ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2563 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12
แบบอักษร

       หลังกลับเข้าบริษัท ช่วงบ่าย บัวชมพูดูตารางที่เพิ่งจะส่งเข้ามาใหม่จากคุณเลขา  มาร์คมีนัดกับ เลโอ  เทย์ลินเนอร์  หรือเร็คซ์ น้องชายคุณสุดท้องของตระกูล เทย์ลินเนอร์ วัย 29 ปี ที่คุณป้ารัมภา รักนักรักหนา เพราะเขาเป็นคนมีนิสัยอ่อนโยน  น่ารัก ร่าเริง แถมไม่เคยมีข่าวเสียหายกับพวกผู้หญิง คงจะเป็นเพราะคุณป้าเลี้ยงดู ประคบประหงมด้วยตัวเองตลอด  เนื่องจากตอนแรกเกิดเขาสุขภาพไม่ค่อยดี  ไม่เหมือนพี่ ๆ  ซึ่งตอนนั้น ท่านยังยุ่ง ๆ กับการช่วยงานสามี ทำให้อยู่กับพี่เลี้ยงเสียเป็นส่วนใหญ่  และที่สำคัญ หล่อนสนิทกับเขามาก เพราะชายหนุ่มทำงานที่สาขาในประเทศไทย  ไม่เหมือนมาร์คที่เพิ่งจะเจอกันครั้งแรกที่นี่ เมื่อวานนี้เอง 

 

            สิ่งหนึ่งที่ถือว่าผิดคาดไปมากสำหรับบัวชมพู คือ การทำงานของมาร์ค เขาจริงจัง และมีสมาธิจดจ่อกับงานที่ทำเป็นอย่างมาก  จนหญิงสาวทึ่งในคุณสมบัติข้อนี้ของเขา อย่างวันนี้ก็เช่นกัน  เขานั่งทำงานจนเย็นโดยไม่พูดคุยหรือสนใจ ราวกับว่าอยู่ในห้องนั้นคนเดียว จนกระทั่งใกล้เวลานัดหมาย จึงได้ไปพบกับเร็คซ์ น้องชายคนสุดท้อง  ที่ร้านอาหารประจำ เลขาหนุ่มบอกกับหล่อนว่า ทั้งคู่ชื่นชอบในรสชาติและบรรยากาศ นัดเจอกันทีไรก็ต้องร้านนี้   บัวชมพูจึงตามเขาไปเงียบ ๆ โดยไม่ซักถามอะไร   เพราะหล่อนซักทุกเรื่องจากเลขาของเขาหมดแล้ว 

  

            “สวัสดีค่ะ พี่เร็คซ์” บัวชมพู พนมมือไหว้ชายหนุ่มทายาทคนสุดท้องของตระกูลเทย์ลินเนอร์ ทันทีที่พบหน้ากัน ด้วยกิริยาอ่อนช้อยน่ารัก พร้อมกับส่งยิ้มสว่างไสว ดีใจที่เจอพี่ชายใจดีของหล่อน 

       “เป็นไงจ๊ะ หนูบัว คิดถึงเมืองไทยหรือยัง” เร็คซ์วางมือบนศีรษะทุยสวย ก่อนจะจับโยกขยี้เบา ๆ พร้อมรอยยิ้มกว้างขวาง 

            “หนูบัวคิดถึงเมืองไทย ทู๊กกก.....ลมหายใจเข้าออกเลยค่ะ พี่เร็คซ์” บัวชมพูยิ้มจนเห็นฟันซี่เล็ก ๆ เรียงตัวขาววาววับ ดวงตายิบหยี 

            “ฮึ..!...ก็กลับไปสิ...ใครห้าม” มาร์คขวางหูขวางตาและ อดหมั่นไส้กับกิริยาสนิทสนมของเจ้าหล่อนกับน้องชายตัวแสบไม่ได้ ทีกับเจ้าเร็คซ์ยอมให้เรียกหนูบัว  แต่ตอนที่เขาเรียก ทำจะเป็นจะตาย…ฮึ.... 

            “คุณก็ทำตัวดี ๆ สิคะ ฉันจะได้กลับเมืองไทยสักที” บัวชมพูไม่ยอมถูกต่อว่าอยู่ฝ่ายเดียว  

            “เฮอะ !...ใครจะไปแสนดีอย่างเจ้าเร็คซ์ล่ะ” มาร์คแขวะไปถึงน้องชาย ไม่รู้ตัวเลยว่าหลุดมาดผู้บริหารไปไกล กลายเป็นผู้ชายขี้อิจฉาไปได้ 

            “พี่เร็คซ์ไม่เกี่ยวนะคะ  คุณอย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับพี่เขา” บัวชมพูแหววใส่ ปกป้องพี่ชายที่รักทันที แต่นั่นยิ่งทำให้มาร์ครู้สึกว่าหล่อนด้อยค่าเขาอย่างน่าโมโห 

            “หมายความว่ายังไง” ชายหนุ่มถามเสียงขุ่น หน้าตึง 

            “คิดเอาเองสิคะ” บัวชมพูสะบัดหน้าหนี...กลัวซะที่ไหน.... 

            “หึ...หึ...ระวังนายมาร์คจับหักคอเอานะหนูบัว...ยิ่งม่ชอบให้ใครขัดใจอยู่ด้วย”  เร็คซ์ ขัดขึ้นมาขำ ๆ ที่เห็นพี่ชายต่อปากต่อคำกับเจ้าตัวเล็ก  งานนี้สงสัยจะไม่ใช่ข่าวลือแล้วล่ะ ชายหนุ่มแอบยิ้ม 

            “น้อย ๆ หน่อย นายเร็คซ์ ฉันไม่ใช่คนป่าเถื่อนอย่างนั้นสักหน่อย”  มาร์คตีหน้าดุใส่น้องชาย รู้สึกขัดใจตั้งแต่หนูบัวของเขาเรียกเจ้าเร็คซ์ว่าพี่แล้ว คงจะสนิทสนมกันมากสินะ แถมยังปกป้องกันอีก....ขัดใจโว้ย............... 

            “ใครจะไปรู้ล่ะครับ  คนเราพออึดอัดมาก ๆ อาจจะหน้ามืดเอาได้ง่าย ๆ ใช่ไหมพี่ชาย” คนเป็น น้องชายยักคิ้ว หลิ่วตา ยิ้มยั่วโทสะคนฟอร์มจัด 

            “นายบอกมาดีกว่า...เจ้าเร็คซ์  ที่แวะมาหาฉัน มีอะไรกันแน่” พี่ชายเปลี่ยนเรื่อง หรี่ตามองน้องชายอย่างค้นหา 

            “คิดถึง” เร็คซ์ทำหน้าเคลิ้ม ด้วยความหล่อเหลาที่ไม่แพ้กัน  แต่คนเป็นน้องมักมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าให้เห็นเสมอ  ๆ  

           “ใคร....นายคิดถึงใครกันแน่” 

           “โธ่.!..ก็ต้องเป็นพี่ชายอยู่แล้ว...อ้อ...แล้วก็หนูบัวด้วยถึงแม้จะพึ่งห่างกันสองสามวันก็เถอะ” เร็คซ์ ไม่วายยั่วเย้าพี่ชาย 

            “ขนลุกว่ะ.....ขอเรื่องจริง” มาร์คคาดคั้น 

ความคิดเห็น