Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เป็นแฟนกัน?

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 331

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 13:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นแฟนกัน?
แบบอักษร

 

❤ ตอนที่ 10  

 

 

A Jealous Husband สามีจอมหวง  

“เคย์...ถ้ามีปัญหาอะไรลูกต้องบอกคุณครู...”  

“ให้โทรหาแด๊ดดี้ด่วน!” เด็กชายเอ่ยต่อทันทีโดยไม่ต้องรอให้บิดาพูดจบ เพราะแด๊ดดี้ย้ำกับเขาแบบนี้มาตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ที่กำลังจะเข้าไปในห้องเรียนแล้วก็ยังคงย้ำอยู่ “เคย์จำได้แล้วครับแด๊ดดี้” 

“พ่อก็แค่...” เฮย์เดนไหวไหล่อย่างจนปัญญาจะโต้แย้ง เพราะรู้สึกอยู่เหมือนกันว่าตัวเองกำลังย้ำคิดย้ำทำจริงๆ “แค่ย้ำให้แน่ใจอีกครั้งเท่านั้นเอง” 

“อย่าห่วงไปเลยค่ะ ตอนอยู่เมืองไทยเคย์ก็ทำได้ดีมาก โรงเรียนที่เมืองไทยก็เป็นโรงเรียนนานาชาติ เรื่องภาษาไม่มีปัญหาแน่นอนนะคะ” ที่นวินดาตัดสินใจซื้อบ้านติดกับนวิยา ก็เพราะพี่สาวเธอตั้งใจจะส่งหลานชายเข้าศึกษาที่โรงเรียนแห่งนั้นอยู่แล้ว นวินดาจึงกัดฟันส่งบุตรชายเข้าเรียนในโรงเรียนนานาชาติชื่อดังซึ่งมีค่าเล่าเรียนแพงลิบลิ่วด้วย เพื่อให้เคย์เดนได้รับโอกาสที่ดีที่สุดและลูกก็ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลย 

“ผมรู้จ้ะ ก็แค่...เป็นห่วงน่ะ...” เขารู้ว่าเธอเลี้ยงดูลูกชายของพวกเขามาอย่างดี และเคย์เดนก็ไม่มีปัญหาในการใช้ภาษาอังกฤษเลยแม้แต่น้อย ออกจะช่างเจรจามากกว่าเด็กทั่วไปด้วยซ้ำความจริงควรจะเป็นลูกชายของเขาที่ตื่นเต้นกับการเข้าเรียนในโรงเรียนใหม่ แต่กลับเป็นตัวเขาซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับระบบการศึกษามานานหลายปีแล้วที่กังวลเสียจนถึงขั้นนอนหลับไม่สนิท 

“แกดูแลตัวเองได้ดีค่ะ จริงไหมลูก?” นวินดาเอ่ยด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง เพราะเคย์เดนเป็นเด็กที่แปลกกว่าเด็กทั่วไป เขาชอบไปโรงเรียน ชอบพบปะกับผู้คนใหม่ๆ ไม่เคยมีสักครั้งที่เด็กชายจะงอแงเพราะไม่อยากไปโรงเรียน เธอรู้ว่าเฮย์เดนกังวลว่าลูกจะรู้สึกแปลกแยกและเข้ากับเพื่อนๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กชาวอเมริกันแท้ๆ ไม่ได้ แต่คนเป็นแม่อย่างเธอกลับ เชื่อมั่นว่าเด็กที่มีรัศมีของความเป็นผู้นำและเข้ากับคนอื่นๆ ได้เป็นอย่างดีอย่างเคย์เดนจะต้องเอาตัวรอดได้แน่นอน 

“แน่นอนครับหม่ามี้ แด๊ดดี้ไม่ต้องห่วงนะฮะ เคย์จะตั้งใจเรียนที่สุดเลยครับ” เด็กชายตอบอย่างร่าเริง ไม่มีความตื่นเต้นใดๆ เพราะสำหรับเขา การไปโรงเรียนก็เหมือนการอาบน้ำแปรงฟันนั่นแหละ เป็นเรื่องที่ทำเป็นประจำอยู่แล้ว ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหน 

“เก่งมากจ้ะลูก งั้นเดี๋ยวบ่ายๆ แม่มารับนะจ๊ะ เลิกเรียนแล้วเคย์ มารอแม่ตรงนี้ ห้ามเถลไถลไปไหนเด็ดขาดเลยนะ” ถ้าจะมีจุดไหนที่นวินดากังวลก็คงเป็นตรงนี้นี่แหละ เคย์เดนเป็นมิตรกับทุกคน ร่าเริง อารมณ์ดี และยังใจกล้าผิดเด็กทั่วไป แทนที่จะกลัวว่าลูกจะโดนรังแก เธอกลับกลัวว่าเขาจะคึกคักเสียจนทำอะไรแผลงๆ หรือแอบเล็ดลอดออกไปเพ่นพ่านนอกโรงเรียนมากกว่า

“โอเคครับหม่ามี้” เด็กชายยื่นแก้มให้มารดาจุ๊บเบาๆ ก่อนที่บิดาของเขาจะโน้มตัวลงมาจุมพิตบุตรชายบ้างโดยริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านแก้มขาวเนียนของนวินดาไปเพียงนิดเดียว แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยอะไร ก็มีเสียงเรียกเธอเสียก่อน 

“ใหม่! ว้าว! นี่ลูกชายคุณเหรอครับ?” แบรนดอนมองเด็กชายที่ ดูราวกับเป็นเฮย์เดน แฮมป์ตันขนาดย่อส่วนด้วยความทึ่ง เขาทราบจาก น้องสาวที่เพิ่งได้โทรศัพท์คุยกับนวินดาว่าลูกชายของเธออายุได้ห้าขวบแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเด็กอายุแค่นี้จะดูโดดเด่นและมีพลังเต็มเปี่ยมขนาดนี้ 

“แบรนท์! มาทำอะไรคะเนี่ย?” นวินดาเหลือบมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ซ่อนอยู่ทางด้านหลังของเขา ก็พอจะเข้าใจว่าแบรนดอนคงมาส่งหลานสาวเข้าเรียนเหมือนกัน แต่ยังไม่ทันจะได้ทักทายสาวน้อยและไถ่ถามอะไร เฮย์เดนก็โพล่งออกมาก่อน

“นั่นสิ มาทำบ้าอะไรที่นี่?” หญิงสาวแอบหยิกสามีที่เปรยขึ้นมาลอยๆ เบาๆ เพื่อไม่ให้เขาพูดอะไรที่เสียมารยาทไปมากกว่านี้ 

“เคย์เดน สวัสดีคุณลุงแบรนดอนสิจ๊ะ” 

“สวัสดีครับคุณลุงแบรนดอน ผมชื่อเคย์เดนครับ” 

แบรนดอนส่งยิ้มให้เด็กชายตัวน้อยที่ดูน่ารัก สุภาพ และเป็นมิตร ต่างจากพ่อของเขาเป็นที่สุดอย่างอารมณ์ดี ขอบคุณพระเจ้าที่ประทาน เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกที่สมบูรณ์แบบและรัศมีความเป็นผู้นำเหมือนผู้เป็นพ่อมา แต่ไม่ได้รวมเอานิสัยแย่ๆ มาด้วย!

“สวัสดีเคย์เดน นี่เฟลิซิตี้ หลานสาวของลุง เธอเพิ่งย้ายมาจากแคลิฟอร์เนีย เฟลิกซ์...ทักทายคุณน้าวินดี้กับคุณลุงเฮย์เดนหน่อยสิจ๊ะ คุณน้าวินดี้เป็นเพื่อนสนิทของคุณแม่หนูไงลูก” เด็กหญิงยืนบิดไปบิดมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมขยับออกมาอย่างขัดเขิน 

“สวัสดีค่ะคุณน้าวินดี้ คุณลุงเฮย์เดน หนูชื่อเฟลิซิตี้ค่ะ” 

“สวัสดีจ้ะสาวน้อย คุณลุงเฮย์เดนกับคุณป้าวินดี้เป็นคุณพ่อคุณแม่ของเคย์เดนนะจ๊ะ” เฮย์เดนเน้นย้ำสถานะของเขากับนวินดาอีกครั้งอย่างจงใจ แม้จะเกลียดขี้หน้าไอ้ทนายเวรนี่ขนาดไหน แต่เขาก็ไม่อาจนำความรู้สึกนั้นไปลงที่เด็กหญิงได้ น้ำเสียงของเขาทั้งอ่อนโยนและเป็นมิตรอย่างที่ทำให้นวินดาต้องแอบอมยิ้มด้วยความภาคภูมิใจที่สามีของเธอมีคุณธรรมพอที่จะแยกแยะว่าอะไรควรอะไรไม่ควรและปฏิบัติตนได้อย่างถูกต้องเหมาะสม  

“ใช่จ้ะ คุณลุงเฮย์เดนกับคุณป้าวินดี้เป็น ‘พ่อและแม่’ ของเคย์เดน” แบรนดอนก็ตอกย้ำให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าเขาเองก็เห็นว่าทั้งสองมีสถานะเป็นเพียงแค่พ่อแม่ของเด็กชายเช่นกัน

“นอกจากเป็นพ่อแม่ของเคย์เดนแล้ว คุณลุงกับคุณป้ายังเป็นสามีภรรยากันด้วย!” 

“สามีภรรยาคืออะไรฮะ?” 

“สามีภรรยาก็คือคนที่รักกัน แต่งงานกัน อยู่ด้วยกัน และมีลูกชายหรือลูกสาวน่ารักๆ แบบพวกหนูด้วยกันไงจ๊ะ”เฮย์เดนรีบอธิบายให้เด็กๆ ฟังทันที 

“อ๋อ...เป็นแฟนกันใช่ไหมฮะ?” เคย์เดนเงยหน้าขึ้นถามมารดา นวินดาอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าด้วยความเขิน 

ความคิดเห็น