ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19
แบบอักษร

“ฉันบอกให้เปิดประตู” 

หญิงสาว ไม่ได้อยากยั่วโทสะใคร แต่หล่อนไม่ไหวจริง ๆ ไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อกรกับเขาแล้ว 

“แก้มใส....เปิดประตู” เสียงชายหนุ่มยังทุบประตูโครม ๆ ไม่ยอมลดละ โทสะคงพุ่งปรี๊ด ขืนปล่อยไว้แบบนี้หล่อนก็คงไม่ได้นอนอยู่ดี  จึงกัดฟัน พยุงร่างกายอันอ่อนล้า ไปเปิดประตูให้เขา มือเล็กยังไม่ทันได้ปล่อยลูกบิด ประตูก็ถูกกระชากจากด้านนอก ทำให้ร่างเล็กเสียหลักรูดไปกองกับพื้น แต่ยังมีสติดีอยู่ เพียงแต่ไม่มีแรงเท่านั้น 

“แก้มใส” เลโอตกใจน้ำเสียงร้อนรน รีบเข้าช้อนร่างบางกลับไปวางไว้บนเตียง ใบหน้าซีดเผือดแทบจะไร้สีเลือดของสาวเจ้า  ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเกิดอาการกระตุกแปลก ๆ ครั้งแรกก็ตอนที่โดนลอบยิง มาครั้งนี้เห็นหล่อนล้มลงตรงหน้า............ 

เลโอ ผละไปหยิบอ่างน้ำใบเล็ก กับผ้าขนหนู มาเช็ดหน้าเช็ดตาให้  แก้มใสได้แต่มองดูการกระทำของเขานิ่งนาน น้ำตาซึมออกหางตา ไม่เข้าใจว่าจะมาทำดีด้วยทำไม 

มือใหญ่เช็ดหน้าตา เนื้อตัวให้อย่างอ่อนโยน  พอเห็นหญิงสาวหน้ามีสีเลือดขึ้นมาบ้าง   นายหัวหนุ่มจึงผละออกมาเงียบ ๆ ใบหน้ากลับมาเรียบเฉย แววตาที่แสดงความห่วงใยเมื่อสักครู่กลับมานิ่งสงบดังเดิม 

“ถ้าฉลาดพอ ก็ลุกไปกินข้าวแล้วก็กินยาซะ” เลโอยืนกอดอก บอกเสียงราบเรียบ 

หญิงสาวยันตัวเองเพื่อลุกจากที่นอน  พยายามไม่แสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น  คงจะเป็นเรื่องที่โง่มากจริง ๆ ถ้าหล่อนจะประท้วงเขาด้วยการอดข้าว...เพียงแค่เท้าแตะพื้นข้างเตียง ร่างของหล่อนก็ลอยขึ้นสู่วงแขนแข็งแรง  แก้มใสผวากอดคอเขาด้วยความตกใจแต่พอได้สติก็คลายออกพร้อมกับเบนหน้าหนี.....ไม่อยากสบตา....  

             หญิงสาวนั่งกินอาหารที่มีคนเอามาเตรียมไว้ให้ คงจะเป็นบุหงาอีกตามเคย หล่อนนั่งกลืนอาหารลงคออย่างเสียไม่ได้ ทำไปตามหน้าที่เพื่อให้ร่างกายมีกำลังพอที่จะต่อสู้กับความเจ็บป่วย   

             อาหารบนโต๊ะ ส่วนใหญ่จะเป็นอาหารรสจัด ที่ชายหนุ่มกินได้หน้าตาเฉย แต่พอหล่อนทดลองตักกินก็เผลอสูดปาก เพราะมันทั้งแสบ ทั้งร้อน แก้มใสคงจะกินได้ปกติ หากว่าริมฝีปากของหล่อนจะไม่แตก เพราะโดนหมาบ้ากัด....น่าโมโหนัก........ 

             นายหัวมาดเข้ม ปรายตามองเมียตัวน้อย รู้สึกผิดวูบขึ้นมา  

เขารู้ว่าแก้มใสกินเผ็ดได้ แต่วันนี้หล่อนตักแต่ไข่เจียวเพราะอะไรเขารู้ดี.....เฮ้อ...ไอ้บ้าเอ้ย...ดันไปสร้างประสบการณ์เลวร้ายเอาไว้ ยัยตัวเล็กคงจะยอมให้เข้าใกล้ได้หรอก 

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” นายหัวหนุ่มนั่งจับจ้องทุกอิริยาบถของคนป่วย พูดขึ้นหลังจากที่แก้มใสรวบช้อน และดื่มน้ำ กินยาเรียบร้อยแล้ว 

“คะ ?” 

“ฉันจะให้โอกาสเธอพิสูจน์ตัวเอง” ชายหนุ่มพูดอย่างไว้เชิง ความจริงเขาค่อนข้างจะเชื่อไปแล้วว่าแก้มใสไม่เกี่ยวข้อง แต่จะให้ยอมรับง่าย ๆ มันก็กระไรอยู่ ทำกับเขาไว้เยอะด้วย 

“พิสูจน์ยังไงคะ” 

“ฉันจะจับตาดูเธออย่างใกล้ชิด” เป็นข้ออ้างที่ดีทีเดียว สำหรับคนที่ไม่ยอมลงให้ใครมาก่อน 

“เอาที่สบายใจเลยค่ะ แก้มจนปัญญาที่จะทำให้พี่เลโอเชื่อแล้วจริง ๆ” หญิงสาวเอ่ยออกไปด้วยความเหนื่อยหน่าย 

“ดี ที่เข้าใจอะไรง่าย ๆ” 

“งั้นแก้มขอตัวก่อนนะคะ หนักหัวจะแย่แล้ว” พูดจบหญิงสาว รีบลุกเดินเข้าห้องด้วยตัวเอง ไม่อยากให้เขามาวุ่นวายให้หัวใจระส่ำระสาย หล่อนไม่ควรรู้สึกดี ๆ กับคนใจร้ายอย่างเขาอีก 

หญิงสาวเข้าไปแปรงฟัน ก่อนจะกลับมานอนที่เตียง หล่อนล้มตัวลงนอนในฝั่งของตัวเอง ส่วนเขาจะอยู่หรือไปก็ตามใจเถอะ...... 

เลโอนั่งพิงหัวเตียง เปิดดูข้อมูลในสมาร์ทโฟนเกี่ยวกับมือปืนที่มาดักลอบยิงที่ท่าเรือ ผู้กองเดี่ยว เพื่อนสนิท ที่เติบโตมาด้วยกัน เป็นลูกหลานชาวเกาะที่นี่ ก่อนจะแยกย้ายกันตอนที่เลโอถูกส่งไปเรียนต่างประเทศ ส่วนผู้กองเดี่ยวได้เป็นนักเรียนนายร้อยสมใจ จนกระทั่งจบออกมาเป็นตำรวจมือดีคนหนึ่ง 

มือปืนที่ตาย คาดว่ามาจากซุ้มมือปืนใหญ่ทางภาคเหนือ  ยังไม่พบความเชื่อมโยงกับบุคคลในพื้นที่  ซ้ำยังมาตายจากอุบัติเหตุเฉี่ยวชนกับรถบรรทุก ซึ่งสงสัย จะเป็นการฆ่าตัดตอนเสียมากกว่า ทำให้การสืบสวนหาผู้อยู่เบื้องหลังยากขึ้นไปอีก 

พ่อเลี้ยงหนุ่มเหลียวมองคนข้างกาย ได้แต่ถอนใจ ก่อนจะลุกออกไปทำงานต่อ ปล่อยให้คนป่วยพักผ่อนให้เพียงพอ  

ความคิดเห็น