ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 06:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

สารัช บอดีการ์ดร่างยักษ์ของนายหัวหนุ่มแห่งเกาะทรายแก้ว เกาะส่วนตัวที่น้อยคนจะรู้จักเพราะไม่เปิดรับบุคคลภายนอก กระเป๋าเสื้อผ้าทั้งสองใบของนายหญิงคนใหม่ ถูกขนไปขึ้นรถตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ถึงเวลาที่แก้มใสต้องตัดใจเดินออกไปให้ได้สักที สารัชเปิดประตูตอนหลังให้อย่างรู้งาน ในขณะคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีนั่งนิ่งขึงรออยู่ก่อนแล้ว ไม่พูดไม่จานั่งตัวตรง ทำตัวราวกับเสาหิน

“เอ่อ...พี่เลโอคะ แก้มมีเรื่องจะคุยด้วย” แก้มใสขยับตัวหลังจากนั่งเกร็งมานาน เอ่ยกับชายหนุ่มที่นั่งตีหน้ายักษ์ จนเขี้ยวจะงอกออกมาจากปากแล้วมั้งนั่น 

“มีอะไร” ถามเสียงห้วนจัด ดวงตาคมดุตวัดมองมาอย่างรำคาญ

“คือ...แก้มคิดว่า....เราไม่ต้องจริงจังขนาดนี้ก็ได้ เอาไว้อีกสักพัก เราไปหย่ากันนะคะ” แก้มใสพยายามฝืนยิ้มหวานแสดงความบริสุทธิ์ใจ หวังว่าช่วงเวลาที่ต้องอยู่ด้วยกันจะได้ไม่ต้องอึดอัดจนเกินไป....

“นึกว่าเล่นขายของอยู่หรือไง” ชายหนุ่มตะคอกกลับ สายตาคมดุจับจ้องใบหน้าอ่อนใส จนอีกฝ่ายขนอ่อนลุกชูชันราวกับเจอผี

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือแก้มเห็นว่า เราต่างก็ไม่ได้เต็มใจกับการแต่งงานในครั้งนี้...ความจริงพี่เลโอก็น่าจะปฏิเสธให้แข็งขันกว่านี้” แก้มใสพยายามข่มความกลัว อย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่วายบ่น เขาเป็นลูกชายของท่านนายพลแท้ ๆ น่าจะให้เหตุผลโต้แย้งได้มีน้ำหนักกว่าหล่อน ซึ่งเป็นเพียงเด็กในบ้านที่ท่านเมตตาเอ็นดูเท่านั้น ความเกรงใจและเจียมตัวเลยต้องมาก่อน

“เต็มใจหรือไม่เธอก็ต้องทน อยากได้ผัวจนตัวสั่นอยู่แล้วนี่ จะมาโยกโย้ สร้างราคาให้ตัวเองอีกทำไม ยังไงก็ไม่ทำให้เธอดูดีขึ้นมาได้หรอก” พูดจบก็กวาดสายตา สำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างดูแคลน ไม่คิดเลยว่าสาวน้อยสดใสที่เขาเจอเมื่อเดือนก่อนมันจะเป็นแค่เปลือกนอกที่ผู้หญิงคนนี้สร้างไว้ห่อหุ้มความเน่าเฟะของตัวเอง 

“แก้มไม่ได้คิดอย่างนั้นนะคะ บอกจนคอจะแตกอยู่แล้วเนี่ย ไม่ยอมฟังกันบ้างเลย” หญิงสาวหน้ามุ่ย ไม่สบอารมณ์

“เหรอ...ฉันกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น ความจริงเธอได้ฉันเป็นสามีนี่ยิ่งกว่าถูกรางวัลใหญ่เสียอีกนะ”  

“แก้มไม่ชอบเสี่ยงโชค”  

“ถนัดแต่เอาตัวเข้าเสี่ยงใช่ไหม ทำแบบนี้มากี่ครั้งแล้วล่ะ กับนายสุดเขตนั่นก็ด้วยใช่ไหม อยากจะเลื่อนขั้นเป็นสะใภ้ท่านนายพล ไม่อยากเป็นแค่เด็กในบ้านงั้นเหรอ.....ทำไมล่ะ มันไม่เอาเธอหรือไงถึงได้หันมาจับฉัน” ชายหนุ่มพาลไปหมด ยิ่งได้ยินแก้มใสเรียกฝ่ายนั้นว่าพี่แสดงความสนิทสนมยิ่งหงุดหงิดหัวใจ ไม่สนว่าวาจาเชือดเฉือนของตัวเองจะบาดลึกเข้าไปในหัวจิตหัวใจคนฟัง 

“เพราะแก้ม เป็นแค่เด็กในบ้านใช่ไหมคะ ถึงได้โดนดูถูกเหยียดหยามแบบนี้ ความเป็นคนของเราไม่เท่ากันหรือยังไงคะ” ความน้อยใจแล่นขึ้นมาจนจุกอก ความจริงเรื่องพวกนี้ หล่อนไม่เคยเอามาคิดว่าเป็นปมด้อยของตัวเอง แต่พอมันออกจากปากของผู้ชายคนตรงหน้า คนที่หล่อนเคยปลื้มนักหนา ไม่รู้ว่าทำไมจิตใจที่เคยเข้มแข็ง มันถึงได้สั่นคลอนอ่อนไหวง่ายนัก 

เลโอชะงักไปเหมือนกัน ที่คำพูดของตัวเองทำร้ายอีกฝ่ายจนน้ำตาไหล แต่นี่อาจจะเป็นมารยาของหล่อนก็ได้...อย่าได้หลงกลเชียว...ชายหนุ่มเตือนตัวเอง 

“ความเป็นคนของเราเท่ากันก็จริง แต่สำนึกผิดชอบชั่วดีของเราต่างกัน”  

“แล้วพี่เลโอล่ะคะ สูงส่งนักหรือไง เที่ยวปรักปรำใครก็ได้ โดยไม่ต้องมีหลักฐาน” หญิงสาวอดที่จะประชดเขาไม่ได้ หล่อนก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเรื่องบ้า ๆ นี้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร

“แก้มใส....อย่าลามปาม” พอหล่อนพูดเรื่องที่เขาเถียงไม่ออก ก็ใช้เสียงเข้าข่ม

“พอเถอะค่ะ....เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องจริง ๆ” แก้มใสกรอกตาอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี ขยับกลับไปนั่งชิดริมประตู กัดริมฝีปาก ข่มอารมณ์เต็มที่ 

เลโอหงุดหงิด ที่ยัยตัวเล็ก กล้ามาพูดเรื่องหย่ากับเขายังไม่พอ ยังมาต่อล้อต่อเถียงไม่เกรงกลัวกันอีก ฝันไปเถอะว่าชีวิตต่อจากนี้จะพบกับความสงบสุข....อยากรู้นักว่าเจ้าหล่อนร่วมมือกับใครกันแน่

ความคิดเห็น