ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13
แบบอักษร

“สำลีเร็วๆ ...นั่นแหละเก่งมาก.....” เกวลินวิ่งไป คุยกับเจ้าสำลีไป เสียงโหวกเหวก โบกไม้โบกมือ เอาเข้าจริง เจ้าสำลีต้องหยุดรอคนตัวเล็กเป็นระยะ ๆ  

อนาวิน ยืนมองหญิงสาว กับหมาตัวใหญ่ตั้งแต่เริ่มต้นออกวิ่งโดยไม่คิดห้ามปรามคิดอย่างขำ ๆ ...เออหล่อนบ้าดีเดือดจริง ๆ ว่ะ....... จนกระทั่งหญิงสาวกลับมานั่งหายใจหมดเรี่ยวแรงที่บันไดบ้าน ข้าง ๆ กันนั้น ความโกรธเปลี่ยนเป็นเหนื่อยอย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ได้อยากชกปากใครแล้ว เจ้าสำลีนอนหอบปากบาน ลิ้นห้อยเหมือนกัน ชายหนุ่มมองแล้วได้แต่อมยิ้ม ผู้หญิงบ้ากว่านี้มีอีกไหมวะ...ยัยนี่ท่าจะเพี้ยนหนัก 

“อ่ะ...เช็ดหน้าเช็ดตาซะ” อนาวินพูดเสียงอ่อนลงมาก แกะห่อผ้าเย็นส่งให้ นึกว่าหล่อนจะสะบัดสะบิ้งไม่ยอมรับ แต่ผิดคาด เกวลินรับไปเช็ดหน้าเช็ดตา เสร็จแล้วก็ล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อยืด ตั้งอกตั้งใจเช็ด ต่อหน้าต่อตาเขาซะอย่างนั้น 

“นี่คุณ...ผมยังอยู่ตรงนี้นะ” ชายหนุ่มเอ็ดเสียงเขียว 

“อื้อ..แล้วไง” หญิงสาวเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก ไม่อยากสนใจเขาแล้วด้วย 

“ล้วงเข้าไปได้ ไม่อายบ้างหรือไง ผมเป็นผู้ชายนะ นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้หัดเกรงใจกันบ้าง”  

“อาย?” หญิงสาวทำหน้างง แล้วก็เข้าใจทันทีที่มองเห็นสายตาหื่น ๆ ที่เขามองมาที่หน้าอกบิ๊กบึ้มของหล่อน 

“เฮ้ย...นี่คุณ ไหนว่าไม่มีอารมณ์ไงเล่า” หญิงสาวที่ต่อมความอายทำงานช้าไปหน่อย ยกสองมือขึ้นไขว้กางกั้นหน้าอกของตัวเอง พอเหงื่อออกจนเปียกชุ่มก็ทำให้เสื้อยืดเนื้อนิ่มแนบไปกับก้อนเนื้อเห็นเป็นลูกกลม ๆ สองลูก เบียดกันอย่างชัดเจนแทบจะไม่มีช่องว่าง 

“ใครว่าฉันมีอารมณ์ รำคาญน่ะไม่ว่า ไปเปลี่ยนเสื้อซะไป๊” ชายหนุ่มทำเป็นไล่ กลบเกลื่อน 

เกวลิน ลุกขึ้นรีบเดินเข้าห้องไม่ต้องรอให้ไล่ซ้ำ หล่อนเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ค่อยรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย หญิงสาวเลือกใส่เสื้อยืดตัวโคร่ง กับกางเกงขาสั้น สบาย ๆ ปล่อยผมที่เพิ่งสระให้มันแห้งเองตามธรรมชาติ ไม่มีแก่ใจมานั่งเป่าผมอยู่หรอก หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว เพราะหล่อนหายเข้ามาเกือบชั่วโมง จึงคิดว่านายเถื่อนนั่นคงกลับเข้าไร่ไปแล้ว…..แต่ที่ไหนได้ คนอู้งานนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟา ดูเหมือนจะหลับสนิทเสียด้วย 

 

เกวลิน เข้ามาดูในครัว ทุกอย่างยังเหมือนเดิม แสดงว่าเขาก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน นี่ก็เกือบจะบ่ายสองแล้ว สงสัยหิวเป็นลมเป็นแล้ว...ดี..สมน้ำหน้า อยากปากเสียดีนัก...หญิงสาวใช้เวลาไม่นาน เส้นหมี่ราดหน้าแสนอร่อยก็พร้อมเสริฟ 

“ว้าย...โอย...คุณ...ตกใจหมด” เกวลินหัวใจจะวาย คนที่นอนหลับสนิทเข้ามายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ 

“ขวัญอ่อนจริงนะ... เกว”  

“ก็คุณชอบเข้ามาเงียบ ๆ ยิ่งอยู่กลางป่า กลางดงแบบนี้ฉันก็ตกใจน่ะสิ”  

“อ้อ...ที่แท้กลัวผี”  

“ใครว่าฉันกลัว ไม่กลั๊ว....” ส่ายหน้าดิก 

“..ฮ่า..ฮ่า...ฮ่า...คุณนี่มันแถไปได้เรื่อยจริง ๆ”  

อนาวิน หยิบราดหน้าจานใหญ่ออกไปนั่งกินเฉยเลย สงสัยจะหิวจัด ถึงไม่ไปนั่งรอรับบริการอย่างเคย 

“คุณเอาอีกปะ” เกวลินเห็นเขากินใกล้จะหมดจาน จึงรีบถาม 

“เอา”  

“ฉันนึกอยู่แล้วเชียว ว่าคุณกินจานเดียวไม่อิ่มหรอก” หญิงสาวลุกไปตักราดหน้าให้เขา และกลับไปตักสละลอยแก้ว พร้อมถ้วยใส่น้ำแข็งแยกมาต่างหาก ทั้งหมดนำมาตั้งวางไว้ให้พร้อมทีเดียว เพราะรู้ว่าเดี๋ยวเขาก็ต้องเรียกหาอยู่ดี 

“เรียนจบอะไรมา” เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มอยากรู้เรื่องส่วนตัวของผู้หญิง 

“คหกรรม”  

“คุณนี่นะ จบคหกรรม ถามจริงใครเข้าฝันให้คุณเรียน” ดูยังไงก็ขัดกับบุคลิกห้าว ๆ ของหล่อน ถ้าบอกว่าเรียนวิศวะฯ จะไม่แปลกใจเลย 

“ทำไมคุณวิน ฉันเรียนคหกรรมมันแปลกตรงไหน” หญิงสาวชักเริ่มหงุดหงิดอีกแล้ว ที่เขาทำเหมือนสิ่งที่หล่อนเรียนนั้นขัดแย้งกับตัวตนอย่างหนัก 

“ก็...ส่วนมากคนที่เขาชอบทางนี้มักจะเรียบร้อย”  

“แล้วฉันไม่เรียบร้อยตรงไหน”  

“ทุกตรง” ตอบแบบไม่เสียเวลาคิด 

ความคิดเห็น