รักแรกพบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 พบเจอ (ศัตรู)

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 พบเจอ (ศัตรู)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 176

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2563 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 พบเจอ (ศัตรู)
แบบอักษร

ตอนที่ 25 พบเจอ(ศัตรู)

 

อัญรัตน์เก็บอาการตัวเองไม่อยู่เลย เธอรู้ว่าใจของเธอทำงานหนักตั้งแต่รถเข้ามาจอดสนิทในบนิเวรลานจอดรถของผู้บริหารภายในบริษัทวอลเลอร์แห่งนี้

คุณหญิงรุ้งพราวหันมองหลานสะใภ้ที่เอาแต่มองบริษัทด้วยสายตาเอ็นดู เธอรู้ว่าใจสาวน้อยคนนี้คิดอะไรอยู่ และไม่แปลกใจด้วยที่เธอจะมีอสการแบบนี้

"ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วสินะจ้ะ"

"ค่ะ คุณท่าน เอ่อ คุณย่า"

"อย่าเกร็งไปเลย ที่นี่ยังเหมือนเดิมเสมอนะหนูอัญ ถึงเวลาจะผ่านไปนาน แต่ที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย"คุณหญิงรุ้งพราวตั้งใจสื่อความหมายถึงหลานชายผ่านคำพูดให้หญิงสาวได้เข้าใจ หากคนตรงหน้าจะเปิดใจ ไม่เอาอดีตมาตัดสิน คงจะมองเห็นอะไรชัดขึ้นกว่านี้ เพราะลึกๆ เธอเชื่อว่าตอนนี้มันต้องมีอะไรที่ท่านไม่รู้เกิดขึ้นกับความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวที่ท่านรักทั้งสองแน่นอน

อัญรัตน์ได้แต่ฟังและเดินตามหญิงสูงวัยที่ยังคงราศีอย่างเงียบๆ เข้ามาภายในบริษัท สิ่งแรกที่เธอมองหาคงไม่พ้นแผนกบัญชี ที่มีรุ่นพี่และรุ่นน้องที่เธอคิดถึงที่สุดในเวลานี้ ถึงแม่อีกใจจะคิดไม่ออกว่าจะแสดงสีหน้า หรือใช้คำพูดอะไรเป็นการทักทายก็เถอะ

"หนูอัญ พอดีย่ามีธุระนิดหน่อย อย่างไรย่าจะตามไปทีหลังนะจ้ะ หนูอัญล่วงกน้าไปก่อนแล้วกันนะ"คุณหญิงรุ้งพราวไม่ได้ว่าเปล่า ท่านตัดบทแล้วเดินห่างออกไปกับผู้ช่วยของท่านที่เดินเข้ามาเมื่อเข้าบริษัท ไม่มีโอกาสแม้แต่จะให้หญิงสาวได้พูดจา

อัญรัตน์มองตามด้วยอาการทำอะไรไม่ถูก เมื่ออยู่ๆ ก็โดยปล่อยกลางลำเสียดื่อๆ

'เอาไงล่ะทีนี้ เห้อ~' คิดกับตัวเองในใจได้เท่านั้น ขามันก็ก้าวไปตามทางที่คุ้นชิน ยกข้อมือดูนาฬิกาก็พบว่าจะเที่ยงตรงแล้ว จะเอาไงต่อดี สั่งอาหารขึ้นไปให้ ก็กลัวว่าจะกลายเป็นยุ่ง จะเดินขึ้นไปตัวเปล่าก็กลัวอีกว่าจะมองว่าแล้งน้ำใจ

ป่านนี้จะได้ทานอะไรหรือยังก็ไม่รู้ อยู่ที่ห้องหรือเปล่าก็ไม่รู้ ติดปรัชุมสำคัญหรือเปล่าก็ไม่รู้ได้อีก เอาไงดี ยกมือถือโทร.หาไปเลยเห็นจะง่ายกว่ามั้ย

เมื่อคิดได้อย่างนั่น เธอก็ไม่รฮให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ ถึงจะเป็นเบอร์ที่ตั้งแต่ได้มา ก็เมนไว่ประดับเครื่อง ไม่เคยได้กดโทร.เพราะไม่มีอะไรจำเป็น หรือเร่งด่วนสำคัญให้ไปวุ่นวายใจ แต่ครั้งนี่อเป็นเหตุจำเป็น กดโทร.ไปหน่อย เจ้าของเบอร์คงไมากินหัวเธอหรอกมั้ง

 

ทางด้านภวัตที่นั่งอ่านเอกสารที่กองอยู่เต็มโต๊ะ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก็คงไม่ต้องบอกว่าสถานการณ์ของบริษัทตอนนี้เป็นอย่างไร ด้วยตอนนี้ศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขาอยู่ใกล้ตัวชนิดที่แม้แต่กลิ่นก็ไม่มี แล้วจะทำให้เขาไว้วางใจได้อย่างไร ยิ่งเงียบก็ยิ่งต้องระวัง แถมยังมีเรื่องของกันต์กลมเข้ามาให้ปวดหัวอีก ไม่รู้อัญรัตน์จะรู้บ้างมั้ยว่าเขาห่วงเธอกับลูกยิ่งกว่าอะไร

ดีหน่อยทีาภรัตน์ทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้ผู้เป็นอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ตกค่ำก็โทร.รายการให้ผู้เป็นพ่อรู้ถึงความเคลื่อนไหหวทันที

ครืน ครืน~~ 'ยัยแม่มด' เสียงโทรศัพท์ทำชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ให้หันมาสนใจเจ้าตัวเกิดเสียง ก็ต้องแปลกใจผสมกับเสียงของหัวใจที่มันเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะควบคุมเมื่อเห็นชื่อที่โชว์เป็นใคร

"มีอะไรหรือเปล่า"ถึงจะมีอาการ แต่ชายหนุ่มก็ควบคุมรูปเสียงที่กล่าวออกไปได้เป็นอย่างดี

"เอ่อ..ฉันอัญรัตน์นะคะ"ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะตอบออกไปว่า "ฉันรู้ว่าเป็นเธอ มีอะไรหรือเปล่า"

"เอ่อ คุณอยู่บนิษัทหรือเปล่าคะ?"

"อยู่ คุณมีอะไรหรือเปล่า เข้าเรื่องมาได้เลย"

"คือ ฉันจะโทร.มาถามว่าคุณจะทานอะไรมั้ยคะ? ฉันจะสั่งขึ้นไปให้"

"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน"

"ฉันอยู่ที่หน้าลิฟท์ผู้บริหารค่ะ"

"งั้นคุณอยากทานอะไรก็ซื้อมาเถอะ ผมกำลังหิวอยู่พอดี"ว่าได้แค่นั้นหญิงสาวก็รับคำและตัดสายไปทันที ชายหนุ่มไม่แปลกใจเลยทีาเธอมาโพล่อยู่ที่นี่ เพราะบอดี้การ์ดส่วนตัวของหญิงสาวรายการเขาเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวาน

เขามั่นใจเต็มร้อยเลยว่าคุณย่าต้องมาเธอมาปล่อยไว้ที่นี่คนเดียว ส่วนเหลนชายท่านคงจะจัดการพากลับบ้านไปเป็นที่เรียบร้อย กำลังเครียดแบบนี้ ได้หญิงสาวมาเถียงใกล้ๆ คงได้ผ่อนคลายไปเยอะ

 

อัญรัตน์ตรงไปที่ห้องอาหารของบริษัท เผื่อหาอะไรไปให้ชายหนุ่มและตัวเองได้ทาน ระหว่างนั้นก็ได้เจอกับคนที่เธออยากเจอมากที่สุด นันทนิจและต้นน้ำที่เดินกันมาหาอะไรทานพอดี ทั้งสองเองก็มีอาการตกใจไม่น้อยที่พบเจอหญิงสาวที่นี่ เวลานี้

"พะ..พี่อัญ"

"ต้นน้ำ พี่นัน สวัสดีค่ะ"

"เธอมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง หลังจากวันนั้น แกก็หายไปเลยนะ ลาสักคำก็ไม่มี ยัยน้องไม่รักดี"

"พี่นัน อัญขอโทษด้วยนะคะ พอดีมันมีเรื่องที่ทำให้อัญพูดไม่ได้ในตอนนั้นน่ะค่ะ"

"แล้วตอนนี่จะบอกได้หรือยัง ว่ามันเรื่องอะไรกัน"อัญรัตน์ทำสีหน้ากระอักกระอ่วน เพราะตอนนี้กับตอนนั่น ต่อให้จะผ่านไปนานก็อธิบายอะไรไม่ได้อยู่ดี ต้นน้ำที่เงียบไปนาน ได้แต่มองหน้ารุ่นพี่สาวอย่างพูดอะไรไม่ออก เพราะไม่รู้จะเริ่มมันจากตรงไหนดี

"น้ำป็นไงบ้าง พวกพี่สบายดีกันใช่มั้ยคะ?"หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่รู้จะตอบยังไงนั่นเอง

"พวกเราน่ะสบายดี อัญล่ะเป็นยังไงบ้าง ข่าวคราวก็ไม่คิดจะส่ง ทีาอยู่ติดต่อก็ไม่ให้ไง้ รู้มั้ยว่าหลังจากวันนั้น ไอ้น้ำมันพยายามตามหาแกตลอดเลยนะ"

"น้ำมีอะไรกับพี่หรือเปล่า"อัญรัตน์แปลกใจที่ต้นน้ำตามหาเธอตั้งแต่วันที่เธอไป ทั่งๆ ที่รุ่นน้องสาวรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอในตอนนั้นแท้ๆ

"พี่อัญรู้เรื่องที่ท่านประธานแต่งงานไปเมื่อสามเดือนก่อนได้หรือเปล่าคะ?"ต้นน้ำไม่รอให้เสียเวลาเธอรีบเข้าเรื่อง ด้วยเพรสะตอนนี้ทุกอย่างดูจะสายไปเสียแล้ว หากเธอพบอัญรัตน์เร็วกว่านี่ก็คงดี

ถ้าหญิงสาวรู้ เธอจะได้ไม่ต้องอธิบายอะไร ปล่อยให้เรื่องของอดีตได้ผ่านไปพร้อมกับกาลเวลา แต่ถ้าหากยัง อย่างน้อยรุ่นพี่สาวจะได้ไม่ต้องเข้าใจอะไรผิดๆ กับอดีตที่ผ่านมา แต่ถึงยังไงก็คงหนีความเจ็บปวดไม่พ้นอยู่ดี

ครืน ครืน~~ 'คุณภวัต'

"เอ่อ น้ำ ไว้เราค่อยคุยกันนะ พี่นัน ไว้เดี๋ยวอัญจะมาอธิบายให้พี่ฟังนะ อัญขอตัวก่อนนะคะ พอดีรีบจริง ไง้เจอกันนะคะ ไปนะน้ำ"อัญรัตน์ตัดบท เพราะหากเธอช้ากว่านี้ได้โดนกินหัวอีกแน่ ทำไมบรรยากาศเดิม ความรู้สึกเดิมๆ ถึงได้เข้ามาสิงในตัวเธอเร็วแบบนี่นะอัญรัตน์!

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ภวัตนั่งหน้าหงิกมาเกือบสามสิบนาทีแล้ว สั่งข้าวแค่นี้ หญิงสาวจะล่อให้ถึงชั่วโมงเลยหรืออย่างไง ต้องให้โทร.ตามถึงจะเสด็จมาได้สินะ

"เข้ามาได้"ปากว่าไปแต่มือก็รีบคง้าเอกสารมาอ่านทำทีไว้มาดอยู่หน่อยๆ เพืาอให้หญิงสาวได้รู้สึกกลัวเขาบ้าง

"เที่ยงกว่าเข้าไปแล้ว พี่วัตยังจะทำงานอยู่อีกหรือคะ?"

"กันต์กมล! มาที่นี่อีกทำไม!"ใช่..ไม่ผิด คนที่ก้าวเข้ามสไม่ใช่หญิงสาวที่ชายหนุ่มรอคอย แต่ป็นกันต์กมลผู้หญิงประสาทที่ชายหนุ่มไม่อยากเห็นหน้าที่สุด

"ทำไมกันคะ? กันต์มาไม่ได้หรอ ในเมื่อเราก็ยังเป็นพี่..น้อง กันอยู่"

"ต้องการอะไร"

"หึ! กันต์บอกพี่วัตไปหมดแล้วนิคะ? ว่ากันต์ ต้อง การ อะไร"หญิงสาวไม่ว่าเปล่าแต่สาวเท้าเข้ามสใกล้ชายหนุ่มมากขึ้น เป็นการปั่นหัวคนตรงหน้าได้ดีทีเดียว

"กลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอ"

"อุ้ย!..น่ากลัวจังเลยค่ะ พี่วัตตอนนี้น่ะ"สีหย้าที่แสดงออกมาของหญิงสาวช่างตรงข้ามกับน้ำเสียงที่ใช้เป็นอย่างมาก เพราะนอกจากจะไม่มีความเกรงกลัวแล้ว เธอยังท้าทายเก่งกว่าเดิม จนภวัตอยากจะบีบคอสวยๆ นี่เสีย

"พี่วัตตอนนี้ ดูมีเสน่ห์น่าค้นหากว่าห้าปีก่อนอีกนะคะ"หญิงสาวยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างๆ หูชายหนุ่มแล้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"กลับไปได้แล้ว"ชสยหนุ่มผลักหญิงสาวออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินไปเปิดประตูเอง อัญรัตน์ที่ถือของมาเต็มสองมือ ตกใจเล็กน้อยที่ชายหนุ่มมาเปิดประตูและคว้าเธอมาโอบไว้ ก่อนที่เธอจะเห็นเต็มตาว่าภายในห้องมีใครอีกคนที่..

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ ภรรยาของฉันมาแล้ว ฉันไม่อยากทำให้เธอกับสบายใจเพราะผู้หญิงที่จมปรับอยู่แต่กับอดีตอย่างเธอ กันต์กลม!"

"หึ ไม่เจอกันนานแล้วนะ เธอดูเปลี่ยนไปมากกว่าที่ฉันคิดอีกนะ"หญิงสาวไม่ได้สนใขคำพูดของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกับมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่แม้แต่จะให้เกียรติรวมถึงน้ำเสียงที่ใช้ ก็ไม่ได้ต่างกันกับน้ำเสียงที่พูดกับเธอเมื่อห้าปีก่อนเลยสักนิด

ภาพกันต์กมลที่มาโผล่หน้าห้องเธอ เข้ามาฉายซ้ำอีกครั้ง สถานการณ์ของเปลี่ยนไป แต่ความรู้สึกเธอไม่ได้ต่างจากเดิมเลย ความรู้สึกที่เป็นเหมือนเครื่องมือแก้แค้นของคนสองคน ที่ลากเธอเข้ามาเกี่ยว ห้าปีผ่านไปแล้ว สิ่งที่เธอหนีก็ไม่พ้น ไม่มีวันพ้น เขาสองคนที่เห็นเธอเป็นเพียงหมากตัวนึงในเกมส์ของพวกเขา ความรู้สึกนี้ ที่เธอเกลียด

"อัญน่ะเขาเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น แล้วเธอล่ะกันต์ เคยคิดจะเปลี่ยนบ้างหรือเปล่า..แต่ดูจากสารรูปตอนนี้ จะบอกว่าไม่เปลี่ยนก็ไม่ถูก เพราะมันแย่กว่าเดิมเยอะเลย ก่อนจะใช้สายตาดูถูกแบบนั้นมองคนอื่น มองกระจกที่สะท้อนตัวเองก่อนนะกันต์ กลับไปได้แล้ว แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก"

"พี่วัต! หึ ระวังไว้เถอะ อย่าคิดว่าคนอื่นจะมองไม่ออก คู่รักจอมปลอบแห่งปี เชิญเธอเสวยสุขให้พอนะอัญรัตน์ ผู้ชายน่ะ เค้าแค่เห่อ หมดเวลาเมื่อไหร่ เธอก็คงจะโดนเขี่ยทิ้ง..เหมือนเดิม"ก่อนไปกันต์กมลก็ไม่วายทิ้งระเบิดไว้ให้อัญรัตน์ได้คิดต่อ เธอดูอัญรัตน์ออกตั้งแต่ได้สบตาแล้ว ภายนอกอาจจะดูเปลี่ยน แต่อัญนัตน์ก็คืออัญรัตน์ เห็นแบบนี้เธอก็สบายใจแล้ว

'มาให้ฉันจูงสมูกถึงที่อีกครั้งเลยนะ'

 

-----+++++++++++++++++++++++++-----

 

"คุณภัทร นันท์ซื้อเค้กมาฝากค่ะ ร้านนี้อร่อยมากเลยนะคะ เป็นร้านเพื่อนนันท์เองค่ะ นันท์รับประกันเลยค่ะ"

"ขอบคุณนะคะคุณนันท์ มาหาบอสทีไร ซื้อของติดไม้ติดมือมาฝากตลอดเลย จริงๆ คุณนันท์ไม่ต้องลำบากก็ได้นะคะ ภัทรเกรงใจน่ะค่ะ"

"เกรงใจอะไรกันคะ? คุณภัทรก็เหมือนเพื่อนนันท์คนนึง เราตกลงกันแล้วนิคะ ว่าคุณภัทรจะเป็นเพื่อนนันท์"หทัยภัทรได้แต่ยิ้มบางๆ ส่งให้ หญิงสาวตรงหน้าเทียงมาเทียวไปหาบอสหนุ่มเธอย่างเข้าเดือนที่สองแล้ว แต่ความน่ารักของเธอก็ไม่เคยเปลี่ยน มากี่ครั้งก็ขยันหาของอร่อยมาฝากเธอเสมอ ทั้งๆที่ไม่จำเป็นเลย คราวก่อนก็เป็นข้าวเหนียวมะม่วง รอบนู้นก็เป็นขนมช่อม่วง รอบนี้ยังเป็นเค้กรสส้มหน้าตาน่ารับประทานอีก เธอไม่แปลกใจเลยที่คุณท่านเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้า

จะมีก็แต่บอสหนุ่มของเธอนี่แหละ ที่ตั้งแง่กับหญิงสาวอยู่ได้ ความเธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเคยนอกใจบอสเธอมาก่อน แต่บอสก็เข้าใจดีนิ ว่าตอนนั้นยังเด็กกันทั้งคู่ มันก็น่าจะมีพลาดกันได้ อีกอย่างดูทรงบอสเธอแล้ว ไม่น่าจะถือกับเรื่องแบบนี้กลับกัน น่าจะเข้าใจดี

"บอสติดประชุมอยู่เลยค่ะ เข้าไปจะสามชั่วโมงแล้วอรกไม่นานก็คงจะเสร็จแล้วล่ะค่ะ ไม่ได้ประชุมเรื่องใหญ่อะไร"หญิงสาวแจง

"นี่ขนาดไม่ใช่เรื่องใหญ่นะคะ"

"ค่ะ ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ เตรียมใจไว้ได้เลยค่ะ ว่าจะมีเวลาแค่ 5 ชั่วโมงเท่านั้น ก็ต้องตื่นมาทำงานแล้ว"

"ธีเขา จริงจังกับงานขนาดนี้เลยหรอคะ?"

"นี่แค่ส่วนน้อยนะคะ บอสน่ะ ถึงจะดูกวนประสาทไปหน่อยในบางครั้ง แต่ก็เป็นผู้ชายที่เท่ที่สุดเลยล่ะค่ะ เวลาที่เขาจริงจังกับอะไรสักอย่างนึงน่ะ"

"คุณภัทรดูจะปลื้มธีเอามากๆเลยนะคะ"

"อุ้ย! คุณนันท์อย่างคิดอย่างนั้นเลยค่ะ จริงๆ ภัทรรู้สึกนับถือเขาในบางเรื่องเท่านั่นแหละค่ะ"

"บางเรื่อง? พอจะเล่าให้นันท์ฟังได้มั้ยคะ? ว่าเรื่องอะไร"รสนันท์ถามต่อ ถึงใจจริง เธอไม่ได้อยากรู้เลย แต่มันเหมือนข้อมูลที่พอจะทำให้เธอประเมินคนตรงหน้าได้ว่าเป็นศัตรูหรือมิตร เพราะยังไง ธีรเมธก็ต้องเป็นของเธอเท่านั้น

"นันท์"สองสาวต้องจบบทสนทนาทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น"คุณมาทำอะไรที่นี่อีก"ธีรเมธถามต่อเมื่อเดินมาถึงตัวสาวเจ้าปัญหาที่มาวนเวียนในชีวิตเขาช่วงนี้

"นันท์ว่าจะมาชวนธีไปออกงานคุณหญิงโส คืนนี้น่ะค่ะ ท่านเป็นคนเอ่ยปากเองเลยนะคะ ว่าอยากให้ธีไป"

"ผมจะไปกับผู้ช่วยผมเท่านั้น เชิญคุณกลับไปได้แล้ว"

"ธี"

"เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอนันท์ คุณอย่าให้ผมหมดความอดทนกับคุณนะ เพราะถ้าผมบ้า แม้แต่ใครหน้าไหนผมก็ไม่เว้น"

"บอส"หทัยภัทรรู้สึกว่าคำพูดชายหนุ่มฟังดูแรงไปแล้วสำหรับเธอ ทั้งๆที่รสนันท์ไม่ได้ทำอะไรร้ายแรงด้วยซ้ำ ทำไมบอสเธอถึงได้เป็นขนาดนี้

"เธอน่ะเงียบไปเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ"

"ธี ทำไมคุณต้องพูดกับคุณภัทรเขาขนาดนั้นด้วยคะ? เธอก็แค่ไม่อยากให้เราทะเลาะกันนะคะ"

"บอสใจเย็นๆ ก่อนดีมั้ยคะ? อย่างน้อยก็อย่ามาคุยกันตรงนี้"หทัยภัทรเอ่ยอีกครั้ง พร้อมมองไปรอบๆ เพื่อเป็นการเตือนบอสหนุ่มว่าไม่ได้มีเพียงพวกเราอยู่ที่นี่

ธีรเมธไม่ว่าอะไรต่อ แต่ชายหนุ่มตรงไปคว้าแขนรสนันท์ให้เดินตามเขาออกไปก่อนจะผลักออกจากลำแขนเล็กนั่นเมื่อร่างบางถึงรถ "อย่ามาที่นี่อีก ถ้าไม่อยากให้เรื่องไอ้เวรนั้นถึงหูพ่อแม่คุณ"

"ธี คุณกล้าขู่ฉันหรอ"

"ไม่ใช่แค่ขู่นะนันท์ คุณก็รู้ว่าผมทำจริง!"

"งั้นนันท์จะใช้ แม่ผู้ช่วยคุณเป็นเครื่องมือ หึ คิดว่าจะฉลาด เอาเข้าจริงก็โง่เหมือนกันนิ"

"นันท์! มันจะมากไปแล้วนะ ผู้หญิงอย่างคุณนี่มันเรียกว่าอะไร พูดมาได้ว่าผู้ช่วยผมโง่ ในเมื่อผมบอกแต่แรกแล้วว่าภัทรกับคุณ เข้ากันไม่ได้หรอก เพราะภัทรเขามีในสิ่งที่คุณไม่มีวันมีไง"

"อะไร ที่คนอย่านันท์จะมีสู้มันไม่ได้"

"จริงใจ แล้วก็ซื่อสัตย์ไง!! สะกดยังไง ผมว่าคุณยังไม่รู้เลย ถ้าครั้งหน้าโผล่มาที่นี่อีก คุณรู้ใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"ธี!! ธี!!"รสนันท์ตะโกนไล่หลังชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ คนอย่างรสนันท์ ไม่มีคำว่าแพ้ ถ้าคิดจะเดินหน้าทำอะไรแล้ว

"แตะต้องไม่ได้เลยนะ หทัยภัทร ถ้าคิดจะเป็นศัตรูของฉัน เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ แกไม่มีทางได้ธีไป!"

 

-----+++++++++++++++++++++++++++-----

 

ภวัตนั่งมองหญิงสาวที่เอาแต่เงียบ ตั้งแต่กันต์กมลออกไปแล้ว สีหน้าที่มีแต่ความสับสนจนเห็นได้ชัด ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ง่ามันมีอะไรที่เขายังไม่รู้หรือเปล่า ความเงียบที่กำลังกัดกินใจของหญิงสาวตรงหน้า ทำเธอหวาดกลัว จนอยากจะหนีอีกครั้ง คิดอย่างคนขี้แพ้ เพราะเอาจริงๆ ตอนนี้ เธอไม่แม้แต่จะมีหวังเรื่องอะไรเลย ทั้งเรื่องลูก และเรื่องของคนเป็นพ่อของลูก ล้วนเป็นสิ่งที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเธอไม่มีทางได้มาครอบครอง

แต่ทุกอย่างก็โดยขั้นด้วยการมาของคุณหญิงรุ้งพราวที่พอทราบเรื่องที่เกิดขึ้นก็รีบมาที่นี่โดยเร็ว แต่เห็นแล้วว่าท่านมาช้าไป

"ตาวัต ผู้หญิงคนนั้นกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"คุณหญิงถามออกไปหลังจากที่วานให้อัญรัตน์ไปเอายาที่รถให้ ท่านไม่อยากให้หญิงสาวเอาบทสนทนาระหว่างเธอกับหลานชายไปคิดมากอีก

เรื่องมันกำลังจะดีอยู่แล้วเชียว ท่านได้แต่คิดก่อนจะได้รับคำตอบจากหลานชาย คุณหญิงรุ้งพราวก็ออกปากสั่งการกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยของบริษัทไม่ให้กัลย์กลมเข้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่ได้อีก

เพราะสำหรับท่านตอนนี้หญิงสาวเป็นเหมือนตัวอันตรายที่จะพาเรื่องไม่ดีมาสู่ลูกหลานรวมถึงเหลนอันเป็นที่รักของท่าน

"บอกย่ามาเดี๋ยวนี้ว่าผู้หญิงคนนั้นกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"สองเดือนก่อนครับ"

"นานขนาดนั้นเชียว"ท่านถึงกับไม่มีแรงยืนเลยทีเดียวหลังจากได้ทราบคำตอบ แน่ล่ะ มันนานพอที่จะได้จัดการอะไรได้ดีกว่าตอนนี้ อย่างน้อย ท่านก็คงจะไม่ให้อัญรัตน์มาในตอนนี้ปัญหาเข้ามาแบบนี้

หากชายหนุ่มตรงหน้ายังเล็ก เธอคงไม่ต้องใช้เวลาคิดที่จะหาไม้เลียวมาฝาด เจอปัญหาแล้วเอาแต่เงียบเห็นทีจะแก้ไม่หายเสีย

"คุณย่า ผมรู้ว่าที่กันย์ทำเพราะอยากเอาเลย และผมก็คิดว่าเธอจะหยุดหลังจากที่ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ"

"ได้ในสิ่งที่ต้องการ งั้นพ่อวัตก็ต้องกลับไปแต่งงานกับแม่นั่นน่ะสิ สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นต้องการ"

"ผมเชื่อว่ากันย์รู้ข้อนี้ดี กว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้"

"พ่อวัต~"

"ผมสัญญาครับคุณย่า ว่าจะจบปัญหานี้ให้เร็วที่สุด"

คุณหญิงรุ้งพราวมองหน้าด้วยความหนักใจ ก็เธอรู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่ง่าย เธออาบน้ำร้อนมาก่อน กว่าเธอจะมารักกับปู่ของกลานชาย เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาที่ๆม่ได้รับการยอมรับ และมีศัตรูเป็นบรรดาเพื่อนเที่ยวของชายคนรัก

เธอไม่อยากให้หญิงสาวที่แสนไร้เดียงสาคนนั้นต้องมาเจออะไรร้ายๆ แบบนี้เลยจริงๆ

 

อัญรัตน์เดินลงมาเอายาที่รถให้คุณหญิงตามคำสั่ง ทั้งที่ในหัวก็ไม่สามารถสลัดคำพูดของกันย์กมลออกไปได้อยู่ดี เธอล่ะเกลียดตังเองที่อ่อนแออะไรแบบนี้ ตินนี้เธอแม่ลูกหนึ่งแล้วนะ ไม่ใช่อัญรัตน์คนเดิม ที่จะมานั่งจมปลักอยู่กับอดีต

ในตอนนี้ขอแค่ลูกของเธอมีความสุขก็พอแล้วไม่ใช่หรอ..

"คิดอะไรอยู่หรอ"อัญรัตน์หันขวับไปทางต้นเสียง เธอถึงกับต้องถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ

"คุณสมควรที่จะกลับไปได้แล้วนะคะ"พอตั้งแต่ได้ อัญรัตน์ก็เรียกกำลังข่มความกลัว ใช้ความเสัยงเย็นๆ กรบความรู้สึกทุกอย่างในตอนนี้ "เพราะที่นี่ ไม่ใช่ที่ของคุณ!"

"มันก็ไม่ใช่ที่ของเธอเหมือนกัน"

"ค่ะ ฉันรู้ ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน แต่มันก็ไม่ผิดนิคะ? ในเมื่อคนที่นี่เป็นต้อนรับฉันให้เข้ามาในที่ของเขา"

"นางอัญรัตน์"

"คุณใข้คำพูดแบบนี้ ทำให้ฉันอดนึกถึงวันแรกที่เรสพบกันไม่ได้เลยนะคะ คุณดูไม่แปลกเลยจริงๆ"

"แก..ปากดีเข้าไปเถอะ พี่วัตกับฉันก็แค่มีเรื่องผิดใจกัน เขาเลยลากเธอหลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง เพื่อประชดฉันไง"

"คุณมันก็ดีแต่พูด ทำให้ดูจริงๆ สักทีสิคะ? ว่าเขาน่ะแค่ลากฉันเข้ามาประชด ไม่ใช่ลากเข้ามาเพราะอย่างอื่น"

กันย์กลมไม่โง่ ที่จะดูไม่ออกว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น เพราะแค่เธอพูดแบบนี้แล้วหญิงสาวตอบกลับมาเหมือนจะกวนประสาท เธอก็ทันทีว่ามันต้องมีอะไร

"เขาจ้างเธอด้วยอะไร เธอถึงกลับมาในชีวิตเขาอีกครั้ง แต่ถ้าให้ฉันเดา คงจะเป็นของที่มีค่ามากของเธอ ที่มีเขาเป็นเจ้าของด้วยใช่มั้ยล่ะ"

กันย์กลมไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เธอคิดว่ามันสำคัญอย่างที่เธอพูดออกไป เพราะผู้หญิงที่พาตัวเองหายไปตั้งห้าปี จะอยากกลับเข้ามาให้ชีวิตคนที่เธอหนีได้

แล้วเธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าคืออะไร..บางที อาจจะมีอะไรสนุกๆ รอเธออยู่ก็ได้

อัญรัตน์หน้าเสียเห็นได้ชัด เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากเธอกับเขา แต่ตอนนี้ผู้หญิงตรงหน้าเหมือนจะรู้เรื่องสัญญาระหว่างกัน เลยทำให้เธอพูดอะไรออกไปไม่เต็มปาก เหมือนที่ใจมันพยายามกล่อมสมองว่ามันไม่มีอะไร ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้พูดความจริง เธอก็ทำไม่ลง

"ฉันไปล่ะ ยังไง กอบโกนคงามสุขเอาไว้ให้มากๆนะ ฉันจะใจดี ให้เธออีกครั้งนึง อัญรัตน์.."

ดวงตาหวานที่มีน้ำใสๆหล่นออกจากตาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอจะทำยังไงให้มันเลิกไหลออกมาสักที เธอต้องทำยังไง ในเมื่อใจของเธอมันก็อยากจะครอบครองทั้งตัวและใจของเขาอยู่อย่างนั้น

"ฉัน..เลิกรักคุณไม่ได้จริงๆ คุณภวัต"ต่อให้รู้ว่าจะโดนหลอกใช้ เธอก็ยังทำใจแข็ง หันหลังให้คนคนนี้ไม่ได้อยู่ดี ฉะนั้นศัตรูของเธอ ก็คือ กันต์กมล คนที่เธอต้องพาออกจากชีวิตชายหนุ่ม ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นฝ่ายพาเธอออกจากชีวิตผู้ชายคนนี้...

---–+---++++----+++++------++---+-

มาแย้วววววว มาต่อให้แล้วน้าาา คิดถึงเค้ากันมั้ย

ไม่ทิ้งๆ นะบอกเลย(◍•ᴗ•◍)❤(◍•ᴗ•◍)❤

 

 

 

ความคิดเห็น