ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2563 07:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11
แบบอักษร

       อลัน มองภาพที่ทั้งคู่เดินถกเถียงกันมาก็อดยิ้มไม่ได้ เสียตรงที่เขาไม่มีจังหวะอัดคลิป ไม่อย่างนั้น คุณนายแม่จะได้ชมทั้งภาพและเสียงชัดเจน....ไอ้อลันเอ๋ย....ถ้าโดนจับได้ มึงตายแน่ ข้อหาเป็นไส้ศึก...แค่คิดก็สยองแล้ว........ .. 

"คุณมาร์คคะ จะเบียดมาทำไมคะ  ที่ตั้งกว้าง" บัวชมพูบอกเขาตรง ๆ อย่างเหลืออด...ชักจะเยอะเกินไปแล้ว ยอมให้หน่อยหัวงูโผล่เชียว 

       "ทำไมล่ะ หนูบัว คุณนั่งไม่สบายหรือไง" ชายหนุ่มพูดได้หน้าตายมาก 

      "ค่ะ ฉันอึดอัด" 

      "โอเค...งั้นผมช่วย" มาร์คตวัดเรือนร่างบอบบาง ขึ้นไปนั่งตักอย่างรวดเร็ว แถมยังกอดเอวคอดกิ่วไว้เสียแน่น 

      "อร๊าย...ปล่อยฉันนะ....คุณทำบ้าอะไรของคุณ" บัวชมพูพยายามดิ้นรนแต่มันก็ไม่เป็นผลเท่าไร 

"อยู่นิ่ง ๆ สิ ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะ จะได้นั่งสบาย ๆ ยังไงล่ะ แค่นี้ก็ไม่ต้องเบียดกันแล้ว ผมยอมเสียสละให้คุณนั่งจนถึงบริษัทเลยก็แล้วกัน" มาร์คไม่พูดเปล่า ก้มลงจูบหลังคอหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ ทำเอาบัวชมพูตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก 

       "อย่ามามั่ว ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ" บัวชมพูโวย ไม่ต้องกลัวใครได้ยินแล้ว เพราะยังไงก็คงเห็นและได้ยินกันหมด...คนบ้า..หน้าด้านทำไปได้.... 

       "ไม่.... ถ้ายังไม่หยุดดิ้นผมจะจูบอีก" 

         "ฮึ๊ย.......ฉันจะรายงานคุณป้า" บัวชมพูอึดอัดคับข้องใจ ใบหน้างอง้ำ นั่งตัวเกร็งอยู่บนตักกว้าง 

     มาร์ค ได้แต่ยิ้มชอบใจ สูดดมความหอมไว้เต็มปอด ไม่ทันไร เขาชักเสพติดกลิ่นกายของผู้คุมสาวแล้วล่ะสิ 

     อลันกับนิค หันมาสบตากัน ได้แต่อมยิ้ม ต่างก็คิดตรงกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย 

         

          เมื่อถึงอาคารเทย์ลินเนอร์  บัวชมพูเดินเคียงข้างมากับท่านประธานใหญ่  ถึงแม้หน้าตาออกจะบึ้งตึงเพราะยังเคืองเรื่องบนรถอยู่ แต่หล่อนก็ยังดูสวยน่ารักสะดุดตาไม่น้อย วันนี้มาร์คผ่อนฝีเท้ารอคนตัวเล็กอยากจะจับจูงมือแต่ก็กลัวหล่อนจะปรี๊ดปรอทแตกเอาเสียก่อน   สายตาหลายคู่เริ่มให้ความสนใจ  แต่ก็ไม่มีใครกล้ามองตรง ๆ หญิงสาวไม่แคร์  เพราะ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจเมื่อไหร่ หล่อนก็จะกลับเมืองไทย ไม่มีใครรู้จัก เดี๋ยวทุกคนที่นี่ก็ลืมกันไปเอง 

  

            มาร์คเปิดประตูห้องทำงาน ให้หญิงสาวเดินเข้าไปก่อน  วันนี้เขาดูแปลกไป มาก  ปฏิบัติต่อหล่อนเยี่ยงสุภาพบุรุษควรปฏิบัติต่อสุภาพสตรี  ทำให้บัวชมพูอดที่จะระแวง ไม่ได้  ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่  แต่จนแล้วจนรอด ก็ไม่พบความผิดปกติอะไร  ชายหนุ่มนั่ง ทำงานของเขา จนแทบไม่ได้เงยหน้าจากเอกสารในแฟ้มที่เขาไล่สายตาอ่านมันอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปในเอกสารที่ถูกเสนอมาอย่างระมัดระวัง  แฟ้มแล้วแฟ้มเล่า จนกระทั่งเที่ยง  ทั้งคู่จึงออกมาทานอาหารในร้านหรู ไม่ไกลจากที่ทำงานนัก 

            “คุณมาร์คคะ  เอามือของคุณออกไปค่ะ” บัวชมพูกัดฟันพูด พอให้ได้ยินกันสองคน เมื่อชายหนุ่มเดินโอบเอว แสดงความเป็นเจ้าของ พาหญิงสาวเดินเข้ามาในร้าน 

            “ทำไมล่ะหนูบัว เดินไม่ถนัดเหรอ” มาร์คก้มลงมาถาม ชิดใบหูเล็ก จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้มเนียนใส 

            “นี่คุณ..อย่าทำรุ่มร่ามกับฉันนะ” บัวชมพู ต่อว่าตาเขียวปั๊ด   

            “คิดเยอะไปหรือเปล่า...เบบี๋..ผมก็แค่ถาม” มาร์คพูดหน้าตาเฉย 

            ทั้งคู่ สงบศึกกันชั่วคราว เมื่อมาถึงโต๊ะที่จองไว้ โดยเลขาหนุ่มสั่งเป็นอาหารจีน เน้นเมนู ที่เป็นศัตรูกับผู้หญิงส่วนใหญ่ที่กลัวอ้วน ตามที่เจ้านายของเขาสั่งมาอีกที  ทันทีที่นั่งลง อาหารก็ทยอยเข้ามาเสริฟอย่างรวดเร็ว  บัวชมพูมองอาหารด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ไม่นึกว่าเขาจะพามาทานอาหารจีนที่นี่ แต่สีหน้าก็ยังเรียบเฉย  ก่อนจะลองชิมแทบทุกเมนูบนโต๊ะ 

            “ไม่กลัวอ้วนเหรอ” 

            “ทำไมต้องกลัวคะ” 

            “อ้าว !” ตั้งใจจะแกล้งหล่อน แต่ที่ไหนได้  นอกจากจะไม่ได้ผลแล้ว ดูว่าสาวเจ้าจะเจริญอาหารเสียด้วย ....เฮ้อ....ไม่เห็นเหมือนพวกนางแบบที่เขาเคยร่วมโต๊ะเลยวะ....มาร์คหมดสนุก กลายเป็นตัวเองที่ไม่เจริญอาหารเสียเอง เพราะเขาไม่ค่อยชอบ 

ความคิดเห็น