ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2563 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23
แบบอักษร

      “ฉันก็พูดแบบนี้แหละ อยากได้คำพูดหวาน ๆ ก็ต้องไปหาเอาที่อื่น แต่คงไม่ทันแล้วล่ะ ใครมันจะใจกว้าง รับของเหลือเดน” 

           หญิงสาวนิ่งเงียบ ได้แต่ลอบระบายลมหายใจเบา ๆ ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยั่วยุ ให้เขาสาดวาจาร้าย ๆ เข้าใส่ ความตั้งใจที่จะขอยืมโทรศัพท์โทรบอกคุณหญิงกับแก๊งสี่สาวก็เป็นอันว่าพับไป...นาทีนี้แค่หายใจก็ผิดแล้ว….. 

           แก้มใส เดินหงอย ๆ ไปเปิดฝาชี ที่ครอบกับข้าวออก อาหารยังอยู่เหมือนเดิมเพิ่มเติมคือความเย็นชืด  อุตส่าห์รอเพื่อที่จะกินข้าวพร้อมกันเยี่ยงภรรยาที่ดี....... หล่อนไม่อยากถามเซ้าซี้กวนใจเขาอีก......... ดึกป่านนี้คงกินมาแล้วแหละ หญิงสาวจึงนั่งลงจัดการกับอาหารตรงหน้าเงียบ ๆ ราวกับอยู่คนเดียวในบ้าน  

           “ผัวยืนหัวโด่อยู่นี่ ไม่คิดจะดูแลเลยใช่ไหม” เลโอพูดขึ้นมาลอย ๆ ความจริงเขากินมาแล้วที่บ้านใหญ่ แต่พอเห็นแก้มใสไม่เดือดร้อนทำเป็นนิ่งสงบ ก็ให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเฉย ๆ   

           “อ้าว ! แก้มนึกว่าพี่เลโอกินแล้วสียอีกค่ะ......” ยังไม่ทันที่แก้มใสจะพูดอะไรต่อ คนพาลก็สะบัดก้น เดินเข้าห้องนอนแถมปิดประตูดังปัง 

           อะไรของเขาเนี่ย....อารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าคลื่นลมในทะเลซะอีก...เฮ้อ....ยัยแก้มเอ้ย...จะมีชีวิตรอดได้กี่วันเนี่ย หวังว่าจะไม่กลายเป็นศพอยู่ที่ท้ายเกาะ....เอ..ท้ายเกาะก็แถวนี้นี่นา.....หญิงสาวครุ่นคิด หรือฆาตกรจะเป็นเขาจริง ๆ  .............หล่อนรวบช้อนหลังจากเพิ่งกินไปได้แค่สองสามคำ ขืนนั่งกินต่อก็คงกลืนไม่ลง หล่อนเก็บล้างจานชามเรียบร้อยก่อนจะเดินตามสามีเจ้าอารมณ์เข้าห้องไป หวังว่าคงจะไม่โดนพายุถล่มซ้ำสองอีกนะ…. 

           แก้มใสกลับเข้าห้องได้ ก็รีบอาบน้ำทำธุระส่วนตัว สวมใส่ชุดนอนมิดชิดพยายามทำทุกอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนขา   ซ้ำยังไม่กล้ามองไปทางร่างสูง ที่เห็นจากหางตาว่าเขานั่งนิ่งเป็นแท่นหิน  ก้มดูอะไรบางอย่างในมือ  จึงค่อย ๆ เดินเลี่ยงมาขึ้นเตียงฝั่ง ของตัวเอง แล้วก็สะดุดตากับสิ่งที่วางอยู่  

           “พี่เลโอ นี่มัน....” แก้มใสตื่นเต้นที่เห็นกล่องใส่สมาร์ทโฟนเครื่องใหม่เอี่ยมบนเตียง ลืมความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้เสียสนิท ริมฝีปากอิ่มฉีกยิ้มเต็มใบหน้า  

           ชายหนุ่มได้แต่ปรายตามองมาราวกับรำคาญเต็มที 

           “พี่เลโอซื้อให้แก้มเหรอคะ” ถึงจะแน่ใจ แต่ก็ถามย้ำกันผิดพลาด 

           “อืม” ขานรับแบบเสียไม่ได้ 

           “ขอบคุณนะคะ” สาวน้อยแทบจะกระโดดขึ้นเตียง ยกมือไหว้เอ่ยขอบคุณเสียงใส ถึงแม้เขาจะแค่ปรายตามามองแวบเดียวก็ตาม...... 

           หญิงสาวรื้อกล่อง ยุก ๆ ยิก ๆ เอาสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่ออกมาชื่นชม และชาร์จแบตเตอรี่ เพิ่งจะนึกได้ว่าจำเบอร์ใครไม่ได้เลย....ทำไงดี...... 

           “พี่เลโอคะ มีเบอร์คุณหญิงไหมคะหรือเบอร์ท่านนายพลก็ได้....” เอ่ยถามเสียงอ่อย เกรงใจเต็มที่ 

           “ยุ่ง !” ปากก็ว่า แต่มือก็ยื่นสมาร์ทโฟนของตัวเองให้หล่อนอย่างตัดรำคาญ 

           พอได้มาแล้ว ก็เจอปัญหาอีกจนได้ คราวนี้หล่อนไม่กล้าเรียกเขาแล้วล่ะ....เอาไงดี....ในที่สุดก็ตัดสินใจ นั่งมองเขาตาแป๋ว...... รอจังหวะให้เขาเงยหน้าจากสิ่งที่สนใจอยู่เมื่อไหร่แล้วค่อยถามก็ได้ 

           “หก ห้า สี่ หนึ่ง” ชายหนุ่มบอกโดยไม่ได้ละสายตาจากสิ่งที่อยู่ในมือ พร้อมกับเสียงถอนหายใจดัง ๆ  

           “ขอบคุณค่ะ” แก้มใสยิ้ม ที่เขาบอกรหัสเหมือนรู้ว่าหล่อนจะถาม  หญิงสาวจัดการเมมเบอร์ของท่านนายพล เบอร์พ่อเลี้ยงอาชา และที่สำคัญเบอร์ของสามี นอกจากนั้นเบอร์ของหล่อนเองก็ถูกเมมลงในเครื่องของเขาเช่นกัน  เมื่อเรียบร้อยแล้วก็วางคืนที่ข้างตัวเขา พร้อมกับขอบคุณเบา ๆ อย่างเกรงใจ เขาไม่แม้แต่จะแสดงอาการรับรู้ จากนั้นก็ส่งข้อความบอกกล่าวกับท่านนายพลและพ่อเลี้ยงอาชา เพื่อส่งข่าวถึงคุณหญิงกับรมิดา  

           เลโอ เช็ครายละเอียดเกี่ยวกับตลาดเงิน ตลาดทุน หุ้นรอบโลก ถึงแม้จะมีลูกน้องมือดีช่วยดูแลบริษัท แต่คนอย่างเขาไม่เคยไว้ใจใครนอกจากตัวเอง แม้ไม่ได้เข้าบริษัททุกวัน  แต่เขาก็ติดตามงานอย่างใกล้ชิด สิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นเพียงน้อยนิด ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเขาไปได้ อย่างเช่นตอนนี้ ที่มีผู้บริหารระดับกลางถูกซื้อตัวและพยายามลาออกไปพร้อมกับข้อมูลลูกค้าซึ่งเขาก็สั่งให้สารัชไปจัดการ พร้อมกับฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย จนไม่มีใครกล้าขยับทำอะไรอีก 

          หลังจากเช็คข้อมูลเรียบร้อยแล้วจึงชำเลืองมองยัยตัวแสบนิดหนึ่ง หล่อนกำลังง่วนกับของเล่นใหม่ ไม่ได้โทรหาใคร คงเห็นว่าดึกแล้ว  นายหัวหนุ่ม ทอดตัวลงนอนแล้วหลับตาลงทันทีอย่างต้องการพักสายตา แก้มใสจึงจำใจต้องยุติการท่องโลกโซเชียลลง  จากนั้นจึงปิดไฟหัวเตียงเพื่อจะได้ไม่รบกวนคนนอนหลับ....เพราะถ้าหากเขาไม่หลับขึ้นมา อาจจะเป็นหล่อนก็ได้ที่หลับกลางอากาศ 

           “อื้อ...พี่เลโอ แก้มยังเจ็บอยู่นะคะ” แก้มใสท้วงเขาเบา ๆ ทันทีที่ล้มตัวลงนอน ก็โดนรวบเอวเข้าไปกอดรัดเอาไว้จนแน่น  

ความคิดเห็น