ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 9

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 9

คำค้น : นิยาย y , BL , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2559 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 9
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 9

 

ตอนนี้มันก็ออกไปโรงเรียนแล้ว เหลือเพียงแค่ผมที่ยังอยู่ในบ้าน โดนจิ้มตูดครั้งเดียวไม่ทำอนาคตพังหรอกน่า ไม่ต้องไปคิดมาก ก็ดีแต่พูดปลอบตัวเองไปเท่านั้น~ ออกไปหาของหวานกินแก้เครียดดีกว่า อย่ารอช้าวิ่งผ่านน้ำแล้วออกไปซื้อสิครับ~

            “อ้าวพี่ฉ่อย หายหน้าหายตาไปนานเลย ไม่ค่อยมาซื้อเค้กเลยน้า”

หนิงทักทายทันทีที่ผมมาถึง หนิงเป็นเด็กแถวบ้านเรียนจบ ม.6 ไม่เรียนต่อมหาลัยแต่มาเปิดร้านเค้กเป็นของตัวเอง ความฝันแต่ละคนมันก็ไม่เหมือนกันแหละน้า~

            “ช่วงนี้ไดเอทอยู่ ขืนมากินทุกวันนะลงพุงเหมือนตาลุงที่บ้านพอดีน่ะสิ”

            “นินทาลุงแดงหรอพี่ เดี๋ยวฟ้องเลยซะนิ”

หนิงพูดพลางยื่นถุงที่ใส่เค้กมาให้ผม เป็นเค้กที่ผมกินเป็นประจำ ซื้อไปฝากไอ้เจด้วยก็ดี

            “ฟ้องเลยพี่ไม่กลัว~ วันนี้ขอเอาเป็นสองชิ้นนะ”

            “ได้ๆพี่ ว่าแต่ซื้อไปฝากน้องที่บ้านหรอ”

            “เอ้อ ก็คงงั้นแหละ”

เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมผมต้องซื้อไปฝากมัน! ไม่ใช่ธุระกงการอะไรผมซะหน่อย!

            “เปลี่ยนใจไม่เอาเพิ่มละ”

แต่แม่กุ้งก็ฝากให้ผมดูแลมันนิ

            “ทั้งหมดก็-”

            “เอาสองชิ้นนั่นแหละ”

            “โวะ! อะไรของพี่! เรื่องมากจริงๆ”

            “เออน่าอย่าบ่นเลย เอ้านี่ไม่ต้องทอน”

ผมยื่นเงินให้หนิงแล้วเอาขนมเค้กที่เจ้าหล่อนยื่นให้มา

            “แหม กลับไปเล่นที่บ้านคนเดียวนะพี่~ นอกจากจะไม่ต้องทอนแล้วยังให้ไม่ครบอีกนะเนี่ย”

            “ล้อเล่นหรอกน่า ซีเรียสไปได้~”

ว่าแล้วก็ควักเงินมาจ่ายเพิ่มสิครับ แหม~ ไอ้เราก็นึกว่าจะใจดีลดราคาให้~

กว่าไอ้เหี้ยเจจะกลับมาก็เย็นๆนู่นแหละ ขากลับก็แวะซื้อไรไปทำข้าวเย็นดีกว่า~ ทำไมผมดันมามีความสุขกับการจ่ายตลาดล่ะเนี่ย เหมือนพ่อบ้านเลยแฮะ เหมือนเป็นคนใช้เลยนี่หว่า หรือเรียกอีกอย่างขี้ข้าไอ้เจ! ยอมไม่ด้ายยย! ไร้สาระน่า เลิกคิดมาก ผมส่ายหัวสลัดความคิดทันที แล้วมุ่งหน้าไปยังห้าสรรพสินค้า

            “ทำพาสต้ากินดีไหมน้า~”

ถึงจะพูดงั้นก็เถอะผมก็เดินหาวัตถุดิบไปแล้วเรียบร้อย ฮ่าๆๆ และในระหว่างที่จ่ายเงินอยู่นั้นสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นไอ้หนุ่มร่างคุ้นตา ทำให้ผมรีบหยิบมือถือขึ้นมาเช็คเวลาทันที

            13:41 pm

ใช่! นี่เพิ่งจะบ่ายโมง! เป็นเวลาที่นักเรียนควรจะอยู่ที่โรงเรียนไม่ใช่หรอ แล้วไหงไอ้เหี้ยเจมาอยู่ในห้างสรรพสินค้าได้ล่ะเนี่ย! แถมยืนคุยกับผู้หญิงอีกต่างหาก ทำสีหน้าเคร่งเครียดราวกับปวดขี้แต่ไม่มีห้องน้ำ! พอจ่ายเงินเสร็จสรรพผมก็ไม่ลืมที่จะต้องแวะไปหามัน~

            “อ้าวบังเอิญจังเลย นี่ควรจะเป็นเวลาเรียนแต่ทำไมถึงมาโผล่ที่ห้างสรรพสินค้าได้น้า~”

ผมเดินเข้าไปทักทันที แต่เหมือนว่าผู้หญิงที่มันยืนคุยด้วยเป็นเดียวกันกับที่มาบ้านวันนั้นนะ

            “......”

มันไม่ตอบอะไรผมมีแค่เสียงถอนลมหายใจเบาๆ

            “อะไรของมึง มากับแฟนหรอ”

            “อืม”

มันตอบพลางทำสีหน้าเอือมระอา อะไรกันรำคาญกูขนาดนั้นเลยหรือไง ให้ตายเถ๊อะ

            “ทั้งที่เมื่อคืนมานอนกับกูได้เสียเป็นผัวเมียกันนี่นะ~”

ผมกระซิบที่ข้างหูมันเบาๆ

            “ผัวเมียแม่มึงน่ะสิ! กูไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ มีแต่ควายเท่านั้นแหละเชื่อ เอ๊ะ! หรือมึงอยากจะได้เสียกับกูจริงๆน้า~”

มันกระซิบที่ข้างหูผมอย่างแผ่วเบา แล้วเลียที่ติ่งหูผม!

            “อุบาตร!” ผมด่ามันทันที

            “เจ...”

เสียงเล็กเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ทำให้ผมรู้ว่าควรจะไปจากตรงนี้ได้แล้ว

            “เออกูเข้าใจ สัญญาจะไม่ฟ้องแม่มึงหรอก ไปละเที่ยวให้สนุกนะมึง”

รู้สึกโหวงๆเหมือนกันแฮะพอรู้ว่าคนอย่างมันก็มีแฟน แล้วคนอย่างผมทำไมไม่มีฟะ!

            “เออขอบใจ”

เป็นคำขอบใจที่ดูจริงใจที่สุดที่ผมเคยได้ยินมา....ซะที่ไหนเล่า! สุดท้ายก็เดินออกมาอย่างเงียบๆปล่อยให้ผัวเมียคุยกัน สรุปผมยังไม่โดนจิ้มตูดสินะ นี่แหละที่สบายใจ~

และผมก็เดินทางกลับมาบ้านโดยสวัสดิภาพเพื่อมาทำพาสต้าอาหารมื้อเย็นของวัน ผมหยิบวัตถุดิบออกมาเตรียมแล้วก็เริ่มลงมือทำ

            ปัง!

เสียงปิดประตูกระแทกอย่างแรงทำให้ผมรู้ว่าไอ้เจมันกลับมาบ้านแล้ว มันทำสีหน้าเคร่งเครียดเดินเข้ามาในครัวมาเปิดตู้เย็น

            แกร่ก!

มันเปิดกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในตู้เย็นแล้วกระดกราวกับเทน้ำทิ้ง

            “เป็นเหี้ยไรของมึง!”

            “มึงไม่ต้องเสือก!”

            แกร๊ง!

แล้วมันก็โยนกระป๋องเบียร์เปล่าทิ้ง

            แกร่ก!

แล้วก็เปิดกระป๋องใหม่

            “จะให้กูไม่เสือกได้ไง...”

            “.....”

มันหันมามองหน้าผมด้วยสีหน้าสับสนกังวล

            “ก็ที่มึงแดกอ่ะเบียร์กู ไอ้ควาย!”

            “เดี๋ยวกูซื้อคืนให้ก็ได้ไอ้ขี้งก!”

คำด่ามุ้งมิ้งนั่นอะไรอีกล่ะ แล้วมันก็ซดเบียร์จนหมดตู้เย็นแล้วนั่งเมาแอ๋อยู่ที่โต๊ะอาหาร

            “กูบอกเลิกมิ้ง...”

ผมนั่งเท้าคางฟังมันบ่นอยู่ตรงข้ามกับมัน ตอนนี้มันก็คงจะเสียใจถึงได้อยากเมาแอ๋แบบนี้

            “กูจับได้ว่ามันมีคนอื่น! แต่กูก็แปลกใจที่กูไม่รู้สึกเสียใจเหี้ยไรเลย! นั่นไม่เท่าไร....แต่การที่มึงมาเห็นกูอยู่กับมิ้งมันทำให้กูตกใจ...”

            “เพราะมึงกลัวว่ากูจะเอาไปฟ้องแม่มึงว่ามึงโดดเรียนงั้นสินะ”

            “พ่อมึงตาย!”

เอ้าไอ้เหี้ยนี่ มาด่าพ่อผมเฉยเลย พ่อผมผิดอารายยย~

            “ถ้าพ่อกูตายแม่มึงก็หม้ายน่ะสิ”

            “เออว่ะ...งั้นขอให้พ่อมึงสุขภาพร่างกายแข็งแรง!”

เออ เมาแล้วแช่งแล้วมาอวยพรเนี่ยนะ ถุย

            “เออขอบใจ”

            “อายุมั่นขวัญยืน...ไอ้เหี้ย! อย่าพากูนอกเรื่อง ฟังกู!”

            “เอ้า! กูผิดซะงั้น”

เมาอย่างหมาไอ้ควาย

            “กูพูดถึงไหนละนะ” มันถามผม

            “ฟังกู”

            “ไม่ใช่! ...อ่อ จำได้ละ กูตกใจกลัวมึงจะรู้ว่ากูเป็นแฟนกับมิ้ง...”

คือกูดูออกตั้งแต่มึงพามาบ้านและสัส!

            “ไม่แน่นะกูอาจจะรู้สึกแปลกๆกับมึงก็ได้....”

ความคิดเห็น