ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2563 08:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20
แบบอักษร

     “มาร์คัสขา....คิดถึงจังเลยค่ะ”  แอรีน สาวสวย ที่ถูกอ้างชื่อเพื่อกอบกู้อิสรภาพของมาร์ค อีกครั้งหนึ่ง  ถึงแม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ ก็ตามเถอะ หล่อนเดินมานั่งเบียด ส่งสายตาคมดุไล่ ผู้หญิงข้างกายของมาร์ค ซึ่งจำต้องล่าถอย  เพราะใครก็รู้ดีว่าคุณหนูแอรีน หลานรักของมาเฟียใหญ่ อย่างตาเฒ่าคาร์ลอส   นั้นมีอิทธิพลแค่ไหน  ไม่มีใครอยากต่อกรด้วย 

            “อืม...มาเที่ยวเหมือนกันเหรอ” มาร์คถามเนือย ๆ แรก ๆ เขารู้สึกตื่นเต้น  หวือหวา ในการคบหากับหล่อน  แต่ก็จืดจางในเวลาอันรวดเร็ว  เพราะหล่อนก็ไม่ได้มีเขาเพียงคนเดียว และที่สำคัญ เขาไม่เสี่ยงที่จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย  เพราะหล่อนคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะสลัดง่าย ๆ สุ่มเสี่ยงที่จะสร้างความวุ่นวายให้กับเขาในอนาคต 

            “มารอคุณนั่นแหละค่ะ  มาทีไรก็ไม่เจอ” หญิงสาวทำกระเง้ากระงอด หล่อนจะใช้กิริยาออดอ้อนเฉพาะ คนที่คิดว่ามีศักดิ์ศรีทัดเทียมกันเท่านั้น  

            “แต่คุณก็ไม่เสียเที่ยวนี่นะ” ลูซที่นั่งนิ่ง ๆ มานาน ขัดขึ้น พลางยิ้มเยาะอย่างไม่คิดจะปิดบัง 

            “คุณจะรู้อะไรด้วยล่ะ ลูซ” หญิงสาวสะบัดเสียงใส่ เพื่อนของมาร์คที่คอยแต่จะจิกกัดเธอเป็นประจำ…ไม่รู้ทำไมถึงเกลียดขี้หน้าอีตานี่นัก...ผู้ชายบ้าอะไร ปากร้าย ปากจัด ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้คุณหนูแสนสวยอย่างเธอ 

            “มาร์ค อย่าไปฟังคนนิสัยเสียนะคะ” แอรีนหันกลับไปอ้อนหนุ่มข้างกาย แต่ส่งสายตาขุ่นขวางไปให้คนขวางโลก 

            “ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่แอรีน  เราต่างก็ยังโสด” มาร์คตัดบทเซ็ง ๆ อารมณ์รื่นเริงเมื่อครู่หดหายไปหมดแล้ว 

            “คุณใจกว้างที่สุดเลยค่ะ  อย่างนี้สิคะ ถึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งสามีในอนาคตของแอรีน” หญิงสาวยืดตัวขึ้นหอมแก้มสามีในอนาคต ฟอดใหญ่ 

            “แค่ก....แค่ก...” ลูซสำลักพรวด กับคำพูดของสาวช่างมโน หล่อนมโนไปได้ไกลเกินจริง ไปมาก….ยัยคุณหนูขี้ตู่.... 

            “เป็นอะไร...ลูซ” แอรีนหันไปมอง ตาเขียวปั๊ด 

            “สำลักความสุขแทน นายมาร์ค” 

            “แอรีน  ฟังนะผมเป็นคนเลือกไม่ใช่ถูกเลือก”มาร์คหน้าตึง เขาไม่มีความจำเป็นต้องยอมก้มหัวให้แอรีนเหมือนคนอื่น ๆ  

            “ก็เหมือนกันแหละค่ะ  แอรีนให้คุณเป็นคนเลือกก็ได้  แต่ต้องเลือกแอรีนคนเดียวนะคะ” หญิงสาวประทับริมฝีปากสีแดงสด กับริมฝีปากของชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ ซึ่งไม่ยอมเปิดปากให้สาวเจ้า  จึงได้แต่ฮึดฮัดขัดใจ 

            “ผมจะกลับแล้ว แอรีน” มาร์คบอกอย่างสุภาพ  เมื่อเห็นหญิงสาวหน้างอง้ำ เพราะเขาไม่ยอมตามใจ…ซึ่งความจริงต้องบอกว่าไม่เคยตามใจถึงจะถูก 

            “อะไรกันคะ มาร์ค เพิ่งจะเจอกัน อย่าเพิ่งกลับสิคะ” แอรีนยอมละพยศ  พยายามอ้อนเขา เกาะแขนกำยำไว้แน่น ราวกับยึดไว้ด้วยหนวดปลาหมึก 

            มาร์คไม่พูดอะไร  ได้แต่จ้องหน้านิ่ง ๆ จนแอรีนต้องยอมแพ้ ยอมปล่อยมือจากแขนแข็งแรงที่หล่อนยึดไว้ อย่างเสียดาย 

            “หึ...หึ...” ลูซหัวเราะในลำคอ สะใจที่เห็นหน้างอง้ำ อย่างกับแม่มดสาว  

            “มีปัญหาอะไรนักหนา...ลูซ” แอรีน ถลึงตาใส่ 

            “เปล่า...” ชายหนุ่มได้แต่ไหวไหล่ ด้วยท่าทีสุดกวน ส่งผลให้แอรีน สะบัดหน้าจากไปอย่างรวดเร็ว 

            มาร์คลุกขึ้น จะกลับ 

            “เฮ้ย...กลับจริงเหรอ อุตส่าห์รอดจากผู้คุมมาได้” ลูซแปลกใจกับท่าทีของเพื่อนรัก ที่ผิดฟอร์มไปมาก 

            “เออว่ะ...หมดอารมณ์” 

 “เดี๋ยว ๆ ...ฉันคนมาปลุกอารมณ์ให้ใหม่ไหม รับรองว่าเด็ด” ลูซพยายามนำเสนอด้วยความหวังดี เพราะที่แห่งนี้ เป็นอันรู้กันว่า ผู้หญิงที่นุ่งน้อยห่มน้อย อวดสายตา ท้าลมหนาวนั้น สามารถตกลงกันได้ หากถูกใจ ไม่มีการบังคับฝืนใจ 

“ขอบใจว่ะ เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน” 

“จะกลับไปกินที่บ้านหรือไงเพื่อน” 

“กินได้ก็ดีน่ะสิ”  

“.......555........” ลูซอดขำท่าทีที่เปลี่ยนไปของเพื่อนไม่ได้ คงยากแบบนี้ไง พวกนักล่าอย่างพวกเขารู้ดีว่ามันท้าทาย น่าค้นหาแค่ไหน 

ความคิดเห็น