ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 10:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10
แบบอักษร

สิ้นเสียงปืน แก้มใสเหมือนจะหายใจไม่ออก ริมฝีปากอิ่มอ้าปากพะงาบ งับอากาศ เข้าปอด.....พยายามดิ้นรนเพื่อต่อลมหายใจ........แก้มกำลังจะตาย...โดนยิง...โดนยิงแน่ ๆ ..........คุณหญิงขา.......มันมืดมากเลยค่ะ...... 

เสียงเอะอะ หวีดร้องของคนแถวนั้นต่างก็ตกใจ สอบถามกันอื้ออึง โชคดีที่ไม่มีใครได้รับอันตรายประกอบกับช่วงนั้นผู้คนเริ่มบางตาแล้วด้วย

“แก้มใส......” นายหัวหนุ่ม เรียกและมองคนที่อยู่ใต้ร่างอย่างเป็นห่วง 

เสียงทุ้มคุ้นหู ดังอยู่แค่เอื้อม หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ใบหน้าของชายหนุ่มอยู่ห่างกันแค่คืบ หล่อนได้เห็นแววตาห่วงใยของเขาชัดเจน...แต่….. 

แค่ก...แค่ก.....” หะ...หายใจไม่ออก” แก้มใสพูดออกมากระท่อนกระแท่น 

ดูเหมือนเลโอ เพิ่งจะรู้สึกว่าร่างกายใหญ่โตของเขา ขึ้นไปทับหญิงสาวเอาไว้ทั้งตัว....ชายหนุ่ม จึงรีบลุกขึ้นพร้อมกับฉุดหล่อนให้ลุกขึ้นเช่นกัน 

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับนาย” นายเดช ลูกน้องคนที่ไปรับจากสนามบิน วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา

“ไม่เป็นอะไรแล้ว......ตามทันไหม”  

“เอ่อ....ไม่ทันครับ” นายเดชก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด ที่ทำงานไร้ประสิทธิภาพ เขามัวละล้าละลัง ว่าจะเข้ามาดูเจ้านายก่อนดี หรือจะรีบวิ่งตามคนร้ายไป

“ช่างเถอะ”

“ไปโรงพักก่อนไหมครับนาย ตอนนี้ผมให้พวกที่อยู่บนฝั่งกระจายกำลังค้นหาแล้วครับ”  

“ไม่ต้อง เอาไว้ฉันค่อยโทรคุยกับผู้กองเดี่ยวเอง บางทีมันอาจจะยิงผิดตัวก็ได้” เลโอรู้ว่าไม่ใช่เหตุผลนั้น แต่ก็พูดเพื่อเบี่ยงเบนไม่ให้แก้มใสตกใจจนเกินไป...ยามหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เขาลืมเรื่องขุ่นข้องหมองใจไปชั่วขณะ.........

“ไม่ผิดแน่...แก้ม เห็นมันจ้องปืนมาทางนี้เป๊ะ ๆ เลยอ่ะ มีคนต้องการจะยิงพี่เลโอจริงๆ นะคะ ....เอ....หรือว่ามันจะยิงแก้ม....” แก้มใสยืนยัน แต่แล้วก็หน้าตาตื่นเมื่อคิดว่าตัวเองอาจจะเป็นเป้าหมายไม่ใช่เขา

“ไม่หิวแล้วหรือไง” เลโอ หันมามองหน้าหญิงสาว ที่นั่งหน้าซีดเซียว มือไม้เย็นเฉียบ ที่รู้เพราะหล่อนยังไม่ยอมปล่อยมือจากแขนของเขา 

“ไม่ค่ะ.... รีบไปจากตรงนี้เหอะ เดี๋ยวมันกลับมาอีก แก้ม...เอ่อ.....ยังไม่อยากตาย” แก้มใสสั่นหน้าจนผมกระจาย....ถึงรอดจากลูกปืน ก็อาจโดนทับตายได้....ฮือ...ชีวิตแต่งงานวันแรกของฉ้านนนนน..... 

“งั้นก็รีบไป” เลโอกำข้อมือแก้มใสแน่น ดึงให้ตามไปลงเรือที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว 

“พี่เลโอ......ปล่อยมือแก้มได้แล้วมั้งคะ” สาวน้อยรีบทักท้วง ไม่ใช่หวงตัว แต่มันเจ็บ...อีตายักษ์วัดแจ้งนี่บีบมาได้ไม่บันยะบันยัง....ข้อมือจะหักไหมนะ 

ชายหนุ่ม มองมือใหญ่ที่จับข้อมือเล็กอยู่ รีบปล่อย จนจะกลายเป็นสะบัดออกเสียมากกว่า ราวกับขยะแขยงเต็มทน เป็นผลให้คนที่ยังไม่ทันตั้งตัว เซเกือบหัวทิ่ม 

“โอ๊ย...โหดชะมัด” หญิงสาวยู่หน้าใส่

“บ่นอะไร”  

“เปล่าค่ะ”  

“โกหกจนเคยตัว” ชายหนุ่มพูดลอย ๆ

หญิงสาวตั้งท่าจะเถียง แต่แล้วก็หุบปากฉับ เมื่อเรือเริ่มออกตัวด้วยความเร็ว ยามที่มันกระดอนขึ้นลงตามลูกคลื่น ท้องไส้แก้มใสเริ่มปั่นป่วน อาหารที่มีอยู่ในกระเพาะ ถึงแม้จะน้อยนิด มันก็เริ่มจะตีขึ้นมา

“เป็นอะไรอีกล่ะ” เลโอมองอย่างรำคาญกับท่าทางกะปลกกะเปลี้ยของเจ้าหล่อน ไม่รู้ว่าจะเป็นการแสดงอีกหรือเปล่า สิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้เขาอดระแวงไม่ได้

“แก้ม.......อุ.......อุ๊บ” หญิงสาวรีบตะปบปิดปากตัวเอง ก่อนที่ของเหลวในกระเพาะจะพุ่งใส่คนตีหน้ายักษ์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ความคิดเห็น