ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2563 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17
แบบอักษร

ชายหนุ่ม มองตามอย่างอารมณ์ดี  แบบนี้อยู่ด้วยกันตลอดชีวิตก็ไม่เบื่อ ….เฮ้ย.....อยู่ ๆ มาร์คก็ตกใจกับความคิดของตัวเอง.........ฟุ้งซ่านไปป่าววะ...ไอ้มาร์ค... 

 

             เช้านี้ชายหนุ่มสวมชุดสูทเรียบโก้เหมือนทุกวัน เตรียมตัวจะออกไปทำงาน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อ  พลอยชมพูวิ่งเข้ามาขวางหน้าไว้เสียก่อน 

       “คุณมาร์คคะ” 

            “อะไรของคุณอีก” ชายหนุ่มทำเสียงเหมือนรำคาญ  แต่ก็หยุดยืนรอ 

            “ไปทานอาหารเช้าก่อนค่ะ  ฉันให้แม่บ้านตั้งโต๊ะไว้แล้ว” 

            “ปกติผมไม่ทานอาหารเช้า” 

            “แต่ต่อไปนี้คุณต้องทานค่ะ  เพราะคุณต้องทำงานหนัก ดังนั้นอาหารเช้าสำคัญค่ะ” 

            “คุณห่วงผมเหรอ” มาร์ค อมยิ้ม 

            “เปล่าค่ะ เพราะมันเป็นหน้าที่ของฉัน” 

            “หน้าที่?” มาร์คไม่เข้าใจ ยิ้มเมื่อสักครู่ เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว 

            “ดูแลความประพฤติ  หมายรวมถึงพฤติกรรมสุขภาพ  ซึ่งรวมเรื่องอาหารการกินของคุณด้วยค่ะ” บัวชมพูอธิบายอย่างใจเย็น 

            “........” มาร์คได้แต่กลอกตาไปมา  พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ทีแรกก็คิดว่าหล่อนทำราวกับว่าเป็นเมียของเขา  แต่ทำไปทำมา เริ่มจะเลื่อนขั้นเป็นแม่ไปแล้ว 

          ชายหนุ่มจำยอมให้เจ้าหล่อนปรับพฤติกรรมสุขภาพ  เขานั่งลงทานอาหารเช้า ซึ่งมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด  เขาทานเสร็จก็รวบช้อน แล้วถามผู้คุม 

            “ผมไปทำงานได้หรือยัง” 

            “ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้า ไม่รู้ว่าเขาประชด หรือว่านอนสอนง่ายกันแน่ 

            “รางวัลผมล่ะ” มาร์ค เดินมาหยุดยืนหน้าบัวชมพู 

            “รางวัลอะไรคะ คุณมาร์ค” บัวชมพูงง  ที่อยู่ ๆ เขาก็ทวงรางวัล 

            “ก็ตอนเด็ก ๆ ถ้าผมกินอาหารหมดจาน คุณแม่จะต้องหอมแก้มผมทั้งสองข้าง” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย พลางเอียงแก้มเข้าหา 

            “ฉันไม่ใช่แม่คุณนะ” บัวชมพูโวยลั่น  อุตส่าห์ทำท่าว่าจะไปได้ดีแล้วเชียว  มาดีแตกเสียได้นะอีตาบ้า 

      “อ้าว! ผมนึกว่าใช่” 

            “ถ้าฉันมีลูกอย่างคุณ ฉันคงอกแตกตาย” 

            “นั่นสิ  ถ้าอย่างนั้นเป็นเมียผมดีกว่า  อย่าพยายามเป็นแม่ผมเลยนะทูนหัว” มาร์ครวบมือหญิงสาวไปกอบกุม เหมือนขอความรัก แต่แววตาเต้นระริก นั่นมันไม่ใช่ มีแต่ความขบขันที่ซ่อนไม่มิด 

            บัวชมพูสะบัดมือออกอย่างแรง  ก้าวเดินฉับ ๆ ไปขึ้นรถ ขืนยืนอยู่นาน หล่อนอาจจะตะกุยหน้าใครบางคนจนได้ 

 

            อลันอมยิ้ม กับภาพพ่อแง่แม่งอน  เจ้านายของเขาจะรู้ตัวหรือเปล่า  ว่าไม่ได้ไปหาสาว ๆ ในสังกัดหลายวันแล้ว ไม่เห็นมีทีท่าจะเดือดร้อนเลย  แถมขยันยิ้มอีกต่างหาก 

          บัวชมพู ขึ้นมานั่งในรถ  มาร์คตามเข้ามานั่งเบียด หญิงสาวขยับตัวจนชิดติดประตูอีกด้าน คนหน้ามึนก็ยังขยับตามมาเบียดหน้าตาเฉย 

            “นี่คุณ...จำเป็นต้องเบียดกันขนาดนี้ไหมคะ” 

            “อื้อ...จำเป็น” 

            “ยังไงคะ” 

            “ผมขาดความอบอุ่น  ตั้งแต่เด็ก” 

            “คุณมาร์ค  คุณโตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้วนะ” 

            “ก็ใช่...แต่ถ้ามีผู้หญิงมาอยู่ใกล้ ๆ อาการจะกำเริบทุกที” 

            “คุณอลันคะ จอดรถค่ะ” บัวชมพูสั่งให้ลูกน้องของเขาจอดรถ 

            “ไม่ต้อง” มาร์คสั่งเฉียบขาด 

            “ฉันจะลงไปแลกที่นั่งกับคุณอลันค่ะ” บัวชมพูบอกตามตรง 

            “ทำไม” 

            “อาการของคุณจะได้ไม่กำเริบไงคะ” 

       “หนูบัว อย่าเรื่องมากได้ไหม นั่งนิ่ง ๆ มันลำบากนักหรือไง” ชายหนุ่มทำเสียงหงุดหงิดใส่ 

            “ฉันเนี่ยนะเรื่องมาก” บัวชมพูทึ่งกับความมั่วของเขาจริง ๆ 

            “ใช่ นั่งนิ่ง ๆ ไม่อย่างนั้นผมจะทำมากกว่าเบียด” มาร์คขู่ 

            บัวชมพูเงียบไป  ชายหนุ่มได้แต่นึกกระหยิ่มใจ ที่ได้กลั่นแกล้งคนตัวเล็ก 

ความคิดเห็น