ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2563 10:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18
แบบอักษร

         “เคร่งเครียดไปหรือเปล่าเพื่อน”  ลูซ เพลย์บอยหนุ่มรูปหล่อ เจ้าของธุรกิจสถานบันเทิงหลายแห่ง เพื่อนสนิทของมาร์ค เปิดประตูเข้ามา  ทำให้บัวชมพูที่นั่งอ่านหนังสือเพลิน ๆ อยู่ที่โซฟาตัวเดิมถึงกับสะดุ้ง 

            “ที่บ้านไม่สอนมารยาทเหรอวะ” มาร์ค ต่อว่าเพื่อน ไม่จริงจังนัก 

            “เออ...มันร้อนใจว่ะ” 

       “เรื่อง?” 

            “เขาลือกันว่าแกจะแต่งงาน  ถึงไม่โผล่หัวออกไปสังสรรค์หลายวันแล้ว” ลูซไม่ทันได้สังเกตว่ามีหญิงสาวชาวเอเชียนั่งอยู่ที่มุมห้อง 

            “ข่าวเร็วดีนี่” มาร์คไม่ปฏิเสธ  ทำเอาคนที่นั่งอยู่ถลึงตาใส่  แต่ชายหนุ่มทำเป็นไม่เห็น 

            “เป็นไง..เด็ดมากเลยหรือวะเพื่อน..ถึงขนาดยอมถอดเขี้ยวเล็บ...ไม่เอาน่า เพลย์บอย อย่างเรา อย่ายอมเสียเหลี่ยม ง่าย ๆ สิวะเพื่อน” 

            บัวชมพู ลุกพรวดขึ้น เพราะไม่อยากทนฟังทั้งคู่พูดจาหยาบคาย เสียงเคลื่อนไหวนั้น ทำให้ลูซรู้ว่ามีบุคคลที่สามอยู่ในห้องด้วย....ชายหนุ่มหันไปมอง...สิ่งที่เห็นคือ...ตุ๊กตา...ใช่ตุ๊กตาดี ๆ นี่เอง หญิงสาวช่างน่ารัก สะดุดตาจริง ๆ  

            “โอ๊ะ...ขอโทษครับคุณผู้หญิง” ลูซ ยิ้ม และก้มศีรษะให้ อย่างขอลุแก่โทษ  ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจดูถูกเหยียดหยามผู้หญิง  แต่แค่คะนองปากไปหน่อย ตามประสาผู้ชายปากเปราะ 

            “ไม่เป็นไรค่ะ เชิญพวกคุณตามสบาย  ฉันจะออกไปรอข้างนอก” หญิงสาวหน้าตึง หล่อนไม่พอใจ ...เกลียดนัก...พวกผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น....ลึก ๆ แล้ว ไม่ว่าชาติไหน ก็ไม่รู้สึกว่าผู้หญิงมีความเท่าเทียมกับพวกเขา 

            “เดี๋ยว ไม่ต้องไป” มาร์ครีบก้าวเข้าไปดักหน้าบัวชมพูไว้ แล้วดึงมือหล่อนให้มานั่งด้วยกันบนโซฟาที่หล่อนเพิ่งจะลุกมา ก่อนจะแนะนำให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ   

“ผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ  ตบปากตัวเองก็ได้เอ้า”  แล้วลูซก็ทำอย่างนั้นจริง ๆ ชายหนุ่มยกมือซ้าย สลับกับมือขวาขึ้นตบปากตัวเองเบา ๆ อย่างน่าขัน 

            “พอ ๆ ค่ะ ฉันไม่โกรธแล้ว” บัวชมพูยิ้มออกมาได้ 

“เฮ้อ...ค่อยยังชั่วหน่อย” ลูซถอนหายใจโล่งอก 

           “แต่ว่าฉันออกไปรอข้างนอกดีกว่า  เผื่อพวกคุณจะได้คุยกันได้ถนัด” บัวชมพูอยากลุกออกจากโซฟาที่นั่งอยู่  เพราะอีตามาร์คนั่งเบียด แถมวางแขนพาดพนักพิง  ทำให้ใกล้ชิดจนรู้สึกถึงไอร้อนจากร่างกาย และยังกลิ่นหอมประจำตัวของเขาอีก  ไม่รู้ว่าใช้น้ำหอมหรือว่าอะไร ห้อม..หอม 

            “อยู่ที่นี่แหละ  ผมไม่มีความลับกับคุณหรอก  หนูบัว” มาร์คหันมาบอกอย่างอ่อนโยน จมูกกับปาก เฉียดข้างขมับ อย่างตั้งใจ 

            “ฮึ...นายมาร์ค ฉันคุยธุระกับแกเลยดีกว่า ขี้เกียจอยู่นานเดี๋ยวน้ำตาลขึ้น” ลูซหมั่นไส้กับท่าทีของเพื่อนรัก  

            “เออ...งั้นก็ว่ามา  โยกโย้ไม่เข้าเรื่องสักที” มาร์คขยับนั่งตัวตรง  ไม่แกล้งเอาเปรียบเหมือนตอนแรก 

“ฉันได้ข่าวว่าตาเฒ่าเจ้าเล่ห์  กำลังเตรียมการบางอย่าง” ลูซ พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม  ผิดกับคนเมื่อสักครู่ลิบลับ 

            “อีกแล้วหรือ...บัดซบ” มาร์คสบถ หลังจากนิ่งอึ้งไปเป็นครู่ 

            บัวชมพูไม่เข้าใจเรื่องที่สองหนุ่มคุยกัน  แต่มันคงเป็นเรื่องที่ซีเรียสมาก ๆ  สังเกตได้จากหน้าตา ท่าทางของทั้งคู่ หล่อนก็ได้แต่นั่งตัวลีบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง 

            “คราวนี้ที่ไหน” มาร์คถามเพื่อนรัก 

            “ไม่รู้ ต้องอาศัยความสามารถของนายแล้วล่ะ” ลูซมองหน้าบัวชมพู สลับกับมาร์ค 

            “ไม่มีทางอื่นเลยหรือวะ” มาร์คส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่าย 

            “ทางนี้ง่ายสุด  ทุกครั้งที่จะลงมือ  ตาเฒ่าจะพาหลานสาวคนสวยไปเที่ยวที่นั่นก่อน” 

“ฉันไม่อยากหลอกใช้ผู้หญิงว่ะ” 

            บัวชมพูชะงักกึก  หันหน้าไปมองคนข้าง ๆ เห็นแต่สีหน้ายุ่งยากใจ งานของเขาต้องมีปลอมตัว  หรือล่อหลอกผู้หญิงเพื่อล้วงความลับอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ  หรือว่าเขาจะมีธุรกิจผิดกฎหมายซุกซ่อนอยู่อีก ไม่น่านะ  คุณป้ากับคุณลุงคงไม่ยอมหรอก 

“แอรีนชอบแกมากนะ  แกไม่ได้หลอกเธอซักหน่อย” 

       “ฉันไม่อยากให้เขามีความหวัง” 

            “ถ้าอย่างนั้น  แกลองเก็บไปคิดดูก่อนก็ได้ ว่าจะมีวิธีอื่นอีกหรือเปล่า” 

            “อืม...ขอบใจ ฉันจะลองคิดดู” 

           “ถ้าอย่างนั้น ฉันกลับก่อน” ลูซ สบตากับมาร์ค มีประกายตาเจิดจ้าขึ้นทั้งคู่  แต่เพียงแวบเดียว ทุกอย่างก็เป็นปกติ 

ความคิดเห็น