แทคฮยองจี
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ช่วยใจดีกับเราด้วยนะคะ

น่านฟ้าล่ารัก 23

ชื่อตอน : น่านฟ้าล่ารัก 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2563 21:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านฟ้าล่ารัก 23
แบบอักษร

วันนี้เป็นวันแรกของการไปเรียนว่ายน้ำของเจ้าอ้วนหลังจากที่ไปสอบถามจากแม่ของน้องกังฟูบอกว่าครูที่สอนเป็นครูสอนกีฬาว่ายน้ำในมหาลัยที่ตัวเองสอนอยู่ อีกอย่างที่ที่ใช้สอนก็คือสระว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยที่มีไว้สำหรับสอนว่ายน้ำโดยเฉพาะ ผมกับคุณน่านฟ้าเข้าเข้าไปดูสระมาแล้วครั้งหนึ่ง มันเป็นสระน้ำยาวแค่ 25 เมตร สำหรับฝึกมีพื้นลาดเอียงตั้งแต่ตื่นๆไปจนลึก รอบสระมีไลฟ์การ์ดคอยดูแลความปลอดภัย ส่วนในสระมีครูสอนว่ายน้ำอยู่ 2-3 คนกับเด็กๆไม่ถึง 10 คน หลังจากสอบถามไปแล้วคุณครูบอกว่าสระไว้สำหรับฝึกให้เด็กที่ไม่มีพื้นฐานแต่ถ้าคนที่สามารถว่ายได้แล้วจะให้ไปว่ายที่สระมาตรฐานซึ่งอยู่ข้างๆ ครูเขาก็เดินพาไปดูหลังจากที่สอนน้องกังฟูเสร็จ  

“ผมฝากดูแลเจ้าอ้วนด้วยนะครับ ถ้าแกงอแงก็อย่าพึ่งบังคับแกนะครับปล่อยแกไว้สักพักเดี๋ยวแกจะดีขึ้นเอง” ผมบอกหลังจากที่พาลูกมาส่งให้ครูเขาที่สระ  

“อ่า...ครับ”  

“แล้วนี่ก็เงินค่าเรียนครับ ส่วนนี่ค่าขนมของน้องถ้าแกหิวผมรบกวนครูช่วยดูแลด้วยนะครับ ประมาณ 4 โมงครึ่งผมจะเข้ามาอีกรอบ”  

“ได้ครับคุณพ่อ”  

“สกายหม่าม๊าไปก่อนนะครับ อย่าดื้อกับครูนะแล้วเสร็จงานหม่าม๊ากับคุณพ่อจะมาหา”  

ผมบอกลูกเสร็จสรรพก็ฝากฝังครูเขาอีกรอบ ผมรู้ว่าเจ้าอ้วนน่ะเป็นเด็กดีพูดรู้เรื่องไม่มีอะไรน่ากังวลแต่ผมเนี่ยที่กังวลแทนลูก คุณน่านฟ้าบอกมาตลอดทางว่าไม่ต้องห่วงลูกเก่ง ครูเขาก็ดูแล แต่ผมก็ไม่ค่อยสบายใจ อยู่กับน้ำกับท่ากลัวว่าจะมีอุบัติเหตุอะไร เจ้าอ้วนก็ยังว่ายน้ำไม่เป็น ทางเดียวที่จะทำให้เจอลูกได้เร็วขึ้นทั้งผมและคุณน่านฟ้าจะต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จ  

“คุณทำงานเสร็จยัง”  

“อีกสองแฟ้มครับ หนูนั่งรอพี่ก่อน”  

“เร็วๆนะครับ”  

นี่ผมไม่ได้เร่งเขานะแต่ผมใจร้อนอยากไปดูลูกเรียนว่ายน้ำแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้างจะเรียกว่าตื่นเต้นก็ได้ คุณน่านฟ้าเหลือบตามองผมเล็กน้อยแล้วบอกให้ไปนั่งรอดีๆ ผมจึงต้องทำตามอย่างขัดไม่ได้  

“เรียบร้อยแล้ว”  

เราทั้งสองคนกลับมาที่สระว่ายน้ำอีกครั้งเห็นคุณครูจับเจ้าอ้วนตีขา อยู่ก็อดที่จะเอามือถือมาถ่ายภาพไม่ได้น่ารักจริงๆเลยลูกใครเนี่ย ผมกับคุณน่านฟ้าเดินขึ้นไปนั่งรอที่อัฒจันทร์กับกลุ่มผู้ปกครองที่มาเฝ้าลูกของตัวเอง  

“แม่น้องกังฟูสวัสดีครับ”  

“หม่าม๊าน้องสกายสวัสดีค่ะ มาเรียนวันแรกหรอคะ” เธอถาม  

“ครับ”  

“มาค่ะนั่งด้วยกัน”  

ผมนั่งลงใกล้ๆกับแม่ของน้องกังฟูพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องลูกกัน ส่วนคุณน่านฟ้ารายนั้นเดินไปดูที่ขอบสระนู้น สงสัยเห่อจัดได้เห็นลูกว่ายน้ำครั้งแรก เมื่อครบเวลาเรียนเด็กๆหลายคนก็ขึ้นมาจากสระน้ำวิ่งไปหาผู้ปกครองของตนเองเจ้าอ้วนก็วิ่งหัวเราะมาหาทำท่าจะเข้ามากอดแต่ถูกคุณน่านฟ้าใช้ผ้าเช็ดตัวห่อตัวป้อมๆนั้นแล้วอุ้มไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด  

ตลอดทางสกายเอาแต่โม้ว่าครูสอนอะไรบ้างต้องทำยังไง บอกว่าดำน้ำครั้งแรกสำลักน้ำด้วย ผมนี่ใจหายแวบแต่เจ้าอ้วนก็เล่าต่อด้วยว่ามันสุดยอดมากไม่เคยดำน้ำมาก่อน ตอนที่ฝึกตีขาคุณครูก็ชม ได้เห็นว่าลูกมีความสุขกับการเรียนว่ายน้ำผมก็พอใจแล้วกลัวเขาไม่ชอบแล้วจะไม่อยากเรียน 

 

 

 

ตอนนี้อายุครรภ์ย่างเข้าเดือนที่ 4 อาการแพ้ท้องก็เริ่มดีขึ้น ท้องก็โตขึ้นและผมก็วางมือจากงานบริษัททุกอย่างแล้ว ให้คุณน่านฟ้าเขาจัดการเองแต่วันนี้เป็นวันหยุดและมีนัดตรวจสุขภาพกับคุณหมอที่โรงพยาบาล แล้วนี่ก็ใกล้ถึงเวลานัดแล้วแต่เจ้าอ้วนก็ยังกินข้าวไม่เสร็จ  

“สกายรีบกินครับเดี๋ยวผิดนัดคุณหมอ”  

“อีกคำเดียวนะหม่าม๊า”  

เจ้าอ้วนรีบงับไก่ทอดคำสุดท้ายกับข้าวเหนียวเคี้ยวเต็มแก้มแล้ววิ่งไปล้างมือที่ห้องน้ำ วิ่งออกมาดื่มน้ำแล้วยืนยิ้มให้ผมจนแก้มปริ ผมเลยต้องยื่นมือไปใช้กระดาษทิชชูเช็ดคราบน้ำบนริมฝีปากให้ ก่อนจะรีบออกไปขึ้นรถที่คุณน่านฟ้าขับมาจอดรอที่หน้าบ้านแล้ว  

วันนี้คุณหมออัลตราซาวด์ให้ดูเจ้าตัวน้อยในท้องว่ามีพัฒนาการถึงไหนคราวนี้เป็นเจ้าอ้วนที่ตื่นเต้นกว่าใครถามคุณหมอไม่หยุดว่าน้องอยู่ตรงไหน ตรงไหนเป็นน้อง หมอมุ่ยเองก็ใจดีพูดอธิบายยกใหญ่ ทั้งยังให้ฟังเสียงหัวใจของตัวน้อย ทั้งเจ้าอ้วนทั้งคุณน่านฟ้าตื่นเต้นมาก หมอมุ่ยบอกว่าเจ้าตัวน้อยนั้นเริ่มดิ้นแล้วแต่ก็ยังเบาอยู่ นอกจากนี้ก็ตัวน้อยก็เริ่มที่จะได้ยินเสียงภายนอกด้วย ซึ่งคุณหมอแนะนำให้คุยกับลูกด้วยเสียที่นุ่มนวลและไม่ให้ใช้คำหยาบ ส่วนอื่น ๆ ตัวน้อยก็แข็งแรงดีมาก  

หลังจากหาหมอเราแวะทานอาหารที่ร้านแถว ๆ นั้นก่อนกลับบ้านช่วงนี้คุณน่านฟ้างานเยอะนิดหน่อยเพราะนี่เป็นเดือนสุดท้ายในไตรมาสนี้ เขาพาผมกับลูกมาส่งที่บ้านแล้วรีบออกไปบริษัทเพื่อเอางานสำคัญ  

“คุณพ่อกลับมาเร็วๆนะครับ” เจ้าอ้วนหอมแก้มคุณน่านฟ้าก่อนเขาจะออกรถ  

“อย่าซนกับหม่าม๊านะครับ เดี๋ยวคุณพ่อมา”  

บ้านหลังใหญ่ตอนนี้มีแค่ผมกับสกายและคนดูแลบ้าน ส่วนพ่อคุณน่านฟ้าท่านไปออกรอบตีกอล์ฟกับเพื่อนกว่าจะกลับก็คงเย็นๆหรือดึกเหมือนทุกวัน 

ผมกับลูกนั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นเจ้าอ้วนก็หอบพวกการบ้านที่ครูสั่งมานั่งทำ มีให้ผมสอนบ้างในเรื่องที่ไม่เข้าใจ ผมเองก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นสอนได้บ้างไม่ได้บ้างแต่ก็ยังดีทีลูกหัวไวถามนิดหน่อยก็ทำได้แล้ว  

“ของว่างค่ะคุณแสง”  

“ขอบคุณครับ”  

ของว่างวันนี้เป็นไอศกรีมของโปรดเจ้าอ้วน แต่จะว่าไปแล้วเจ้าอ้วนก็ชอบกินขนมทุกอย่างนั่นแหละ สกายเดินถือถ้วยไอศกรีมเข้ามานั่งข้างๆถามเสียงเจื้อยแจ้วว่าน้องกินได้ไหม กินแล้วน้องจะหนาวหรือเปล่า ผมเองก็ไม่รู้ว่ากินไปแล้วตัวน้อยจะหนาวหรือเปล่า  

“ทำอะไรกับแม่ลูก”  

“คุณพ่อ!!!” 

สกายวิ่งเข้ากอดคุณน่านฟ้าที่กลับเข้ามาพร้อมแฟ้มงานอีกสองสามแฟ้ม ผมเดินเข้าไปรับเขาเอกสารไปเก็บให้ ส่วนเขาก็คงกำลังเล่นกับลูกตามเคย ภาพผู้ชายตัวใหญ่ที่นั่งเล่นของเล่นกับเด็กชายตัวอ้วนคือภาพชินตาของทุกคนที่บ้านไปแล้ว ผมกอดอกยืนแอบดูอยู่ที่มุมหนึ่งก็ได้แต่อมยิ้ม 

"คุณน่านเธอรักคุณสกายมากเลยนะคะ" 

"อ๊ะ!!" 

"ป้าทำคุณตกใจหรือคะ" 

"ไม่เป็นไรครับ" ผมยิ้มให้บางๆ 

ป้าแม่บ้านยิ้มให้แล้วก็ขอตัวไปทำงานของตนเอง ผมหยิบมือถือขึ้นมาแแอบถ่ายทั้งสองคนเอาไว้ปต่ก็พลาดลืมปิดเสียงทำให้ร่างสูงรู้ตัวเขาหันมามองผมแล้วกวักมือเรียกให้เข้าไปหา  

“แอบถ่ายอะไรพี่กับลูกครับ”  

“ก็เห็นแล้วน่ารักดีน่ะครับเลยถ่ายเก็บไว้” ผมบอกแล้วกดรูปที่พึ่งถ่ายให้เขาดู  

“มาถ่ายรูปเราสองคนบ้างดีกว่า”  

คุณน่านฟ้าแย่งมือถือไปแล้วกดเข้ากล้องถ่ายรูปเปลี่ยนเป็นกล้องหน้าพร้อมกับขยับเอาแก้มมาแนบแก้มผม ผมเม้มปากหลบตามองทางอื่น รู้สึกหน้าตัวเองร้อนขึ้นมาเหมือนกำลังจะเป็นไข้  

1 

2 

3 

ฟอด!!!  

“คุณน่าน!” 

ผมร้องออกมาอย่างตกใจไม่คิดว่าร่างสูงจะฉวยโอกาสหอมแก้มผมในตอนทึ่ไม่รู้ตัว คุณน่านฟ้าดึงผมเข้าไปกอดไว้ด้วยแขนข้างเดียว ผมแอบเห็นว่าเจ้าสกายเอามือปิดหน้าอยู่ด้วย อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้ลูกเห็น หึ๋ย!! อายชะมัด  

“เขินหรอ”  

“ครับ ลูกก็อยู่” ผมตอบเสียงอ้อมแอ้ม ไม่กล้าขึ้นมอง 

ฟอด!!  

“หนูหอมหม่าม๊าด้วย” สกายมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ปีนมานั่งบนตักผมแล้วหอมแก้มอีกข้าง “คุณพ่อหอมหนูด้วย”  

“ข้างไหนครับ”  

“ข้างเลยครับ” สกายบอกและยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ผมกับคุณน่านฟ้ามองหน้ากันแล้วหอมแก้มลูกคนละข้าง เจ้าอ้วนก็หัวเราะถูกใจ เพราะผมเอาปลายจมูกถูที่แก้มนิ่มเบาๆ  

“สกายมานั่งตรงนี้เซลฟี่กับครับ” 

คุณน่านฟ้าอุ้มสกายข้ามตักผมไปนั่งระหว่างเราสองคนแล้วยืนแขนออกไปเตรียมกดบันทึกภาพ คุณน่านฟ้านับหนึ่งสองสาม เราทั้งคู่ก็ก้มลงหอมแก้มลูกทั้งสองข้าง ดังนั้นภาพที่ได้คือภาพที่สกายยิ้มจนตาหยีโชว์ฟันหลอข้างหน้า และมีพ่อแม่กับแม่หอมแก้มคนละข้าง  

“หนูจุ๊บน้องได้ไหมครับหม่าม๊า” 

ผมพยักหน้าแล้วขยับเอนไปข้างหลังให้เจ้าอ้วนได้จูบลงบนหน้าท้องที่นู้นออกมาตามอายุครรภ์ คุณน่านฟ้าเห็นลูกทำแบบนั้นก็เข้ามาจูบผมเล็กน้อยและขยับลงจูบที่หน้าท้องด้วย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหนุนตักผม  

"อะไรกันครับเนี่ย ไม่เล่นกับลูกแล้วหรอ" 

"ไม่เอาแล้วอยากนอนตักหนูมากกว่า" 

ผมพรูลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วขยับนั่งดีๆเพื่อให้เขาได้นอน ใช้มือสางเส้นผมสีดำที่เริ่มมีสีดอกเลาแซมอย่างเบามือผมกับเขาอายุห่างกันพอสมควรแต่ก็ไม่คิดว่าผมจะเปลี่ยนสีเร็วแบบนี้ นั่งดูลูกเล่นอยู่สักพักผมก็รู้สึกง่วงนอนตอนนี้ผมกับคุณน่านฟ้าเลยต้องเปลี่ยนตำแหน่งกัน และเปลี่ยนสถานที่ด้วย 

ผมถูกแขนแกร่งช้อนขึ้นในท่าเจ้าสาวพาขึ้นไปที่ห้องของเรา เขาวางผมลงบนเตียงอย่างเบามือพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้ ทีแรกนึกว่าเขาจะกลับลงไปหาลูกแต่กลายเป็นว่าเขาลงไปอุ้มเจ้าอ้วนขึ้นมานอนข้างๆเฉยเลย และกลายเป็นว่าเราทั้งสามคนบวกหนึ่งเบบี๋ในท้องก็นอนกอดกันจนถึงเย็น 

 

 

 

ในเช้าวันต่อมาม๊าของผมโทรมาบอกว่าท่านจะมาเยี่ยมเห็นบอกว่าให้พี่ยุ้ยจองตั๋วเครื่องบินให้แล้วตั้งแต่วันก่อน และเดินทางวันนี้คงจะมาถึงช่วงบ่ายๆ ผมเองก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยโทรไปชวนคุณน่านฟ้าให้ออกไปรับพวกท่านด้วยกัน แต่ก็ปรากฏว่าเขาไม่ว่างเสียนี่เพราะต้องประชุมงานกับลูกค้า แต่ไม่เป็นไรหรอกผมชวนคนขับรถไปดันเองก็ได้ ผมแต่งตัวด้วยเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงเอวยืดแบบสบาย ๆ นั่งรถหรูของที่บ้านออกไปรับป๊ากับม๊า ช่างแต่ตัวไม่เหมาะกับราคารถเอาเสียเลย 

"รถติดมากเลยครับคุณแสง" 

"นั่นน่ะสิครับ" ผมเกาะกระจกข้างประตูดูก็พบว่าตรงที่เราอยู่นั่นใกล้ถึงสนามบินแล้วแต่รถเยอะมากทำให้การเคลื่อนตัวไปข้างหน้าค่อนข้างช้า  

ผมโทรบอกม๊าแล้วว่าให้มารอที่ประตูฝั่งไหนถ้าเครื่องมาถึงก่อนที่ผมจะถึงสนามบิน แต่ถ้ามาไม่ถูกให้ม๊าถามแถวนั้นไปก่อน ม๊ากับป๊าผมเก่งจะตายไป  

คนขับรถค่อยๆเคลื่อนรถเข้าไปจอดเทียบข้างทางที่มีรถคันก่อนหน้าพึ่งออก ผมรีบลงจากรถเดินหาป๊ากับม๊าไม่นานก็เจอเขาทั้งคู่เดินมาทางประตู ผมรีบเข้าไปช่วยถือของแต่ก็โดนดุเอาไว้ก่อนเลยทำได้แค่เดินพาพวกท่านมาขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน  

“เป็นยังไงบ้างล่ะ”  

“เหมือนเดิมม๊า แต่ไม่ค่อยแพ้ท้องแล้วแหละ”  

“แล้วผัวลื้อไปไหน?”  

“ทำงานครับ ตอนแรกจะมารับด้วยกันแต่มีประชุมด่วนกับลูกค้าน่ะ ไว้เจอตอนเย็นก็ได้ป๊า”  

ป๊าพยักหน้าผมเลยคุยอย่างอื่นระหว่างทาง ม๊าก็บ่นๆเรื่องเงินในร้านที่หมุนไม่ค่อยทันเพราะราคาดีคนเอามาขายเยอะ บางวันไม่เปิดร้านก็มี  

“แล้วม๊ามีเงินใช้ไหม?”  

“ก็พอมีแต่จะให้มีเงินไปซื้อทองนี่ไม่ไหวแล้วนะ” ม๊าบ่น “วันก่อนนี้ป๊าลื้อพึ่งไปเอาออกมาจากแบงก์สิบล้าน”  

“โห ม๊าแล้วหนี้เก่าใช้หมดแล้วหรอ?”  

“ก็เอาอันนี่ไปโปะอันนั่น สองล้าน เหลือแปดล้านไว้ซื้อทอง” 

"ถ้าหมุนไม่ทันหรือฉธนาคารไม่ให้กู้แล้วม๊าบอกอั้วนะเดี๋ยวจะคุยกับคุณน่านให้" 

ม๊าพยักหน้าทั้งยังบอกว่าไม่รบกวนหรอกเกรงใจ แต่ผมว่าถ้าถึงคราวที่ต้องใช้จริงๆคุณน่านฟ้าเองก็คงไม่ปฏิเสธหรอก รถเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านแม่บ้านหลายคนเข้ามาช่วยขนของลงจากรถ ผมพาป๊ากับม๊าเข้ามาในบ้านนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนแล้วเดินไปบอกพ่อคุณน่านฟ้าที่วันนี้ไม่ได้ออกไปออกรอบตีกอล์ฟว่าป๊ากับม๊าผมมาแล้ว  

พวกท่านนั่งคุยกันที่ข้างล่างส่วนผมก็ไปช่วยพวกแม่บ้านเก็บข้าวของเข้าที่เห็นว่าม๊ากับป๊ามาอยู่แค่วันสองวันเท่านั้นไม่ได้อยู่นานอะไรเพราะต้องกลับไปเปิดร้าน  

"พี่ก็ว่าคุณแสงหน้าตาน่ารักเหมือนใครที่แท้ได้คุณแม่เยอะเลยนะคะ" พี่แม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดห้องพูดขึ้น 

"ใครก็บอกแบบนั้นครับ แต่เขาว่าเด็กผู้ชายเหมือนแม่จะดี ฮ่า" 

"จริงค่ะ" 

ระหว่างผมกับพวกเขาไม่ได้มีความเกร็งอะไรเพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมาช่วยกันทำงานจนสนิทกันแล้วมากกว่า และพวกเธอก็ถามเรื่องของผมมากมาย ทั้งยังชมว่าป๊าผมหล่อมากไม่แปลกใจที่ผมจะค่อนข้างหน้าตาดี พูดแล้วก็รู้สึกเขิน 

"คุณแสงขา นี่ใกล้เวลาคุณสกายเลิกเรียนแล้วค่ะ" 

"ครับ ให้คนขับรถไปรับก็ได้" 

"ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ไปบอกให้นะคะ" 

 

 

 

เจ้าสกายเข้าบ้านมาเจออากงอาม่าก็แทบจะทิ้งกระเป๋านักเรียนถ้าไม่ถูกผมดุคงโยนกระเป๋าทิ้งไว้ตั้งแต่หน้าบ้านแล้วแหละ แถมตอนที่กินข้าวเสร็จก็เข้ามาอ้อนขอนอนกับอากงอาม่าตอนแรกผมก็ไม่ได้อนุญาตแต่เป็นป๊านั่นแหละที่มาเคาะห้องบอกว่าจะให้หลานนอนด้วยคิดถึงหลาน โถ่ป๊าหลงหลานขนาดนี้ไปเอาไปเลี้ยงเลยล่ะ แต่อย่าดีกว่ากลัวไปเพิ่มภาระ  

“ป๊ามาทำอะไร”  

“มาบอกว่าจะให้เจ้าอ้วนนอนด้วยคืนนี้”  

“อือ”  

คุณน่านฟ้านั่งลงที่หน้ากระจกผมก็เดินตามไปช่วยเขาเช็ดผมที่เปียกจากการสระผม เราสองคนสบตากันผ่านกระจกและเป็นผมเองที่ก้มลงไปโอบรอบคอของเขาจากทางด้านหลัง  

“อืม...หนูท้องอยู่นะ”  

“แต่คุณไม่ได้ปลดปล่อยหลายวันแล้วนะ”  

“แล้วจะทำยังไงครับ” คุณน่านฟ้าจับมือผมที่โอบรอบคอเขาเอาไว้  

“...”  

คุณน่านฟ้าลุกขึ้นยืนผมก็ลงไปคุกเข่าข้างหน้า ผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวถูกปลดออกอย่างง่ายดายเผยส่วนอ่อนไหวที่กำลังสงบนิ่ง ผมเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่เขาก็ก้มลงมาเหมือนกัน รอยยิ้มของเขาส่งมาให้และแววตาที่ช่วยเสริมความมั่นใจ  

ผมขยับเข้าไปใกล้ค่อยๆใช้มือขยับรูดรั้งส่วนที่ยังคงนอนสงบนิ่งขึ้นลงจนมันเริ่มแข็งตัวขึ้นมาเป็นรูปเป็นร่าง ผมได้ยินเสียงครางวาบหวิวในลำคอของร่างสูงเบาๆก็ได้ใจขยับข้อมือเร็วขึ้น  

ส่วนปลายหยักมีเริ่มมีน้ำหล่อลื่นใสๆ ปริ่มออกมา ผมเงยหน้ามองสามีอีกครั้งแล้วค่อยๆแตะลิ้นลงบนส่วนปลายชิมรสชาติของมันเล็กน้อย แล้วครอบปากลงไปจนเกือบสุด ตวัดลิ้นเลียรอบๆแท่งเนื้ออุ่นห่อปากขยับรูดเข้าออก สลับเสียงครางสูดปากของคุณน่านฟ้า ผมเกาะต้นขาแกร่งที่เกร็งจนแข็งขยับปากปรนเปรออย่างเอาใจ มันนานมากแล้วที่ไม่ได้มีอะไรกัน คุณน่านฟ้าเองก็คงอยากจะทำอยู่แล้วแต่ไม่กล้าขอเพราะผมก็ท้องอยู่ แต่ไม่เป็นไรหรอกผมเต็มใจทำให้  

“ที่รัก...ซี๊ด”  

เขาครางหวิวมือขยับขึ้นขยุ้มเส้นผมสีดำระบายความหวาบหวามในอก ผมใช้มือประคองส่วนแข็งขืนไว้และดูดที่ส่วนปลายแรงๆทำให้ร่างสูงที่ยืนอยู่เขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อย ผมครอบโพรงปากลงไปอีกรอบให้ลึกจนสุดโคนรูดปากออกเล็มเลียตั้งแต่ปลายจนสุดความยาวงับถุงลูกบอลทั้งสองข้างอมเข้าปากดูดดุนเบาสลับกับหนักหน่วง 

“เสียวมากครับที่รัก...อืม” ผมเงยหน้ายิ้มแล้วจัดการกับส่วนแข็งขืนอุ่นร้อนของสามี “เร็วอีกหน่อยครับ”  

ผมห่อปากรูดรั้งส่วนนั้นเร็วขึ้นจนร่างสูงเดินเซถอยหลังไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้งข้างหลัง มือใหญ่ประคองหัวผมขนับเข้าออกเร็วๆจนแทบหายใจไม่ทันบางที่เขาก็กระแทกเข้ามาลึกเกินจนส่วนปลายทิ่มลงไปในคอ ผมน้ำตาคลอเงยหน้ามองสามีตีขาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อหลาย ๆ ทีเพื่อบอก คุณน่านฟ้าเขาก็รู้ตัวพยายามยั้งเขาไว้  

“อ่า...อีกนิดครับ” 

ผมจับหัวผมขยับเข้าออกเร็วๆ และดึงออกมาจากปากของผม ของเหลวสีขุ่นพุ่งออกมาเลอะตามใบหน้าไหลตามลำคอ มันทั้งขุ่นทั้งข้นและมีกลิ่นคาวนิดหน่อยคงเพราะไม่ได้ปลดปล่อยนาน คุณน่านฟ้าประคองผมลุกขึ้นใช้ทิชชูเช็ดคราบคาวของน้ำรักออกจากใบหน้าให้อย่างอ่อนโยน  

“คราวนี้พี่ทำให้ที่รักบ้างดีไหมครับ”  

ผมไม่ทันได้ตอบอะไรก็ถูกอุ้มไปวางบนเตียง โดนจับลอกคราบออกจนเหลือแต่ตัวเปลือยเปล่า คุณน่านฟ้าไม่ดึงดันที่จะเข้ามาภายในเขาทำให้แค่ภายนอกเท่านั้น จนเสร็จสมตามเขาไปก็ถูกอุ้มไปอาบน้ำพร้อมกันแล้วมาเข้านอน  

“ครั้งหน้าไม่คุกเข่ากับพื้นนะครับ เดี๋ยวพี่หาเบาะมารองเข่าให้” คุณน่านฟ้าบอกแล้วจูบหน้าผากผมเบาๆ  

“อืมครับ” ผมพยักหน้าซุกกับอกสูดกลิ่นกายของเขาแล้วหลับไป 

 

TBC 

แสงเหนือ!!!! หม่ามี๊จะตีนะคะทำไมแซ่บขนาดนี้หนูเป็นคนเริ่มเองเลยหรอคะลูก กรี๊ดดดดดดดดดดด  

ตอนนี้กดอัพมาจากมือถือเดี๋ยวมาแก้คำให้อีกรอบนะคะ  

ความคิดเห็น