ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 11:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17
แบบอักษร

“อ๊ะ !! ...” ทั้งที่ทำใจเกร็งตัวรับสถานการณ์.... แต่พอเจ้ามังกรร้ายจดจ่อเข้ามาจริง ๆ แก้มใสอดตกใจกระถดกายหนีไม่ได้ แค่เพียงกดเข้ามานิดเดียว ร่างบางถึงกับสะดุ้งเฮือก ดิ้นพล่าน 

“เจ็บ...พี่เลโอ...แก้มเจ็บ” ถึงแม้จะเตรียมใจยอมรับ แต่ร่างกายยังไม่พร้อม ยิ่งเป็นครั้งแรกด้วยแล้ว คำว่าเจ็บแทบขาดใจยังน้อยไปด้วยซ้ำ 

มีแต่ความเงียบ ไร้คำปลอบโยน หรือแม้แต่จะเล้าโลมให้สาวเจ้าได้ผ่อนคลาย ทำไมต้องแคร์ ก็หล่อนอยากพูดเหมือนช่ำชองนักหนา ก็ต้องรองรับเขาให้ได้ ไม่ใช่สักแต่พูดจาอวดดี อวดเก่ง....เขาไม่จับฟาดก่อนก็บุญแล้ว....แล้วนี่ยังจะมาแสดงละครว่าเป็นสาวบริสุทธิ์ให้ดูอีกหรือไง  

“อย่าเกร็ง !”  

ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เขาก็เจ็บไม่แพ้กัน ทั้งคับทั้งแน่นจนแทบจะขยับไม่ได้ ก่อนจะตัดสินใจโถมกายพรวดเดียวทลายกำแพงเหนียวในพริบตา 

“กรี๊ดดดด......ไม่เอา......แก้มไม่ไหวแล้ว” ใบหน้างามส่ายไปมา มือบางทั้งผลักทั้งดันอยู่แถวกล้ามท้องแข็งแรง น้ำตาไหลพราก พยายามจะดิ้นหนี เป็นภาพที่ชายหนุ่มเห็นแล้วถึงกับบดกรามเข้าหากันแน่น 

“ยัยเด็กบ้า....” เลโอ สบถออกมาอย่างหัวเสีย...ไม่เคยแล้วยังทำอวดเก่ง เขาได้แต่กดตัวแช่นิ่ง ซุกซบใบหน้ากับอกอวบ ไล้ลิ้นเลียรอบยอดเม็ดทับทิมจนชุ่มฉ่ำสลับกับมือสากทำหน้าที่เคล้นคลึงก้อนเนื้ออวบอีกข้างอย่างเบามือ ล่อลวงให้แก้มใสลืมความเจ็บปวดชั่วขณะ เมื่อโดนทั้งมือและปากทำงานสอดประสานกันอย่างรู้จังหวะ ภายในช่องท้องเริ่มปั่นป่วน แปลบปลาบ เสียดเสียวทุกครั้งที่ลิ้นร้อนลากไล้ ปัดป่ายไปบนก้อนเนื้อแน่นเด้ง สะโพกสอบขยับขับเคลื่อนอาศัยช่วงจังหวะที่สาวเจ้ากำลังเคลิบเคลิ้มขยับตัวตน แต่ก็สุดจะกลั้น จนต้องโถมเรี่ยวแรงกำลังที่มีเข้าใส่อย่างไม่บันยะบันยัง  

ความกำซาบรัญจวนที่เกิดแก่กายสาวเมื่อสักครู่เป็นอันปลิดปลิว เหลือไว้แต่ความเจ็บแสบ ร่างกายเหมือนถูกแยกแหลกละเอียด ส่วนบอบบางที่สุดโดนบดเบียดให้ชอกช้ำ แก้มใสจำต้องทนเพราะรู้ว่าคนเป็นสามีเพียงแค่ต้องการระบายอารมณ์กรุ่นโกรธ ป่วยการที่จะอ้อนวอน ได้แต่นอนน้ำตาริน รอเวลาให้จบสิ้นเสียที  

“เก่งให้ตลอดสิ จำไว้ว่าทีหลังอย่ามาอวดดีกับฉัน” เลโอหงุดหงิด หลังผ่านเกมอันเร่าร้อน แก้มใสก็เอาแต่นอนหันหลังให้ ทั้งที่อยากปลอบโยน แต่ไม่รู้ทำไมกลายเป็นว่ากลับยิ่งซ้ำเติมเข้าไปอีก แค่หล่อนทำราวกับจะใช้ความเงียบเพื่อประท้วง.....เขาก็อดหัวเสียไม่ได้ 

“อื้อ....ปล่อย” หญิงสาวร้องขึ้นมา เมื่อมือหนาคว้าเอวคอดแล้วลากเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง 

“ฉันพูดด้วย ทำไมถึงไม่พูด........”  

“แก้มไม่มีอะไรจะพูดค่ะ” ตอบกลับมาเสียงอู้อี้ ทั้งที่ไม่ยอมหันหน้ากลับไปหาก็เพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาที่หลั่งรินออกมาไม่ยอมหยุด เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ แก้มใสรู้ว่าต้องอดทนแต่คนก็มีขีดจำกัด ไม่ใช่เครื่องจักรที่จะไม่รู้สึกรู้สา  

“โกรธ...หรือว่าดีใจจนพูดไม่ออก...หึ” มือหนาลูบไล้ไหล่เปลือยนุ่มเนียนละมุนมือ สัมผัสของเขาสวนทางกับวาจาเชือดเฉือนเหลือเกิน 

“แก้มเหนื่อย อยากพักผ่อน”  

“เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”  

“นี่เมียนะคะ ไม่ใช่ทาส”  

“งั้นมาลองดูกัน ว่าเธอจะปฏิเสธฉันได้ไหม”  

นายหัวหนุ่ม ก้มลงจูบที่ต้นคอขาวผ่องเพียงแผ่วเบา พรมจูบไปทั่วแผ่นหลังนวลเนียนระเรื่อยมาจนถึงสะโพกหนั่นแน่น ก่อนจะช้อนร่างบางให้อยู่ในท่าคลานเข่ามือใหญ่ยึดเอวคอดไว้มั่น แก่นกายแกร่งพร้อมผงาดง้ำค้ำสะโพกกลมกลึง 

“อ๊ะ...ยะ..อย่า.....” แก้มใสร้องห้ามเสียงกระท่อนกระแท่นเหลียวมามอง น้ำตาอาบแก้ม สายตาหวาดวิตก เมื่อเจ้างูยักษ์ ทำท่างึกงักดุนดันอยู่แถวช่องทางรัก ที่ยังเจ็บระบม ทำให้เจ้าของร่างใหญ่ใจอ่อนยวบ 

“กลัวเหรอ” พ่อเลี้ยงหนุ่มทิ้งตัวลง พลิกร่างบางไว้ในอ้อมแขน พลางมองหน้าที่เลอะไปด้วยคราบน้ำตา....ความรู้สึกเหมือนโดนถีบตกจากสวรรค์  

“แก้มเจ็บ..... ขอแก้มพักนะคะ... พี่เลโอ” หญิงสาวอ้อนวอนเสียงสั่น 

“ก็ได้ แต่จำไว้ ว่าฉันไม่ชอบผู้หญิงอวดดี” นายหัวมาดเข้มสำทับเมียสาว จนขวัญหนีดีฝ่อ…ส่วนตัวเขาเองก็ปวดร้าวแก่นกาย จำต้องอดกลั้นไม่แพ้กัน 

“ค่ะ...” คำเดียวสั้น ๆ ก่อนจะหลับตาซุกหน้าเข้าหาอกกว้าง และหลับไปจริง ๆ ในเวลาอันรวดเร็ว 

อะไรวะกู....ปลอบใครไม่เป็นจริง ๆ .....เลโอได้แต่ทอดถอนใจ 

ความคิดเห็น