ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2563 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15
แบบอักษร

“เบา ๆ สิหนูบัว ผมกำลังช่วยคุณทำงานอยู่นะ” มาร์คทวงบุญคุณหน้าตาเฉย 

“ช่วยบ้า ช่วยบอ อะไรของคุณ  เอาเปรียบฉันชัด ๆ” บัวชมพูโกรธหน้าดำหน้าแดง อยากจะกางนิ้วข่วนหน้าหล่อ ๆ ของเขาให้ยับคามือ  แต่บังเอิญหล่อนไม่ใช่พวกนิยมความรุนแรง  จึงได้แต่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ จนหน้าอกหน้าใจ กระเพื่อมขึ้นลง ตามแรงโทสะ ยิ่งดึงดูดสายตาของเพลย์บอยเจ้าเล่ห์ให้จับจ้อง มองมาอย่างจาบจ้วง  ไม่คิดจะปิดบัง 

“คุณลืมแล้วเหรอ ว่าคุณมีหน้าที่กันสาว ๆ ไม่ให้เข้าหาผม” มาร์คแก้ตัวไปน้ำขุ่น ๆ  

“ก็ใช่...แต่มันต้องทำขนาดนี้ป่ะ” แม้ในความมืดสลัว  หล่อนยังมองเห็นความยียวนบนหน้าตาเขาอย่างชัดเจน 

“ผมว่า มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ...ที่รัก” 

“ใครที่รักของคุณ” บัวชมพูกระชากเสียงถามกลับ หน้างอง้ำ 

“โทษทีหนูบัว...ผมมักเผลอเรียกคู่นอนผมแบบนี้ทุกทีเวลา....ฟินนน...” ชายหนุ่มพูดพลางทำตาปรือเยิ้มฉ่ำ ประกอบความฟิน 

“อร๊ายยยย...ไอ้คุณมาร์ค” บัวชมพูรัวกำปั้นเข้าใส่คนที่บังอาจทำให้ความโกรธของหล่อนทะลุถึงขีดสุด ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งนั้น หล่อนโถมเข้าหาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี 

“...555...เบา ๆ สิคุณ เดี๋ยวคนก็นึกว่าผมทำอะไรคุณใต้โต๊ะหรอก” มาร์คพูดพลาง รวบมือหล่อนแล้วรั้งเรือนร่างอรชรเข้ามากอดไว้บนตักได้อย่างง่ายดาย 

“ปล่อย” บัวชมพูพยายามดิ้นรนเพื่ออิสรภาพ 

“คุณหยุดอาละวาดเมื่อไหร่  ผมถึงจะปล่อย” ไม่พูดเปล่า มาร์คยังกดจมูกเข้าที่ซอกคอสาวเจ้าให้ขนลุกขนพองอีกต่างหาก 

 

“อร๊ายย....อีตาบ้า...ถ้าคุณฉวยโอกาสกับฉันแบบนี้อีก...ฉันจะรายงานคุณป้า” บัวชมพูโวย พูดไปหอบไป พยายามหาทางรอดให้ตัวเอง 

“ตามใจคุณ...คุณแม่จะได้เลิกหลงผิดสักที ว่าคุณน่ะเก่งกล้า  ที่แท้ก็เด็กอมมือชัด ๆ” 

“ฉันไม่ใช่เด็กนะ” หญิงสาวตวัดสายตาวาววับ ด้วยความไม่พอใจ 

“ผมรู้...ร่างกายคุณน่ะเต็มสาวแล้ว” มาร์คกระซิบเสียงแหบพร่าอยู่ชิดใบหู  ขณะที่แขนของเขารัดอยู่ใต้ฐานหน้าอก ซึ่งตอนนี้กำลังขยับยุกยิก  เหมือนจะกระชับให้มั่น มันยิ่งทำให้แขนของเขาเสียดสีกับหน้าอกของเธอถนัดถนี่  เลือดในกายชายหนุ่ม เดือดพล่าน ราวกับไก่อ่อน......หาเรื่องแล้วไง ไอ้มาร์ค...สัมผัสแค่นี้ก็ตื่นแล้วหรือวะ......ชายหนุ่มนึกแปลกใจตัวเอง….จากที่คิดแค่จะแกล้งสนุก ๆ ก็ชักจะเลยเถิด.... 

 

บัวชมพู รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่าง ดุนดันอยู่ที่สะโพกงอนงาม หล่อนไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร  สมองประมวลผลเร็วจี๋  บัวชมพูจำเป็นจะต้องเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตอนนี้ไปให้ได้  ถึงแม้จะมีแขกคนอื่น ๆ อยู่ในร้านด้วย  แต่โต๊ะที่มาร์คเลือก อยู่ในมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว บวกกับความมืดสลัว  อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น 

“คุณมาร์ค  ปล่อยฉันนะคะ ฉันหายใจไม่ออก” บัวชมพูเสียงอ่อนลงมาก  กลายเป็นคำเว้าวอน  ไม่ได้ออกคำสั่งเหมือนเมื่อสักครู่ 

มาร์ค ยกตัวหล่อนออกนั่งลงข้าง ๆ แทบจะทันทีที่หญิงสาวพูดจบ...สงสัยจะชอบให้อ้อน...บัวชมพูคิด แต่หารู้ไม่ว่า เจ้าตัวก็กลัวเลยเถิดเพราะอดใจไม่ไหวจริง ๆ 

“วันหลังก็อย่าดื้อ” ชายหนุ่มทำเป็นดุ แก้เก้อ  

บัวชมพู  เม้มปากแน่น พยายามสะกดกลั้นไม่อยากเถียงกับคนพาล ที่ผลักเรื่อง ทั้งหมดนี้ ให้เป็นความผิดของหล่อน อย่างน่าไม่อาย 

ความคิดเห็น