ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 8

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 8

คำค้น : นิยาย y , yaoi , boy's love

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2559 08:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 8
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 8

 

รู้สึกมึนๆหนักไปทั้งตัวเลยแฮะ ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ

            “ตื่นแล้วหรอ”

ผมหันไปมองไอ้เจ้าของเสียงที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นจ้องผมอย่างใจจดใจจ่อ และแน่นอนผมไม่ลืมที่จะหันมาดูสภาพร่างกายของตัวเองที่เหลือเพียงบ๊อกเซอร์เพียงตัวเดียว!

            “มันเกิดอะไรขึ้น ว๊ากก!”

            “ตื่นปุ๊บก็แหกปากทันทีเลยนะมึงเนี่ย”

มันค่อยๆลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ

            “มึงทำไรกู!”

            “นี่มึงจำอะไรไม่ได้เลยหรอ”

มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆผมแล้วแสยะยิ้มอย่างพอใจ

            “น่าเสียดายเนอะทั้งๆที่เมื่อคืนออกจะครึกครื้นขนาดนั้นแท้ๆ~”

มันพูดแล้วช้อนคางผมขึ้นอย่างช้าๆ

            “กะ เกิดอะไรขึ้น”

            “มึงนี่ก็ลีลาเด็ดดีนะ ขึ้นขย่มกูขนาดนั้นยังมีแรงมาด่ากูอีก”

มันค่อยๆใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ที่ริมฝีปากผม

            “ขะ ขึ้นขย่มเหี้ยไร!”

            “กูแทบไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ เสร็จกันไปกี่รอบกันน้า”

มันดันผมลงนอนกับเตียงแล้วขึ้นคร่อมทันที

            “กูไม่เห็นจะรู้สึกเจ็บอะไรตรงไหนเลย!”

            “ก็กูบอกว่ากูทำเก่ง มึงจะไปเจ็บได้ไงล่ะ จริงไหม?”

มันจับขาข้างหนึ่งของผมขึ้นพาดเอวมันทันที

            “มึงจะทำไร!”

            “ไม่ลองอีกสักรอบตอนมึงสร่างเมาหรอ~”

มันใช้มือข้างที่เหลือพยายามจะถอดบ๊อกเซอร์ผมออก

            “ลองแม่มึงน่ะสิไอ้เหี้ย!”

ผมก็ใช้เท้าข้างที่เป็นอิสระถีบมันออกเหมือนกัน

            “เมื่อคืนยังจูบกูอย่างเร่าร้อนเลยแท้ๆน้า”

            “จูบกับผีน่ะสิไอ้เหี้ย!”

จู่ๆสีหน้ายียวนกวนตีนของมันก็เปลี่ยนเป็นโมโหอย่างเห็นได้ชัด

            “กูอาบน้ำไปโรงเรียนดีกว่า เปลี่ยนใจเมื่อไรก็มาหากูที่ห้องได้”

มันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องผม

            “ไม่เปลี่ยนใจอะไรทั้งนั้นแหละโว้ย!”

มันต้องอำผมแน่ๆ เรื่องแบบนั้นจะไปเกิดขึ้นได้ไงกันล่ะ! ละแล้วถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะ! ผมควรจะทำไงเนี่ยยย! ควรจะเข้าป่าไปปฏิบัติธรรมในถ้ำ หรือควรจะสร้างอาณาจักรใต้ดินเป็นของตัวเอง ม่ายยยย! ชีวิตอันแสนเพอร์เฟ็คของผมป่นปี้ยับเยินแล้วหรอเนี่ยย

พอเด็กหนุ่มรู้ความจริงก็กลายเป็นเด็กมีปัญหา ไม่พูดคุยหรือสุงสิงกับใคร กินเหล้าย้อมใจไปวันๆ แล้วท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจไปเป็นเด็กขายบริการ... ม่ายยย!!!

            “กูไม่ขายเหี้ยไรทั้งนั้นแหละโว้ยยย!”

หรือผมกำลังเป็นบ้า พอพ่อกลับมาตัวผมก็จะต้องถูกส่งไปอยู่จิตเวช อนาคตอันสดในดับวูบลงในทันตา นี่น่ะหรออนาคตของผม ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งนั้นแหละ! หายใจเข้าลึกๆ โดนจิ้มตูดครั้งเดียวมันก็ไม่เสียหายอะไรหรอกน่า~ ไม่เสียเหี้ยไร สติกูเนี่ยเสียไปแล้วครับ!

            “แล้วนี่ใจคอมึงจะไม่ทำข้าวเช้าให้กูแดกหรือไง นี่กะจะนั่งเสียสติทั้งวันเลยใช่ไหม?”

เจ้าของเสียงอันคุ้นหูพูดขึ้นพลางยืนพิงขอบประตูโดยนุ่งผ้าเช็ดตัวมาผืนเดียว! อีกแล้ว!

            “หาแดกเอากูไม่มีอารมณ์”

            “ทำตัวเป็นเด็กไปได้ ต้องให้กูป้อนข้าวป้อนน้ำถึงเตียงเลยไหมน้า~”

มียอกย้อนนะมึง! แล้วทำไมผมทำอะไรมันไม่ได้เลยล่ะ มีแต่ต้องพูดฝากไว้ก่อน ฝากไว้ก่อนอยู่นั่นแหละ! เมื่อไหร่จะได้เอาคืนซะที กระซิกๆ

            “เดี๋ยวลงไปทำให้ตอนนี้แหละสัส!”

ผมหยิบเสื้อที่กองอยู่บนพื้นมาสวมแล้วเดินออกจากประตูให้ห่างจากไอ้ห่านี่มากที่สุด

            “ทำเป็นกลัวไปได้ ทั้งที่เมื่อคืนออกจะชอบขนาดนั้นแท้ๆ~”

มันพูดพลางเอามือมาแตะที่ก้นผม ผมทำได้แค่ปัดมือมันออกไปเฉยๆ นี่เรื่องจริงหรอ ฮือออ

ผมทำข้าวผัดเตรียมไว้บนโต๊ะกินข้าว ตอนนี้ลิ้นมันไม่รับรู้รสอะไรทั้งนั้นแหละโว้ย!

            “หอมดีนี่นา~”

ไอ้เหี้ยเจมันพูดพลางนั่งลงบนเก้าอี้ตรงที่ผมวางข้าวไว้

            Rrrr Rrrr

            “ครับแม่...อ๋อไม่มีปัญหาครับ”

มันพูดกับทางปลายสายแล้วหันหน้ามามองที่ผมพลางฉีกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ

            “ก็ผมกับพี่น่ะ...เข้ากัน เป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย~”

คำพูดชวนคิดลึกนั่นมันอารายยยย!!

            “ตอนนี้กำลังทานข้าวเช้าอยู่ครับ...ครับ ไม่ต้องห่วงครับ....พี่เขา ดูแล ผมเป็นอย่างดีเลย”

มันพูดพลางเอามือเท้าคางแล้วมองมาที่ผม

            “ไม่ดื้อหรอกครับ ผมเป็นเด็กดีจะตาย งั้นแค่นี้นะครับ ขอให้สนุกนะครับแม่ สวัสดีครับ”

มันเก็บมือถือลงไปยังกระเป๋ากางเกง

            “หึ”

มันหัวเราะอยู่ในลำคอแล้วนั่งกินข้าวต่อ กูขอให้มึงสำลักข้าวตาย สาธุ!

            “อะไรกำลังแช่งกูหรอ”

ระ รู้ได้ไงวะ! นี่อ่านใจกูได้ด้วยหรอ!

            “ใช่กูอ่านใจมึงได้~”

สะ สุดยอด! งั้นตอนนี้กูกำลังจะไปอาบน้ำ ไหนลองพูดสิว่ากูจะไปอาบน้ำ!

            “......”

ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนตรงหน้า มันทำหน้าเอือมระอาใส่ผมพลางกินข้าวต่อ

            “เงียบทำไมล่ะ” ผมถาม

            “นี่มึงเชื่อจริงๆหรอ ฮ่าๆๆ โจ๊กชิบ! แม่งดูทำหน้าจะฆ่าจะแกงกูขนาดนั้น มองไม่ออกก็ควายแล้ว ฮ่าๆๆ แล้วยังเสือกทำหน้าสงสัยอีก มึงนี่ซื่อหรือโง่ ควายแท้ๆไม่มีวัวผสมเลย ฮ่าๆๆๆ”

นั่นไง! ว่าละ มีความตอแหล ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ!

ความคิดเห็น