ฮารุโตะจากนั้นก็เตรียมกลับ

 

"มาทำให้คนอื่นเดือดร้อนนี่ไม่เข็ดเลยนะ อายาโตะ"

 

เสียงหวานใสที่ดังออกมาจากอีกฝั่งหนึ่งของประตูมิติทำให้อายาโตะเริ่มมีเหงื่อไหลเต็มไปหมด

 

"ปะ ป่าวนะ ก็แค่หาอะไรทำฆ่าเวลาเฉยๆพอดีมันว่าง-"

 

"ว่างซะที่ไหน ลืมไปแล้วรึไงว่านายน่ะยังมีโลกใบอื่นให้ไปสำรวจอีกไม่ใช่รึไงยังดีนะที่ให้คลูลูซิเฟอร์ค่อยช่วยอยู่รีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองได้แล้วนะ"

 

คนที่ออกมาแล้วสาธยายออกมาก็คือหญิงสาวผมสีทองดวงตาสองสีภรรยาคนแรกของอายาโตะและเป็นคนที่มรอำนาจมากที่สุดยูมิน่านั้นเอง

 

"ขะ เข้าใจแล้ว ยะอย่าดึงสิ......"

 

และแล้วอายาโตะที่ถึงแม้จะมีศักดิ์เป็นผู้ดูแลสูงสุดนั้นก็ยังมิอาจต่อกรกับภรรยาได้เลยแม้แต่น้อย....

..

..

..

..

..

จบบริบูรณ์

 

 

 

 

 

 

 

//////////////////////

-ก็นะขอตัดจบเพียงเท่านี้เลยละกันขอบคุณที่ติดตามผลงานมือใหม่แบบนี้มาตลอดนะ

-ยังไงเรื่องนี้ถ้าว่างๆไรท์จะกลับมาแก้บทแต่ละภาคให้คำมันดีขึ้นรวมถึงแก้คำผิดด้วยถ้าอยากจะกลับมาอ่านก็ยินดีเสมอนะ

-ถ้าทำเสร็จเมื่อไหร่เดี๋ยวจะสร้างอีบุ๊กใหม่ไว้ให้นะขอบคุณจริงๆที่อยู่ด้วยกันมาเรื่องใหม่ที่กำลังเขียนอยู่นั้นใครมีความเห็นยังไงก็บอกกันได้นะ

 

 

ความคิดเห็น