ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 11:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11
แบบอักษร

เลโอ มองหน้ายัยตัวปัญหาอย่างรำคาญ ก่อนจะหันมาค้นหาถุงพลาสติก แล้วยื่นส่งให้พร้อมกับน้ำอีกหนึ่งขวด เพียงแค่นั้นก็หันไปคุยกับลูกน้องของเขาอย่างเคร่งเครียด ไม่สนใจใยดีคนที่ได้ชื่อว่าเมียหมาด ๆ อีกเลย

“นายครับ นายหญิงดูท่าจะไม่ไหวแล้วนะครับ” เดชเห็นนายหญิงคนใหม่นั่งกอดเสาหน้าตาซีดเซียว อาเจียนเอาน้ำใส ๆ ออกมา จึงส่งยาดม ให้ผู้เป็นนาย ที่นั่งนิ่งขึงทำเป็นไม่สนใจ

“ช่างเถอะ เดี๋ยวก็ถึง แค่นี้ไม่ตายหรอก” นายหัวหนุ่มปรายตามองไปที่ร่างบางซึ่งตอนนี้ นั่งคอพับคออ่อน หน้าตาซีดเซียว...สมน้ำหน้า....อยากเป็นเมียนายหัวเลโอนักใช่ไหมยัยตัวแสบ........

นายเดชได้แต่นิ่งเงียบ ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายของเขาทำเหมือนไม่สนใจ ทั้งที่ตอนเกิดเหตุลอบยิง นายหัวหนุ่มเอาตัวบังกระสุนให้ซะมิดขนาดนั้น...นี่ถ้าสารัชไม่โทรมาบอก เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเจ้านายเพิ่งจะแต่งงาน และพาเจ้าสาวกลับมาที่เกาะด้วย 

กว่าจะเดินทางมาถึงเกาะทรายแก้ว ตะวันลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว หญิงสาวจึงไม่มีโอกาสได้ชื่นชมกับบรรยากาศรอบตัว...แต่เอาเข้าจริง หล่อนก็ไม่มีปัญญาจะทำอะไร นอกจากเอาชีวิตให้รอด

แก้มใส ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังแว่ว ๆ เหมือนมาจากที่ไกลแสนไกล เรี่ยวแรงไม่รู้หดหายไปไหนหมด .......อุ้มหน่อยนะ..... 

“ฉันไม่อุ้มหรอกนะ ไม่ลงมาก็นอนอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน”  

หญิงสาวมั่นใจว่าแค่คิด แล้วรู้ได้ไงอ่ะ....เฮ้อ....น้ำจงน้ำใจไม่มีกันซะเลย...คนเมาคลื่นเมาเรือ พยายามพยุงกายตัวเองขึ้นมาแข้งขาสั่น เดินโผเผพุ่งเข้าหาร่างสูงที่หันหลังกำลังจะลงจากเรือ หล่อนคว้าข้อมือเขาเอาไว้แน่น เป็นผลให้ชายหนุ่มหันขวับกลับมามองตาขวาง 

“ขอจับนิดเดียว....ขามันสั่นอ่ะ” แก้มใสอธิบายพร้อมกับส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปให้ นาทีนี้จะพยศกับเขาไม่ได้เด็ดขาด ในเมื่อที่นี่คือถิ่นของเขาขืนพี่ยักษ์โมโหขึ้นมามีหวังโดนปาดคอทิ้งทะเลแหง ๆ  

ในที่สุด จะด้วยความรำคาญหรือความสงสารไม่ทราบแน่ชัด นายหัวเลโอหันกลับมาอุ้มคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน เดินไปบ้านพักตัวปลิว ส่วนแก้มใสก็กอดคอเขาเอาไว้แน่นเพราะกลัวตกอีกทั้งยังหลับตาอีกต่างหากไม่อยากสบตากับเขาในระยะกระชั้นชิดขนาดนี้ ใจมันสั่นหวิวพาลจะเป็นลมเป็นแล้งไปจริง ๆ ........ 

ชายหนุ่มพาแก้มใสมาส่งที่ห้องนอน ซึ่งน่าจะเป็นห้องของเขา พร้อมกับกระเป๋าที่นายเดชเอาเข้ามาวางให้เรียบร้อย ก่อนจะรีบถอยออกไป

“เอ่อ...ให้แก้มอยู่ห้องนี้หรือคะ นี่มันห้องของคุณไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ก็พอเดาได้จากข้าวของเครื่องใช้ของผู้ชาย เดาว่าน่าจะเป็นของเขาเอง เขาคงไม่บ้าเอาหล่อนมาไว้ในห้องผู้ชายคนอื่นหรอกนะ 

“อย่าเรื่องมาก เธอเป็นเมียไม่อยู่ห้องผัวแล้วจะอยู่ห้องใคร” ชายหนุ่มตอบเสียงห้วนจัด

“แก้มก็แค่ถาม.....จริงสิโทรศัพท์.....” หญิงสาวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์หายไปแล้ว คงจะตั้งแต่หลบลูกปืนนั่นแหละ 

“อยู่ที่นี่ไม่จำเป็นต้องใช้ ล้างหน้าล้างตาเร็ว ๆ เข้าล่ะ จะได้ออกมากินข้าว” เลโอสั่งแล้วก็เดินหน้าตึง ออกไปเลยไม่รอให้หล่อนได้ถามไถ่อะไรอีก......................

เฮอะ....ไม่เมื่อยหน้าบ้างหรือไง....ทำไมต้องทำหน้าดุตลอดเวลาแบบนั้นด้วย..... แก้มใสรีบล้างหน้าล้างตา จัดการธุระส่วนตัวก่อนจะออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ขืนชักช้าอาจจะทำให้เขาไม่พอใจอีก  

พอออกมาจากห้องนอน จึงได้สังเกตว่าบ้านหลังนี้ เป็นบ้านหลังเล็ก ๆ มีแค่สองห้องคือห้องที่หล่อนอยู่ กับอีกห้องหนึ่งที่ปิดเอาไว้ มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน เฟอร์นิเจอร์ที่มีอยู่ไม่ได้หรูหรามากมาย แต่ก็สะอาดสะอ้าน มีไว้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น ถึงกระนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้ว่า เขาอาศัยอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ มันช่างแตกต่างกับเพนท์เฮาส์สุดหรูของเขาเหลือเกิน.......แก้มใสไม่ใช่คุณหนูมาจากไหน เท่านี้ก็ดีมากจนเกินพอสำหรับหล่อนแล้ว....เพียงแค่สงสัยเท่านั้น 

หญิงเดินออกมาจนถึงหน้าบ้าน ทันได้เห็นสาวน้อยวัยกำดัด รูปร่างอวบอัด ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด เสียแต่ว่าตอนนี้หน้าตาหล่อนบิดเบี้ยวจึงบอกไม่ได้ว่าสวยน่ารักหรือเปล่า หล่อนถือถาดอาหารเข้ามาวางอย่างกระแทกกระทั้น บนโต๊ะใกล้กับประตูหน้าบ้าน ไม่รู้ว่าหงุดหงิดอะไรมา 

“เอาอาหารมาให้เหรอจ๊ะ ขอบใจจ่ะ” แก้มใสเริ่มผูกมิตร ดูแล้วอายุอานาม น่าจะอ่อนกว่าหล่อนไม่กี่ปี 

“เอามาให้นายหัว” สาวตาคมตอบเสียงสะบัด

“อ้าว...แล้วเมียนายหัวอย่างฉันกินด้วยได้หรือเปล่า” แก้มใสแกล้งยั่วอย่างนึกสนุก 

“หน้าด้าน....”

ความคิดเห็น