Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่มีทางปล่อยเธออีกชั่วชีวิต

ชื่อตอน : ไม่มีทางปล่อยเธออีกชั่วชีวิต

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 330

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2563 16:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่มีทางปล่อยเธออีกชั่วชีวิต
แบบอักษร

 

 

ความฝันอันเร่าร้อนอย่างยากจะต้านทานไหว กลิ่นอายของบุรุษเพศที่ห้อมล้อมเธอไว้ทุกทิศทางทำให้หญิงสาวเคลิบเคลิ้มหวั่นไหวจนแทบจะกลายเป็นความเพ้อคลั่ง โดยเฉพาะเมื่อมือหนาเลื่อนผ่านช่วงเอวเล็กบางและหน้าท้องแบนราบลงไปแตะบนขอบผ้าลูกไม้บางเบา...วินาทีนั้นเองที่เธอรู้สึกตัวว่าร่างทั้งร่างของเธอเหลือเพียงแต่แพนตี้ตัวน้อยเท่านั้น!

“ไม่ได้เหรอ?” เฮย์เดนถามซ้ำอีกครั้งเมื่อหญิงสาวรั้งมือของเขาเอาไว้ นัยน์ตากลมโตมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลแสนสวยของเขาด้วยความสับสน แม้จะไม่ได้มีสติแจ่มใสนัก แต่นวินดาก็รู้ว่าหากผ่านจุดนี้ไปแล้ว คงไม่อาจเปลี่ยนใจได้อีก...คำถามก็คือ...เธอควรเปลี่ยนใจหรือไม่? ควรให้โอกาสเขาอีกครั้งหรือหยุดทุกอย่างไว้เพียงเท่านี้? 

  

“ถ้าคุณบอกว่าไม่...ผมจะไม่ถามอีก...” น้ำเสียงที่พร่าสั่นและประกายตาอันร้อนแรงราวกับมีดวงไฟอยู่ในนั้นทำให้ความลังเลทั้งหลาย ในใจปลาสนาการไปสิ้น โดยเฉพาะเมื่อเขาโน้มใบหน้าของเธอมาจุมพิตอย่างดูดดื่มอีกครั้ง 

“ผมสัญญาว่าถ้าคุณตอบตกลงอีกครั้ง คุณจะไม่มีวันต้องผิดหวังหรือเสียใจแน่นอน” คราวนี้นวินดาไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่หลับตาลงแล้วปล่อยให้เขาช้อนร่างน้อยขึ้นแนบอกกว้าง ก่อนจะเดินตรงไปยังเตียงหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางห้องชุด 

เฮย์เดนวางร่างเล็กในอ้อมแขนลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม เขาโน้มตัวลงจุมพิตริมฝีปากนุ่มราวกับจะผนึกคำสัญญาที่ได้ให้ไว้เมื่อสักครู่ ปลายลิ้นอุ่นแทรกลึกเข้าไปในเรียวปากอิ่มที่ยังมีกลิ่นของแชมเปญคละเคล้าด้วยกลิ่นน้ำผลไม้ซึ่งเขาเพิ่งสั่งมาให้ และชายหนุ่มก็ดื่มด่ำกับรสชาติของมันอย่างอิ่มเอม ริมฝีปากกระด้างละจากกลีบปากหอมกรุ่นอย่างแสนเสียดาย จากนั้นก็จูบระไล่จากปลายคางเรียวเล็กลงมาตามลำคอขาวเนียนอย่างช้าๆ จนกระทั่งถึงอกอวบอิ่มที่น่าปรารถนา

“อา...” นวินดาเผลอครางออกมาเบาๆ เมื่อเขาก้มหน้าลงครอบครองโนมเนื้อขาวผ่องด้วยปลายลิ้นและริมฝีปากเปียกชื้น เริ่มจากแผ่วเบาราวกับจะเชยชิม ก่อนจะขบเม้มและดูดกลืนจนร่างบางสั่นสะท้านราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วจนยากที่จะเก็บกลั้นความรู้สึกไว้ได้อีก มือใหญ่ลูบไล้จากข้อเท้าเรียวเล็กขึ้นมายังปลีน่องขาวเนียนและอาศัยจังหวะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มหวามไหวเลื่อนแพนตี้ผ้าลูกไม้ตัวเล็กจ้อยออกไปอย่างง่ายดาย 

“อ๊ะ!” นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาทันทีที่เขาเลื่อนตัวลงแล้วประทับรอยจุมพิตไปบนผิวเนื้อนวลเนียนราวกับจะไม่ให้พลาดไปแม้สักตารางนิ้ว มือน้อยรีบรั้งไหล่กว้างเอาไว้และพยายามเบียดขาทั้งสองข้างของตนเองเข้ามา แต่มันกลับยิ่งทำให้ผิวกายของเธอและเขาบดเบียดเสียดสีกันมากยิ่งขึ้นจนเนื้อตัวของเธอกลายเป็นสีชมพูเข้มจัด ทำให้ชายหนุ่มซึ่งจับจ้องอย่างไม่วางตาหิวกระหายขึ้นเป็นทวีคูณ

“ไม่มีอะไรน่าอายเลยที่รัก...คุณสวยมาก...สวยจนผมแทบลืมหายใจ...” เขากระซิบบอกพลางจูบไล่จากปลายเท้าน้อยๆ มาจนถึงเรียวขา บอบบาง มือร้อนผ่าวที่ลากไล้อย่างแผ่วเบาทำเอาหญิงสาวต้องหยัดกายขึ้นด้วยความเสียวซ่าน มือน้อยที่พยายามปัดป้องอ่อนแรงลงทุกที จนในที่สุด ก็จำต้องปล่อยให้เขาทำตามที่ปรารถนา...

เฮย์เดนจุมพิตผิวเนื้อระหว่างต้นขาเรียวอย่างหนักหน่วงราวกับจะตีตราจับจองเธอไว้แต่เพียงผู้เดียวไม่ให้ใครกล้ามาแย่งชิงเธออีก ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้นวลเนื้ออุ่นที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำผึ้งอันแสนหวานอย่าง อ่อนโยน ก่อนจะลิ้มรสเสน่หาที่ห่างหายไปเนิ่นนานจนเหมือนเพิ่งได้ลิ้มลองเธอเป็นครั้งแรกเมื่อกาลก่อนอย่างหิวโหย ทุกการขบย้ำของริมฝีปากร้อนแรงและการล่วงล้ำของปลายนิ้วทำให้ความเร้ารัญจวนใจพุ่งสูงยิ่งขึ้นทุกที สะโพกผายโค้งขึ้นราวกับสายธนูที่ถูกเหนี่ยวไว้จนสุดสาย ในขณะที่ผู้ขึ้น สายธนูเองก็จนปัญญาจะรั้งรอต่อไปได้อีกแล้วเช่นกัน!

“อ๊า...” นวินดาเผลอหวีดร้องออกมาเมื่อเขาแทรกกายแกร่งเข้ามาอย่างกะทันหัน แม้ว่าเธอจะชุ่มฉ่ำพรั่งพร้อมและเฮย์เดนเองก็อ่อนโยนและระมัดระวังมาก แต่การห่างเหินไปเนิ่นนานเกือบหกปี ซ้ำก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้อยู่ร่วมกันนานเท่าไร ทำให้เธอแทบจะเหมือนสาวบริสุทธิ์ซึ่งไม่เคยถูกล่วงล้ำมาก่อน จึงออกจะอึดอัดและแปลบปลาบอยู่บ้าง 

สัมผัสอันแนบแน่นที่ได้รับทำให้เฮย์เดนอยากจะพุ่งโผนเข้าไปให้ลึกซึ้งกว่านี้ แต่ความรู้สึกที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าหวานซึ้งทำให้เขาไม่อาจหักใจทำตามที่ตนเองปรารถนาได้ สะโพกสอบขยับอย่างเนิบช้า ค่อยๆ เติมเต็มทีละน้อยจนกระทั่งนวินดาเป็นฝ่ายหยัดกายขึ้นมาหาเขาด้วยตนเอง 

“อา...” หญิงสาวส่งเสียงครางแว่วหวานออกมาราวกับจะเชิญชวนให้กายแกร่งเคลื่อนไหวอย่างดุดันยิ่งขึ้น เฮย์เดนสาบานได้ว่าเขาคิดถึงเสียงหวานเจือสะอื้นของเธอเหลือเกิน ยิ่งเขาครอบครองเธอหนักหน่วงและรวดเร็วยิ่งขึ้นเท่าไร นวินดาก็ยิ่งเปล่งเสียงอันซาบซ่านวาบหวามดังขึ้นเท่านั้น ปฏิกิริยาอันแสนร้อนแรงทำให้เขาหิวกระหายจนต้องแทรกกายเข้าไปอย่างเร่าร้อนและล้ำลึก ทุ่มเทให้เธอทั้งหมดไม่มีเหลือ ดำดิ่งจนเธอต้องหวีดร้องออกมาแล้วจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างอย่างแรง 

เบื่อรึ? ในชีวิตนี้เขาจะมีคำว่า ‘เบื่อ’ สำหรับเธอได้ยังไงในเมื่อยังโหยหาเธออยู่ทุกวินาทีแบบนี้! ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงจูบกลีบปากนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะผลักดันความกร้าวแกร่งในท่วงทำนองที่โลดโผนยิ่งขึ้นกว่าเก่า เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงบีบรัดถี่รัวจากเรือนกายของเธอ ชายหนุ่มรั้งต้นขาเรียวสวยขึ้นเพื่อพาเธอพุ่งทะยานไปยังสุดขอบฟ้าพร้อมๆ กับเขาจนกระทั่งคลื่นแห่งความสุขสมระเบิดพร่างพรายออกมาอย่างงดงามแทบจะพร้อมๆ กัน

เฮย์เดนพลิกตัวลงนอนบนเตียงเพื่อให้ภรรยาได้ทอดร่างอยู่บน เรือนกายแข็งแกร่งและแนบริมฝีปากลงบนเรือนผมชื้นเหงื่ออย่างแสนรักใคร่ ในขณะที่หญิงสาวที่หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนค่อยๆ ผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของสามีโดยไม่รู้ตัว 

ชายผู้เพียรพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อง้องอนภรรยาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนเลยในชีวิตถอนหายใจออกมาอย่างมีความสุข...ในที่สุดเขาก็ได้เธอคืนมาแล้วจริงๆ!

เฮย์เดนโอบรัดร่างน้อยของนวินดาเอาไว้อย่างแนบแน่นและสาบานกับตนเองว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอจากไปไหนอีกแล้ว...ไม่มีทางปล่อยเธอไปอีกจนชั่วชีวิต!

ความคิดเห็น