ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 06:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9
แบบอักษร

       มาร์คเดินออกจากห้อง ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร ไม่ถึงสิบนาที หญิงสาวก็ออกมาด้วยใบหน้าเกลี้ยงเกลา  แต่หล่อนก็ยังดูสวยเป็นธรรมชาติ ริมฝีปาก ไม่ต้องเคลือบเคมี ก็มีสีแดงสด ใบหน้าเรียบเนียนกระจ่างใส โดยไม่ต้องอาศัยแป้งปกปิด  หล่อนสวมเสื้อยืดแขนยาว  กางเกงขายาว  จนเขานึกขำ อะไรจะปกปิดมิดชิดขนาดนั้น  แน่จริงไม่โพกผ้าปิดหน้าไปเลยล่ะ 

            “ผมนึกว่าผู้หญิงจะใช้เวลาอาบน้ำมากกว่านี้เสียอีก” ชายหนุ่มชวนคุยไม่อยากให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอึดอัดเกินไป 

            “นี่แค่อาบน้ำเบื้องต้นค่ะ” 

            “อาบน้ำเบื้องต้น ?” มาร์คเลิกคิ้วสงสัย ตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยได้ยินคำนี้ 

            “เดี๋ยวค่อยอาบใหม่ก่อนนอนค่ะ” 

            “มีอย่างนี้ด้วย” 

            “ตรง ๆ นะ...ฉันหิว” 

            “ก็แค่นั้น” 

            จากนั้นทั้งคู่ก็ก้มหน้าก้มตาทานอาหารกันเงียบ ๆ  จนกระทั่งเริ่มอิ่ม บัวชมพูถึงนึกบางอย่างขึ้นมาได้ 

            “คุณมีนัด ตอนหกโมงเย็น ไม่ใช่เหรอคะ” 

            “ผมยกเลิกไปแล้ว” 

            “เพราะฉันหรือเปล่าคะ” บัวชมพูมีสีหน้าสลดลง เมื่อรู้สึกตัวเอง อ่อนแอ เป็นภาระให้เขาตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว 

            “ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก หนูบัว อย่าสำคัญตัวผิด” เมื่อเห็นหล่อนแข็งแรงดี เขาก็อด ไม่ได้ที่จะกวนโมโห 

            “ก็ดีค่ะ ฉันจะได้ไม่รู้สึกผิด” บัวชมพู สะบัดเสียงใส่ คนผีเข้าผีออก  เดี๋ยวดีเดี๋ยว ร้าย ตามอารมณ์ไม่ถูก สงสัยจะอารมณ์ค้าง จากเมื่อกลางวัน แถมตอนเย็นก็ไม่ได้ไป ปลดปล่อยอีก...อี๊...ผู้ชายบ้ากาม...หญิงสาวคิดแล้วก็ขนลุก  

“ทำไมมองอย่างกับผมเป็นไส้เดือน กิ้งกือ” ชายหนุ่มที่จับจ้องคนตัวเล็กอยู่แล้วพอจะเดาอาการของหล่อนออก 

            “คุณมองหน้าฉันออกด้วยหรือคะ” บัวชมพูทึ่งในความปราดเปรื่องของเขา 

            “อย่าบอกนะ ว่าคุณกำลังคิดอยู่จริง ๆ ใช่ไหม หนูบัว” มาร์คยื่นหน้าเข้ามาหา จนปลายจมูกแทบจะเฉียดแก้มใส 

            “ก็ฉันรังเกียจผู้ชายบ้ากามนี่” หญิงสาวยอมรับตรง ๆ เอนตัวหนีการคุกคามของผู้ชายตัวโต 

            “ผมเนี่ยนะ ผู้ชายบ้ากาม” มาร์คชี้หน้าผากตัวเอง 

            “อื่อ...เหมือนมันโชว์อยู่บนหน้าผากของคุณเลยแหละ...ฉันว่าคุณน่าจะลองไปปรึกษาจิตแพทย์ดูนะ” บัวชมพูพยักหน้ายอมรับตาปรอย เสียดายความหล่อ  ไม่น่าเป็นคนแบบนั้นเลย….. 

            มาร์คกัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลางอง้ำลงถนัดตา แต่ก็ยังเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แห่งบุรุษเพศ....ฮึ่ม.... ไม่ต้องพูดตรงขนาดนั้นก็ได้มั้ง...แม่คุณเอ้ย....... 

           “ถ้าผมเป็นแบบที่คุณว่า คิดหรือว่าคุณจะรอด ป่านนี้นอนร้องไห้กระซิก ๆ อยู่ในห้องแล้ว ผู้หญิงอะไร นอนขี้เซาชะมัด” ชายหนุ่มเหยียดยิ้ม ไม่ไว้หน้า 

           “นี่คุณ...อย่าคิดทำบ้า ๆ นะ ฉันฟ้องคุณป้าจริง ๆ ด้วย” หญิงสาวขู่ฟ่อ.......เวลาแบบนี้ชื่อคุณรัมภา เปรียบเหมือนยันต์กันผีอย่างดี...โดยเฉพาะผีหื่นกาม..... 

           “คุณด่าผม” ก็ตาวาววับของเธอมันฟ้อง ว่าหล่อนกำลังด่าเขาอยู่ในใจแน่ ๆ  

           “ฉันไม่ได้ด่า” 

           “ตาคุณมันฟ้อง” 

           “เรื่องของลูกตาฉัน” เรื่องอะไรจะยอมรับ 

            “อิ่มแล้วใช่ไหม” มาร์คถามเสียงห้วน 

            “ค่ะ” 

            “ถ้าอย่างนั้นก็ไปนอนได้แล้ว” 

            “ได้ยังไง....  คุณต้องเข้าไปนอนให้เรียบร้อยก่อน ไม่อย่างนั้นฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าคุณจะไม่แอบหนีไปไหนอีก” หญิงสาวยังไม่ลืมหน้าที่ 

            “เฮ้อ ! คุณเชื่อจริง ๆ เหรอว่าจะตามคุมผมได้ตลอดเวลา หรือว่าจะเข้าไปนอนเฝ้าผมด้วยไหมล่ะ เอ...หรือจะเอากุญแจมือคล้องกันไว้ดีนะ โซ่ แส้ ผมก็มีนะ” แววตาเจ้าเล่ห์ส่องประกายวิ๊ง ๆ  

            “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” อึ๊ย........อีตาบ้า หื่นได้อีก.... 

            “ไม่กลัวผมหนีเที่ยวตอนดึกแล้วเหรอ”  มุมปากยกยิ้มยั่วเย้า โฉบใบหน้าลงมา ปลายจมูกโด่งแทบจะชนแก้มนิ่ม ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่บัวชมพูก็ผงะหนีโดยอัตโนมัติ  

            “ไม่ค่ะ  แต่ถ้าคุณอยากไปจริง ๆ ฉันจะออกไปเปลี่ยนแปลงคำสั่งพวกข้างนอกให้นะคะ เห็นแก่ที่อารมณ์ค้างถึงสองครั้งสองครา” บัวชมพู พูดอย่างเป็นต่อ  

            “ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ” ไม่อยากจะเชื่อ หงุดหงิดกับคนที่เคร่งครัดในหน้าที่เหลือเกิน....คอยดูเถอะ อีกไม่นานก็สิ้นฤทธิ์...พ่อจะทำให้ครางอ๋อยเลยคอยดู...ฮึ..มีความอาฆาตเล็ก ๆ  

            “ฉันทำตามหน้าที่ค่ะ” สีหน้าเรียบเฉย ไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ  

            “ถ้าผมต้องการจริง ๆ เรียกพวกเธอมาที่นี่ก็ได้” มาร์คลองหยั่งเชิง 

            “แล้วแต่คุณสิคะ แต่อย่าให้เสียงดังนักนะคะ เพราะฉันหลับยาก” บัวชมพูทำเป็นไม่ยี่หระ.....อีตาบ้า...กลัวจะใช้ของที่พ่อให้มาไม่คุ้มหรือไง.... 

            “คุณเนี่ยนะหลับยาก....ตื่นยากล่ะไม่ว่า หนูบัว” 

            “เฮ้อ  เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันว่าหนูบัวสักทีนะ” หญิงสาวบ่นเบา ๆ อย่างเบื่อ ๆ  

            “อยากเปลี่ยนเป็นทูนหัวไหมล่ะ” 

            “ไม่เป็นไร ขอบคุณ เมื่อกี้ฉันแค่บ่นกับตัวเอง” 

ความคิดเห็น