ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2563 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20
แบบอักษร

“เลโอ ได้ตัวคนร้ายหรือยัง” ผู้เป็นตาเอ่ยถามทันทีที่หลานชายเดินเข้าบ้านมา 

“คุณตารู้ได้ยังไงครับ” เขาอุตส่าห์สั่งห้ามลูกน้องไม่ให้แพร่งพรายเรื่องนี้  แต่คุณตาก็รู้จนได้....แต่จะว่าไป  ผู้เป็นตาก็ไม่ใช่คนแก่ทั่ว ๆ ไป หูตาท่านเป็นสับปะรด นายใหญ่แห่งเกาะทรายแก้ว ไม่สิ้นลายง่าย ๆ 

“มือปืนตายแล้ว” 

“เรื่องนั้นตารู้  แต่ว่าหลานรู้ระแคะระคายเกี่ยวกับคนอยู่เบื้องหลังหรือยัง” 

“ยังครับ  คนที่สงสัยผมสั่งให้คนของเราจับตามองไว้แล้ว” 

สองตาหลาน นิ่งเงียบต่างคนต่างใช้ความคิด 

“นายหัว จะรับกาแฟไหมจ๊ะ” บุหงารีบเข้ามาถามเมื่อรู้ว่านายหัวเลโอ กลับมาที่บ้านใหญ่  หูตาจริตจะก้าน แพรวพราว ไม่ค่อยมีใครอยากถือสา   หล่อนเป็นลูกสาวของแม่ครัวเก่าแก่ ที่หลงรักนายหัวอย่างหัวปักหัวปำตั้งแต่แตกเนื้อสาว และก็แสดงออกอย่างเปิดเผย  เพียงแต่ชายหนุ่มเห็นเอ็นดูเธอแบบน้องสาวเท่านั้น  บุหงาถึงได้รอเก้อมาหลายปี แต่ถึงกระนั้นหล่อนก็ยังไม่ท้อที่จะสู้ต่อไป 

“ไม่ต้อง...อ้อ...ไปจัดพวกของสดของแห้งไปไว้ที่บ้านโน้นให้หน่อย” เลโอสั่งแล้วก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับหล่อนอีก 

“ทำไมคะ เมียนายหัวกินอาหารพื้น ๆ ไม่ได้หรือไง” เด็กสาวกระเง้ากระงอด หน้าตาหงิกงอไม่พอใจ 

“บุหงา....อย่าลามปาม” ผู้สูงวัยปราม 

เด็กสาวกระฟัดกระเฟียดเดินออกไป....รู้สึกชิงชังแม่สาวชาวกรุงคนนั้นทบเท่าทวีคูณ เป็นผลให้หล่อนไปนั่งระบายอารมณ์ต่อในครัว 

“พี่สร้อย  นายหัวให้จัดของสดของแห้งไปไว้ที่บ้านโน้น  เพราะแม่เมียคนงามกินอาหารบ้าน ๆ ที่เราทำไม่ได้” บุหงากระแทกเสียงบอกพี่สาวที่อายุห่างกันราว7-8 ปี  สร้อยเป็นสาวหวานเรียบร้อย กิริยามารยาทนุ่มนวล ต่างกับคนเป็นน้องราวฟ้ากับเหว นายหัวเลโอ ส่งเสียให้หล่อนเรียนพยาบาล เพื่อจะกลับมาดูแลผู้เป็นตาโดยเฉพาะ แต่ยามว่างหล่อนก็มักจะมาช่วยในครัว ช่วยแม่กับน้องสาวอยู่บ่อย ๆ เพราะฝีมือการทำอาหารของหล่อนนั้นไม่แพ้ผู้เป็นแม่ ที่เป็นแม่ครัวเก่าแก่ของที่นี่ 

“ทำไมพูดถึงนายหญิง อย่างนั้นล่ะจ๊ะบุหงา  ใครมาได้ยินเข้ามันจะไม่ดี” คนเป็นพี่ติงน้องสาว  ถึงแม้ไม่เคยเห็นหน้า  แต่บุหงามาเล่าให้ฟังอย่างละเอียดยิบตั้งแต่กลับจากเอาอาหารไปส่งเมื่อวาน....บุหงารู้ โลกรู้...... 

“เชอะ ! ทำไมจะพูดไม่ได้ ฉันรู้สึกยังไงก็พูดอย่างนั้น ผิดด้วยเหรอที่ไม่ ตอแหล !..” สาวน้อยลอยหน้าตอบ  สร้อยได้แต่ส่ายหน้า อ่อนอกอ่อนใจกับคนเป็นน้อง 

“อย่ามัวพูดอยู่เลย  มาช่วยกันจัดของเร็ว ๆ เข้า” 

บุหงาจำต้องลุกขึ้นไปช่วยพี่สาวอย่างเสียไมได้ หน้าตางอง้ำ บอกบุญไม่รับ 

            “นายหญิง   ตื่นแล้วหรือคะ” ชวนชม เมียสาวของนายเดช ได้รับคำสั่งให้มาอยู่เป็นเพื่อนนายหญิง  เอ่ยทักขึ้น ด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ดูเป็นมิตรที่สุด ตั้งแต่หญิงสาวออกจากบ้านคุณหญิงมา 

            “ค่ะ...พี่สาวคือ..” 

            “ชวนชมค่ะ  เรียกชมเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ ชมเป็นเมียพี่เดช นายหัวให้มาอยู่เป็นเพื่อนนายหญิงค่ะ เผื่อตื่นมาแล้วอยากได้อะไร” 

            “เรียกแก้ม เฉย ๆ ก็ได้ค่ะพี่ชม” 

            “ไม่ได้หรอกค่ะ เรียกนายหญิงน่ะถูกต้องแล้ว  ว่าแต่ นายหญิงหายแล้วหรือคะ” 

            “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ  เอ๊ะ ! แล้วนั่นใครเอาอะไรมาเยอะแยะคะ” แก้มใสเห็นข้าวของที่พี่ชมกำลังจัดเรียงเข้าตู้ ทั้งของสดของแห้งก็แปลกใจ” 

            “อ๋อ...นายหัวให้เอามาส่งจากบ้านใหญ่ค่ะ เผื่อนายหญิงอยากทำกับข้าวกินเอง.....แหมนายหัวก็น่ารักเหมือนกันนะคะ รู้จักเอาใจเมียด้วย” ชวนชม จัดของไปยิ้มไปอย่างมีความสุข รู้สึกถูกชะตากับนายหญิงคนนี้เหลือเกิน  

           “บ้านใหญ่หรือคะ...” แก้มใสแปลกใจ นอกจากบ้านหลังนี้แล้วมีบ้านใหญ่ด้วยหรือ แล้วเขาจะมีเมียอยู่แล้วที่นั่นหรือเปล่า ถึงได้ให้หล่อนอยู่ที่นี่......หญิงสาวรู้สึกยอกแสยงในใจแปลก ๆ ....ถึงแม้หล่อนจะมีทะเบียนสมรส แต่ก็ได้ชื่อว่ามาทีหลังอยู่ดี.............. 

ความคิดเห็น